«“Η απώλεια του μυαλού είναι σαν ένας συνεχής θάνατος», Λάζαρος Γεωργακόπουλος

Άνεμος Magazine 24/07/2014 0

georgakopoulos

Συνέντευξη στον Βασίλη Παπαβασιλείου

Οι επαγγελματικές του εμφανίσεις είναι πάντα αυστηρά επιλεκτικές και έχουν ως γνώμονα την ποιότητα και μόνο καθώς και την προσωπική και καλλιτεχνική του ανέλιξη. Προτιμά την ουσία της θεατρικής διαδρομής από τα φώτα της δημοσιότητας και την εφήμερη προβολή και αναγνωρισιμότητα. Και όλα αυτά γιατί στηρίζεται στο ταλέντο του! Ο ταλαντούχος και αδιαμφισβήτητης καλλιτεχνικής αξίας ηθοποιός Λάζαρος Γεωργακόπουλος έχει “σφραγίσει” με την ερμηνεία του σημαντικούς ρόλους του παγκόσμιου και ελληνικού ρεπερτορίου και έχει μόνο επιτυχίες στο ενεργετικό του. Φέτος, το καλοκαίρι καλείται να υποδυθεί τον αγγελιαφόρο σε μια από τις σημαντικότερες τραγωδίες τους «Πέρσες» του Αισχύλου, που ανεβαίνουν από το Κ.Θ.Β.Ε.

Μετά από αρκετά χρόνια συνεργάζεσαι και πάλι με το Κ.Θ.Β.Ε. στην τραγωδία του Αισχύλου «Πέρσες». Για ποιο λόγο;
Κατ’ αρχάς ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η πρόταση του αγγελιαφόρου στους «Πέρσες» σε σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη με την οποία μας συνδέουν τρεις πολύ σπουδαίες παραστάσεις. «Μήδεια», «Ταρτούφος» και «Κοντραμπάσο». Έπειτα, το ΚΘΒΕ όπως και το Εθνικό , μπορεί να εγγυηθεί μια τέτοια δύσκολη παραγωγή έτσι όπως πρέπει να ανέβει. Η διανομή και οι συντελεστές είναι, επίσης, πολύ καλοί. Δεν είναι εύκολο να τα βρεις όλα αυτά. Με το ΚΘΒΕ άλλωστε, συνεργάστηκα εξαιρετικά σε άλλες δυο παραστάσεις, τον Ορέστη που έκανε ο Σλομποντάν Ουνκόφσκι και στα Μικρά Διονύσια των Ρήγα-Καραντινάκη, ένα εορταστικό αφιέρωμα στην μακρόχρονη πορεία του Θεάτρου. Οπότε, ήταν εύκολη η απόφαση. Και φυσικά στην Θεσσαλονίκη που την αγαπώ, έχω φίλους και έρχομαι συνέχεια εδώ και πολλά χρόνια.

Η τραγωδία θεωρείται από τα δυσκολότερα θεατρικά είδη. Τι άλλα προσόντα πρέπει να διαθέτει ένας ηθοποιός εκτός από υποκριτική δεινότητα;
Ναι, είναι πολύ δύσκολο είδος όχι φυσικά γιατί χρειάζεται φωνή- εξάλλου τα μικρόφωνα τώρα πια χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο- αλλά γιατί έχεις να κάνεις με έναν λόγο τόσο συμπυκνωμένο νοηματικά που απαιτεί ένα μέγεθος εσωτερικό πολύ μεγάλο και εξαιρετική τεχνική για να μπορέσει να αποδοθεί. Είναι πολύ δύσκολη η μεγέθυνση ενός λόγου που πρέπει να είναι προσωπικός, βιωματικός αλλά όχι ”φυσικός”. Που πρέπει να είναι τόσο ισχυρός, ώστε ο θεατής να αισθανθεί κυριολεκτικά το άγγιγμα του λόγου σαν ένα χέρι που τον χτυπά.

Τι σημαίνει για έναν ηθοποιό να ερμηνεύει ρόλους των αρχαίων τραγικών συγγραφέων;
Σημαίνει την ενασχόληση με τα μεγάλα θέματα του ανθρώπου, και του κόσμου. Ο άνθρωπος και η μοίρα, το πεπρωμένο, η αναμέτρηση με το θειο και η συντριβή, η έννοια του ιερού και της αμαρτίας. Σημαίνει την είσοδο σου σε ένα κόσμο ποιητικό και ταυτόχρονα μεγάλης πολιτικής εμβέλειας. Σημαίνει την παραδοχή της μηδαμινότητας σου μπροστά στο μεγαλείο αυτών των κειμένων. Και φυσικά σημαίνει πρωταθλητισμός, αφού πρέπει να είσαι στην καλύτερη φυσική και πνευματική κατάσταση συνέχεια.

georgakopoulos 1

Νιώθεις δικαιωμένος με το “διαφορετικό δρόμο” που επιλέγεις στο θέατρο και στην τηλεόραση στα επαγγελματικά σου;
Ναι γιατί πάντα έκανα πράγματα που μου άρεσαν, που μου έδιναν χαρά και δημιουργικότητα ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα το οποίο δεν μπορείς να το ελέγξεις ακόμα και αν δουλεύεις με τις καλύτερες συνθήκες. Παρ’όλα αυτά μπόρεσα να ζήσω μέσα από το Θέατρο, να γνωρίσω ενδιαφέροντες ανθρώπους, να έρθω σε επαφή με μεγάλα κείμενα. Φυσικά κάθε επιλογή μού στερούσε άλλα πράγματα, τα οποία όμως δεν ήταν τόσο σημαντικά για μένα. Ακόμη διατηρώ την χαρά και το πάθος με τη δουλειά μου και αν οι επιλογές κρίνονται εκ του αποτελέσματος, τότε ναι, ήταν οι σωστές . Σωστές για μένα, γιατί ο καθένας μας ψάχνει διαφορετικά πράγματα…

Μπορεί η επαγγελματική σου ζωή να σε καλύψει τόσο ώστε να φέρει την ευτυχία;
Όχι ποτέ. Σίγουρα μου έχει δώσει πολλές στιγμές ευτυχίας, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό. Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος γύρω σου που περιμένει να τον ανακαλύψεις. Άνθρωποι, σχέσεις, συναισθήματα που θέλω να τα ζήσω. Όσο εγκλωβίζεσαι μόνο στο Θέατρο, τόσο απομακρύνεσαι από την αληθινή ζωή και κατά συνέπεια από το αληθινό Θέατρο.
Πιστεύεις ότι οι αξίες έχουν χαθεί στη σημερινή εποχή;
Αν υπάρχουν αξίες μέσα μας δεν χάνονται. Απλά αδρανούν, ίσως γιατί δεν τις βλέπουμε γύρω μας, ίσως γιατί δεν είναι της ”μόδας”. Όμως η εποχή που ζούμε πιστεύω πως θα ξαναφέρει στην επιφάνεια όλα αυτά τα ωραία πράγματα που κρύβουμε. Πιστεύω στην καλή πλευρά του ανθρώπου.

Υπάρχει μια σκέψη που σε βοηθάει να χαλαρώνεις και να βρίσκεις την τέλεια ισορροπία με τον εαυτό σου;
Σίγουρα υπάρχουν κάποιες στιγμές τέτοιας ανεξήγητης χαράς και ισορροπίας, σαν να ξέρεις για ποιο λόγο ζεις, σαν να υπάρχει Θεός, σαν να έχεις λύσει όλα τα μυστήρια του κόσμου. Αλλά δεν προέρχονται από κάποια σκέψη συνειδητή. Είναι μικρά και πολλές φορές ασήμαντα πράγματα που δημιουργούν όμως μεγάλα συναισθήματα. Είναι σαν μια μικρή αποκάλυψη που δεν κρατά πολύ και δεν επαναλαμβάνεται. Όπως, όταν βλέπεις στον ύπνο σου ότι βρήκες το μυστικό για να πετάξεις και είσαι σίγουρος ότι θα το θυμάσαι μόλις ξυπνήσεις, αλλά την άλλη μέρα όλα έχουν χαθεί.

Ποιο είναι το χειρότερο είδος απώλειας για εσένα;
Δεν ξέρω. Νομίζω ο χαμός ενός δικού μου ανθρώπου, είναι κάτι που το φοβάμαι πολύ, που με παραλύει. Αλλά και η απώλεια του μυαλού. Ίσως γιατί είναι σαν τον θάνατο, αλλά χωρίς τη δυνατότητα να πενθήσεις. Είναι σαν ένας συνεχής θάνατος .

Γιατί αξίζει αυτή η ζωή;
Γιατί είναι μοναδική. Θα μπορούσα να πω χίλια δυο πράγματα, αλλά αυτό είναι ένας ισχυρός λόγος για να της δώσουμε τη μεγάλη αξία της. Το τέλος, ο θάνατος είναι που την κάνει μοναδική. Η θρησκευτική θεώρηση για πολλές ζωές ή καλύτερη ζωή μάς στερεί τη δυνατότητα να δούμε την ομορφιά της. Αν αναγνωρίσουμε τον θάνατο σαν τέλος τότε κάθε στιγμή γίνεται ανεπανάληπτη και γι’ αυτό υπέροχη.

Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Μετά τους «Πέρσες» θα επαναλάβουμε το «Μένγκελε» του Θεσσαλονικιού Θανάση Τριαρίδη που παίξαμε πέρυσι με την Μυρτώ Αλικάκη σε σκηνοθεσία του Κώστα Φιλίππογλου. Και τέλος Νοεμβρίου θα το φέρουμε στην Θεσσαλονίκη στο θέατρο «Αυλαία». Έχω ακόμα στο Εθνικό την επανάληψη του ”Κέικ” του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη σε σκηνοθεσία του Πέτρου Φιλιππίδη και άλλες δυο καινούργιες παραγωγές για τις οποίες δεν μπορώ ακόμα να μιλήσω.

 

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *