«Μάγια μου ’χεις καμωμένα…», Ελισάβετ Ιακωβίδου

Άνεμος Magazine 19/11/2014 0

magia

Τι καλοκαίρι κι αυτό! Περίεργο αλλά μαγικό, μια διάχυτη ηδυπάθεια στην ατμόσφαιρα σιγοβράζει τις αισθήσεις μέχρι να κοχλάσει το αίμα και να χυθεί έξω, να βάψει τα πάντα κόκκινα, στο αίμα της φωτιάς, του πάθους, να διαπεράσει ότι αγγίξει και να μείνει εκεί ανεξίτηλο σαν χρώμα αλλά και σαν αίσθηση.
Κεχριμπάρι το ασίγαστο πάθος, γαλάζιο το απέραντο, πορφύρα ο ήλιος.
Κάψα ανυπόφορη σε καίει βασανιστικά κι επίμονα περνώντας σαν βελόνα τατουάζ κάτω από το πετσί, σταλάζοντας τα χρώματα μέχρι τα κόκκαλα. Κι εσύ αποζητάς την άλλη κάψα του ήλιου σ’ αντάλλαγμα. Κάτω από τις ακτίνες του χαλαρή και φευγάτη μετράς τα κύματα που σπάζουν στις γυμνές σου πατούσες νοιώθοντας τη δροσιά του νερού στο γυμνά σου μέλη γιατί η κάψα αυτή η περίεργη σε έχει εξουθενώσει.. Μια ύστατη προσπάθεια ν’ ανταπεξέλθεις στο βάσανο και στη σαγήνη.
Αφήνεσαι όμως ανέμελα σ’ αυτό το ταξίδι.
Όπως ακριβώς και με τον έρωτα, τον αδηφάγο που σου έχει φάει τα σωθικά. Τον σαρκοβόρο εξουσιαστή και ανελέητο τρυγητή του ώριμου κορμιού σου που παραδίνεται σαγηνευμένο σ’ αυτό το παράφορο σμίξιμο. Με τι ψυχές να απέχουν. Γιατί οι ψυχές βρίσκονται αλλού, κάπου στα ψηλώματα, εκεί όπου είναι η καθεμιά ταγμένη για τους ρόλους της. Αραγμένη η κάθε μια στο δικό της λιμάνι. Τα κορμιά μόνα παλεύουν σ’ αυτό το σμίξιμο, διεκδικώντας το καθένα ένα κομμάτι από το άλλο, σάρκα από τη σάρκα τους, πνοή από την πνοή τους.
Τι σμίξιμο κι αυτό! Ακόμα κι οι θεοί θα το ζήλευαν, αν θα μπορούσαν κάποτε κι αυτοί να ανταμώσουν μέσα σε αυτόν το δρόμο των χρωμάτων. Γιατί, αλίμονο, όπου παρεμβαίνει η ψυχή υποφέρει το κορμί από το βάρος της. Κι αν είναι καθάρια, καλώς έχει. Αν όμως είναι ταλαιπωρημένη και στενή η δόλια, δεν αφήνει το σώμα να δράσει απερίσπαστα κι ελεύθερα, αλλά το εξουσιάζει, το καθοδηγεί, το ταλαιπωρεί και το κατευθύνει όπως εκείνη γουστάρει προς τα δύσκολα μονοπάτια, εκεί όπου τελικά εξαφανίζεται όλη η μαγεία της ένωσης δύο κορμιών που διψούν για αστέρευτη ηδονή.
Η μη εξαγνισμένη και καθάρια ψυχή δεσμεύει κι υποδουλώνει το κορμί που τυφλό την υπακούει χωρίς να μπορεί να λειτουργήσει ελεύθερο κι αυτόνομο, με τα πάθη και τους κραδασμούς του παραμάσχαλα. Το διαφεντεύει η κακούργα γιατί ζηλεύει παράλογα αυτήν την τεράστια δύναμη του να λειτουργεί έτσι, παραδομένο και φευγάτο στα όποια καλέσματα.
Πόσοι έχουν την τόλμη να γευτούν αυτήν την μακάρια ένωση σε όλο της το μεγαλείο, σε όλη της την ένταση, μέχρι το παραλήρημα της απόλυτης ταύτισης και τέλειας εφαρμογής των ζωτικών οργάνων, που ρυθμικά πάλλονται στα καλέσματα της, ζώντας αποκλειστικά και μόνο τον έρωτα για τον έρωτα, σαν πράξη και συνύπαρξη εκείνης της μοναδικής και σπάνιας στιγμής; Όταν όλα ακανόνιστα κι άρρυθμα κτυπούν κι οι καρδιές αναπτερώνονται κι υπερίπτανται των τετριμμένων συμμετέχοντας σ’ ένα εξουθενωτικό και τολμηρό παιχνίδι όλων των αισθήσεων με μοναδικό στόχο την απόλαυση.
Την αποκορύφωση αυτής της μαγικής ένωσης, που ελάχιστοι νοιώθουν εφόσον όλοι μάταια ζουν μέσα στις ψευδαισθήσεις. Τρομάρα τους! Ίσως για αυτό και χάνονται αναμένοντας αυτόν τον καθορισμένο κι αδιάλλακτο χρόνο που λειτουργεί απερίσπαστα χωρίς καθόλου να τους υπολογίζει.
Εκεί θα παραμείνουν, ψάχνοντας για θησαυρούς στις στάχτες χωρίς να έχουν γευτεί αυτή τη μοναδική πληρότητα του κορμιού που ασθμαίνει κάτω από τους κραδασμούς του συγκλονιστικού οργασμού που εκτείνεται πέρα από τα ολέθρια κι ευτελή καθημερινά, περνώντας στο αποκορύφωμα του σε μια υπερκοσμική διάσταση που σε λυτρώνει χωρίς να σε εξουσιάζει. Τότε είναι που έχεις κερδίσει το δύσκολο παιγνίδι της ζωής που προσπαθεί να σ’ εξουσιάσει με άλλο τρόπο, αδυσώπητο όμως κι ανελέητο, απομυζώντας κάθε μικρό μόριο ενέργειας που διαθέτεις.
Εσύ όμως ξεφεύγεις απ’ όλα αυτά, υπερίπτασαι γιατί εσύ έχεις μπει στο παιγνίδι των αισθήσεων που σε λυτρώνουν και σ’ εκτοξεύουν στα ουράνια κι όχι των διαπραγματεύσεων που σε κρατούν κολλημένο «σε μια τίμια και καθωσπρέπει ζωή».
Σας τη χαρίσω λοιπόν αυτή τη ζωή και σαν αντάλλαγμα θα πάρω αυτό που ικανοποιεί το αχόρταγο κορμί μου, αυτό που μου υποβάλλουν οι τρελαμένες μου αισθήσεις που χορεύουν ακατάπαυστα στο χορό των αστεριών πέρα από τα μεμψίμοιρα και καθημερινά. Πριν βυθιστώ στην απελπισία κι απεραντοσύνη των γερατειών, πριν πάψω να δονούμαι από συγκλονιστικούς μουσικούς ήχους.
Γιατί κάποτε κι οι άλλοι θα σιωπήσουν, θα έχουν βαρεθεί πια να με ψάχνουν…
«Είμαι γριά πια», λέει η ψυχή απεγνωσμένα προσπαθώντας να με συνετίσει. Ούτε καν που την ακούω. Η ηλικία μου δε συμβαδίζει με τον παραλογισμό της. Μόνο το κορμί μου τη χλευάζει και τη ζωγραφίζει στα μέτρα του. Το καθένα λειτουργεί ανεξάρτητα από το άλλο και χαίρεται για τις δικές του εξορμήσεις.
Σπάνια λειτουργούν και τα δύο μαζί, απόλυτα συνταιριασμένα αλλά είναι τόσο λίγο αυτό που δεν αρκεί. Αυτή η αναθεματισμένη ημερομηνία λήξεως διαλύει τη μαγεία. Και αν δεν το γνωρίζεις θα μεταπηδήσεις στο άλλο επίπεδο, της παντελούς απόγνωσης κι ερήμωσης όχι μόνο του κορμιού αλλά και της ψυχής. Η ψυχή θα καταλογίζει ευθύνες στο κορμί για τους ασίγαστους πόθους του που προσπαθεί να δαμάσει και το κορμί θα καταλογίζει ευθύνες στην ψυχή γιατί προσπάθησε να το υποδουλώσει και να κατασιγάσει τις φωτιές που αδηφάγα το κατέτρωγαν. Καταπιεσμένοι αμφότεροι σ’ ένα ανούσιο παιγνίδι μιας παράλογης λογικής που δεν οδηγεί πουθενά πια. Η υποδούλωση του σώματος συνεπάγεται γηρατειά και μοιραίο θάνατο.
Όλοι εποφθαλμιούν αυτήν την παράλογη σχέση και αφορίζουν όσα δεν αποτολμούν. Χαμένοι μέσα στη μιζέρια και στο βόλεμα αργοπεθαίνουν γραπωμένοι από τους αφορισμούς τους.
Ζωγράφισα τις μοναδικές αυτές στιγμές που με ακολουθούν για ώρες και μέρες μετά.
Την απόλυτη ταύτιση δύο δαιμονισμένων κορμιών που χαίρονται αποδεσμευμένα από τις κατατρεγμένες και φοβισμένες τους ψυχές που τα καταδιώκουν.
Κι όταν σιγούν τα πάθη κι ο παραλογισμός διαδοχικά περνά σε άλλη διάσταση αρχίζει πάλι αυτό το τρομερό βάσανο της εξάρτησης κι αναζητώ απεγνωσμένα τη δόση μου για να κατευνάσει τις εξάρσεις. Άμετρα και παράλογα. Δεν υπάρχει λογική στα θέλω μου γιατί υπάρχει λογική στα μη θέλω μου.
Την αγάπησα την ξελογιάστρα τη ζωή από την αρχή και την υπηρέτησα αβίαστα και παράλογα χωρίς να της χρεώνω τις συνέπειες των αλόγιστων πράξεων μου. Κι ας με πρόδωσε κάποτε, η κακούργα! Τώρα με ανταμείβει!
Τουλάχιστον ας είναι το τίμημα της ευτυχίας ελαφρύ…

• Eπικοινωνήστε με τη συγγραφέα:
https://www.facebook.com/elisavet.iakovidou.5?fref=ts
https://www.facebook.com/pages/Χρυσή-λάσπη-Ελισάβετ-Ιακωβίδου-Άνεμος-εκδοτική/290420717821392?fref=ts
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/laspi.html

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *