Οδησσός: η μακάβρια επανάληψη της ιστορίας | Μαρία Βουζουνεράκη

Άνεμος Magazine 24/03/2022 0

Οδησσός! Μια θρυλική πόλη, σημαντική για τον ελληνισμό αφού στα εδάφη της συστάθηκε η Φιλική Εταιρία. Εκεί στεγάζεται και το μουσείο της στο οποίο περιλαμβάνονται εκθέματα, γκραβούρες, συγγράμματα, επιστολές και σφραγίδες από την εποχή εκείνη.
Μια πανέμορφη πόλη με το ομώνυμο σημαντικό λιμάνι της στον Εύξεινο Πόντο. Μια πόλη που βοηθάει την ιστορία να γράψει καινούργια σελίδα μέσα από μία μακάβρια επανάληψη!
Το 1942, κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, η φημισμένη όπερα της πόλης η οποία είχε καταληφθεί από Ρουμανικές δυνάμεις, οχυρώθηκε περιμένοντας την εχθρική εισβολή. Μπροστά από το κτίριο είχαν τοποθετηθεί σακιά με άμμο καθώς και μεταλλικές αράχνες προκειμένου να αποτραπεί η είσοδοι των τεθωρακισμένων.
Τι τραγική ειρωνεία!
Ογδόντα χρόνια μετά αναβιώνει το ίδιο ακριβώς σκηνικό με τους καλλιτέχνες της όπερας μπροστά από τα οχυρώματα, να παιανίζουν τον εθνικό ύμνο. Οι αντίστοιχες νότες της προσευχής από άλλους καλλιτέχνες σκοπό έχουν να αφυπνίσουν το αίσθημα της αλληλεγγύης ανά τον κόσμο.
Και εμείς, όλοι εμείς, παρακολουθούμε άναυδοι και παγωμένοι τις αντίστοιχες φωτογραφίες που κατακλύζουν το διαδίκτυο επιβεβαιώνοντας τα όσα διαδραματίζονται, ανίκανοι να αντιδράσουμε μπροστά στα τερτίπια της ιστορίας. Μπροστά στα τερτίπια των ανθρώπων και δη των ισχυρών του κόσμου αυτού που πράττουν βάσει συμφερόντων, αγνοώντας μία ακόμα φορά την ανθρώπινη απόγνωση και τον ανθρώπινο πόνο.
Και αφού η ιστορία που παρακινείται από τους ανθρώπους προχωρά ακάθεκτη χωρίς να τους λαμβάνει υπόψη, εμείς μακαρίζουμε την τύχη μας που ακόμα υπάρχει αυτό το κεραμίδι της ασφάλειας πάνω από τα κεφάλια μας.
Άραγε υπάρχει;
Εδώ δεν επιβεβαιώνεται μόνο η ιστορία όπως φαίνεται, αλλά και αυτό που από πάντα γνωρίζουμε, να οριοθετούμε το φόβο βάσει απόστασης ασφαλείας. Δηλαδή να μένουμε ήσυχοι αφού η Όπερα της Οδησσού βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα μακριά μας. Και πως τα αναχώματα δεν στήνονται για να προφυλάξουν την Εθνική Λυρική Σκηνή για παράδειγμα. Αρκεί που μένουμε άναυδοι! Αρκεί που βρίσκονται αλλού!

Καταλαβαίνετε μάλλον πως δεν σοβαρολογώ, απορώ μόνο. Απορώ με την ανοχή, την αντοχή και την ελπίδα που ψάχνουμε σε λάθος τόπο. Αρνούμαι να συμβιβαστώ με όσα ακούγονται και γράφονται περί απώλειας σε ένα πόλεμο. Αρνούμαι να πιστέψω πως παρακολουθούμε ανθρώπους να κείτονται νεκροί στα πεζοδρόμια και ατάραχοι να προβληματιζόμαστε μόνο για την αύξηση στις τιμές των αγαθών και της ενέργειας.
Όχι πως αυτό δεν επηρεάζει τις ζωές μας, όχι πως δεν έχουμε γίνει φτωχότεροι, μα πως μπορούμε να μιλάμε για ανθρώπινες ζωές που μετρώνται ως “απώλειες” απλά και στη συνέχεια να επιστρέφουμε στην καθημερινότητα μας;
Γιατί δεν μας αγγίζει ο πόνος μια μάνας και το δάκρυ ενός παιδιού; επειδή βρίσκονται μακριά μας; γιατί θα πρέπει να αρκεστούμε στα φιλάνθρωπα αισθήματα μας όταν αυτά αφυπνίζονται κατ’ επιλογή;
Πως θα προχωρήσουμε παρακάτω όταν η επανάληψη της ιστορίας θα έχει δημιουργήσει μαύρα αποτυπώματα στη μνήμη του καθενός μας;
Ξέρω, πως τα δικά μου αναπάντητα ερωτήματα συναντούν κάπου εκείνα των υπολοίπων ανθρώπων. Μόνο που δεν θα ήθελα να βρίσκομαι σε αυτή τη θέση. Δεν θα ήθελα μια οχυρωμένη Όπερα να γίνεται σημείο αναφοράς και αφύπνισης οποιουδήποτε συναισθήματος, ούτε σημείο σύγκρισης της βιαιότητας που οι άνθρωποι προκαλούν σε ανθρώπους…
Η ελεύθερη ανάσα μου, θα ήθελα να παντρεύεται με την ελεύθερη ανάσα της ανθρωπότητας χωρίς περιορισμούς, απελπισία και δάκρυα να ποτίζουν τα έγκατα της γης…
Σήμερα, μια ακόμα Οδησσός καθορίζει τη ζωή μου…

• Επικοινωνήστε με τη συγγραφέα:
https://www.facebook.com/maria.vouzouneraki

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *