«Μην με φωνάξετε στην γιορτή σας» Αναστασία Κορινθίου

Άνεμος Magazine 17/12/2015 0

christmas poverty

Μια πόλη φωτεινή… μια πόλη που έβαλε τα καλά της. Λιγο φθαρμένα στις άκρες από το πλύνε βάλε των καιρών μα τα καλά της. Δεν θέλει η πόλη να της χαλάσουν το ρεβεγιόν, το πάρτι, την γιορτή! Δεν θέλει η πόλη να την λεκιάσουν σκέψεις σκοτεινές και φιγούρες γκρίζες, Εδωσε εντολή η πόλη να μην μιλήσει κανείς για τους… ακάλεστους της γιορτής. Ολα να μοιάζουν με σποτάκι τηλεοπτικό! Όλα να «παιχτούν» άψογα και με σκηνοθετικές κατευθύνσεις από Ανθρώπους σπουδαίους και τρανούς με εξουσια και κύρος!
Όχι όχι μην βιαστείς να με κρίνεις. Δεν είμαι επαναστάτης χωρίς αιτία. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που αγαπάνε να λαϊκίζουν για ένα θέμα απλά επειδή είναι στη μόδα. Δεν ακολούθησα την μόδα ποτέ, αρνήθηκα να ράψω «συνολάκι» στα μέτρα τους, όπως αρνούμαι πεισματικά να μου πάρουν τα μέτρα.
Ειδικά όταν πρόκειται για ένα ευαίσθητο θέμα όπως αυτό των «ακάλεστων» ανθρώπων στο πανηγύρι των Χριστουγέννων! Αυτών που ξαφνικά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ να φάνε, αυτών που δεν μπορούν να πάρουν τα απαραίτητα ή και τα ΜΗ απαραίτητα που τόσο λαχταρούν τα παιδιά τους.
Λυπάμαι… μα δεν μπορώ να το προσεγγίσω εγώ το θέμα ούτε σαν δημοσιογράφος (δεν έχω την απαραίτητη ικανότητα να αποστασιοποιούμαι από το πρόβλημα), ούτε σαν συγγραφέας (γιατί ξεπερνά τελικά η ζωή, την φαντασία). Για αυτό θα προσπαθήσω να περιγράψω τα πράγματα όσο πιο απλά και σουρεαλιστικά μπορώ. Σαν άνθρωπος. Η λογοτεχνική προσέγγιση εδώ άλλωστε, δεν ταιριάζει, δεν χωρά, δεν επιτρέπεται.
Οι… ακάλεστοι στην γιορτή έχουν ξέρεις όνομα. Ταυτότητα σαν εσενα! Όνειρα σαν εσένα.
Είχα διαβάσει για το φαινόμενο «νεοάστεγοι» «νεόπτωχοι», άνθρωποι δηλαδή που χτυπήθηκαν από την κρίση, χάνοντας τα πάντα και κυρίως την αξιοπρέπεια τους, αλλά δεν ήξερα, Θεέ μου, δεν ήξερα!
Χτες το μεσημέρι, λίγο πιο κάτω από το σπίτι εκεί στον κάδο των σκουπιδιών που μέχρι πριν λίγα χρόνια σύχναζαν αδέσποτες γάτες, ανακάλυψα πως τώρα συχνάζουν αδέσποτες ζωές. Μπερδεμένες ζωές που ΔΕΝ ξέρουν που ανήκουν, σε ποιο κομμάτι του παράλογου τούτου κόσμου.
Ένας άντρας καλοντυμένος, ξέρεις… τα ρούχα του γραφείου, η γραβάτα του πρέπει και της τάξης, ένας άντρας σαν εσένα, που έψαχνε στους κάδους με μια ψυχή πεινασμένη για την αξιοπρέπεια που του στερήσανε.
Ναι του τη στερήσανε αυτοί που οργανώσαν την …γιορτή. Με κοίταξε ως τον χτύπο της καρδιάς.
Έχεις δει βλέμμα λαθρεπιβάτη; Έχεις δει βλέμμα ανθρώπου που δεν χωρά κάπου; Δεν με ήξερε. Δεν ήξερε πως το μόνο ένστικτο που λειτουργούσε μέσα μου εκείνη την στιγμή, δεν ήταν αυτό του επικριτή και κουκουλοφόρου καταδότη για το «διαφορετικό», μα το ένστικτο της επιβίωσης, ίσιο με το δικό του, γιατί ένιωσα τον φόβο πως μια άλλη συντέλεια έχει επέλθει, πολύ πιο καταστροφική και λιγότερο επιλεκτική από εκείνη του Νώε. Γιατί ένιωσα… πως ότι του συμβαίνει μπορεί ναι μπορεί να το είχα πάθει και εγώ. Μπορεί να το πάθω και εγώ! Και εσύ…και όλοι. Δεν είναι ίωση μα κατευθυνόμενος ιός.
«Δεν είναι αυτό που φαίνεται», μου είπε.
«Το ξέρω…», απάντησα.
Έφυγα, ξεχνώντας να πετάξω τα σκουπίδια μου γιατί ένιωσα την δυσοσμία του σάπιου συστήματος του «τώρα μας», να με πνίγει, να με θυμώνει, να με πιάνει από το χέρι βίαια και να απαιτεί μια κάθαρση. Σαν αρχαία τραγωδία που πίστεψε με, φίλε μου, αυτήν την φορά δεν θα την δώσει ο χορός την λύση, μα εμείς. Μόνο εμείς.
Εμείς αν διαλέξουμε να σκίσουμε την πρόσκληση και να πάμε αντί στο …πάρτι να βρούμε τους ακάλεστους.
Μεσήλικες, υπερήλικοι, νέοι, ναρκομανείς μισοξύπνιοι, μισοκοιμίσμενοι, αλάνια, πόρνες, «χαλασμένοι», «φτιαγμένοι» κυρίες με γούνες, άντρες με κοστούμια, αγόρια με τζην και καρδιές φθαρμένες, κορίτσια με rayban γυαλιά, για να μην βλέπεις το δάκρυ τους, αλλοδαποί, ρατσιστές, αυτά είναι τα κομμάτια που συνθέτουν το παζλ της απόγνωσης. Τελικά, ακούμε πραγματικά; Βλέπουμε ..αληθινά; Νιώθουμε δυνατά; Η απλά, ζούμε ανεκτά;
Ακάλεστη να είμαι και να ζω! Μην με φωνάξετε στην γιορτή σας.
Εγώ από σήμερα θα κρεμώ τις σακούλες με ότι μπορεί να φαγωθεί σους κάδους των σκουπιδιών. Μέσα στον κάδο έχω ρίξει την ψήφο μου στο πολιτικό σύστημα που μέρος του δεν το αρνούμαι είμαι και εγώ. Και ντρέπομαι.
Και ντρέπομαι για αυτή την φωτεινή γιορτή που κάποιοι κάνανε καμπάνια.

Φέτος τα Χριστούγεννα διάλεξε. Η πόλη σε καλεί ντυμένη φθαρμένα στολίδια… Οι ακάλεστοι θα είναι σε κάποιες πιο σκοτεινές γειτονιές ή εκεί που θα μοιράζουν αντί χαμόγελα συσσίτιο. Διάλεξε που θα πας. Η θα τους σώσεις…ή θα σωθείς!

• Eπικοινωνήστε με τη συγγραφέα:
https://www.facebook.com/anastasia.korinthiou?fref=ts
https://www.facebook.com/Ποτέ-μη-λες-για-πάντα-Αναστασία-Κορινθίου-Άνεμος-εκδοτική-384623261741024/?fref=ts
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/pote-mi-les.html

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *