«Γιατί στολίζω Χριστουγεννιάτικο δέντρο;» Πολύμνια Κοσσόρα

Άνεμος Magazine 21/12/2015 0

giati_stolizo_zristougeniatiko

Για χρόνια η δικαιολογία ήταν αυτονόητη. Μα για τα παιδιά! Κανείς ωστόσο τότε δεν σκεφτόταν να ρωτήσει. Αργότερα, πάλι για τα παιδιά, ύστερα για τα εγγόνια. Τα περιμέναμε μάλιστα να έρθουν να το στολίσουμε μαζί, τρόπος του λέγειν. Οι μπάλες παράταιρα κρεμασμένες, τα κρυσταλλάκια στις πιο άβολες θέσεις, τα παιδικά δάχτυλα αδέξια κι εγώ δερβέναγας από πάνω τους, «όχι έτσι, όχι εκεί, εδώ». Στο τέλος και μια αναμνηστική φωτογραφία. Τέλειο άλλοθι.

Φέτος έπεσε ένας μικρός σπόρος της αμφιβολίας. «Μήπως να μη στολίσουμε, αφού θα φύγουμε, θα λείψουμε, …πολλή φασαρία για το τίποτα, για το ελάχιστο, βρε παιδί μου…» Φορέας του σπόρου ο σύζυγος, που είναι αλήθεια κάθε χρόνο δίνει μόνος τη μάχη με ένα τεράστιο μπερδεμένο χταπόδι από φωτάκια.

Ελάχιστο; Ελάχιστο; Πώς τολμάς; Ε, λοιπόν, τέρμα οι προφάσεις. Το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο το στολίζω για μένα! Ναι, για μένα! Για όλα τα χρόνια που το επιθυμούσα και δεν το είχα. Αλλά και για τα χρόνια που το στόλιζαν μικρά τα παιδιά μου. Μα πώς θα ερχόταν ο Άγιος Βασίλης χωρίς να έχουμε δέντρο; Πώς θα έμπαινε από την καμινάδα του τζακιού σε ένα άδειο, αφώτιστο σαλόνι;

Η μαμά δεν κατάλαβε ποτέ την αξία του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου. Δεν έδινε σημασία στη γκρίνια μας, που και αυτή μετά από μερικά χρόνια λιγόστεψε, μιας και είχε αποδειχθεί μάταιη. Θα της χάλαγε την καθαριότητα. Πάχνη, μπαμπάκια, σπασμένες μπάλες. Φασαρία, μπελάς, πες το όπως θέλεις. Ο μπαμπάς πάλι δεν πήρε ποτέ θέση. Σιωπούσε. Ίσως τον βόλευε. Ένα έξοδο λιγότερο.

Πέρασαν χρόνια. Μέχρι που κάποτε, γυρνώντας από τα ψώνια της στο κέντρο της Αθήνας, η μαμά μπήκε στο σπίτι θριαμβευτικά κραδαίνοντας ένα μεγαλούτσικο πακέτο. «Ορίστε, που όλο γκρινιάζετε, δέντρο και δέντρο!» Ξετύλιξε το πακέτο και έβγαλε μια τρισδιάστατη φάτνη από παπιέ μασέ. Άνοιξε τις πτυχές της, ξεπρόβαλαν τα πρόβατα, η Παναγία, και το βρέφος. Το αστέρι πάνω στη στέγη είχε λίγο τσαλακωθεί. Γύρισε προς το μέρος μας με το πιο πλατύ χαμόγελο. «Ορίστε!». «Μα, μαμά, η φάτνη πάει κάτω από Χριστουγεννιάτικο Δέντρο! Τι να την κάνουμε, πού θα τη βάλουμε χωρίς δέντρο;» Κι εκείνη την τοποθέτησε πάνω στον καρυδένιο μπουφέ που γυάλιζε από το λουστράρισμα της γενικής καθαριότητας. Ένα στολίδι μοναχικό, εντελώς παράταιρο.

Πρέπει να ήμουν πια δώδεκα-δεκατριών όταν πρωτομπήκε στο σπίτι μας το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο. Δώρο κάποιου οικογενειακού φίλου. Εντάξει, χαρήκαμε, μα κάτι πια είχε ξεθυμάνει.

Μη με ρωτήσετε, λοιπόν, ποτέ ξανά γιατί στολίζω το Δέντρο! Ακριβώς για τον ίδιο λόγο που το στολίζετε κι εσείς!

Επικοινωνήστε με τη συγγραφέα:
https://www.facebook.com/polymnia.kossoras?fref=ts
https://www.facebook.com/AnoxeidotiMnimi?fref=ts
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/anokseidwth-mnhmh.html

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *