«Η δική μου 25η Μαρτίου», Πολύμνια Κοσσόρα

Άνεμος Magazine 22/03/2014 0

25 martiou

Πέρα από τις ιστορικές αναλύσεις και τις βιογραφίες των αγωνιστών, κάθε μεγάλη γιορτή φέρει για τον καθένα μας και ένα προσωπικό αποτύπωμα. Ένα ιδιωτικό άθροισμα εντυπώσεων, που το κουβαλάμε μέσα μας όλη μας τη ζωή σαν μια μικρή περιουσία, καμιά φορά ξεχασμένη, αλλά πάντα παρούσα.

Έτσι λοιπόν η προσωπική μου 25η Μαρτίου δεν είναι η Αγία Λαύρα ή τα Δερβενάκια. Είναι ένας θησαυρός από θραύσματα εικόνων, από γεύσεις, μυρωδιές, μουσικές. Ρευστές μνήμες που γεννούν αισθήματα γνήσια, βαθειά. Μνήμες που με τρόπο σχεδόν σουρεαλιστικό συνδέουν χρόνια ασύνδετα, μπλέκουν εποχές και καταστάσεις, καταλήγοντας σε μια βαθύτερη συνείδηση της ταυτότητας μου.

Το 1821 έχει για μένα μυρωδιά. Την μυρωδιά των χαμομηλιών τις πρώτες μέρες της άνοιξης, της δάφνης και κυρίως της μυρτιάς. Την αψιά μυρωδιά που βγάζουν οι μικροί, μαύροι καρποί της, όταν συνθλίβονται κάτω από τα καινούργια μου τριζάτα λουστρίνια από του Μούγιερ στην αυλή του Α΄ Δημοτικού Σχολείου Νέας Ιωνίας. Ακόμη, τη μυρωδιά της ναφθαλίνης από τη μάλλινη στολή του Κλεφτόπουλου που μου νοίκιασε η μητέρα από το Μοναστηράκι για το σκετς της Τετάρτης Δημοτικού. Και σ’αυτή τη γιορτή, όπως και στις περισσότερες, έχω τον μεγαλύτερο ρόλο, αν και δεν είμαι ούτε το ομορφότερο ούτε το ψηλότερο κορίτσι. Έχω όμως δυνατή φωνή, καθαρή άρθρωση και την ικανότητα να αποστηθίζω με την πρώτη ματιά πολλές σελίδες λόγου.

Αρκετή γκρίνια κάθε χρόνο στο μοίρασμα των ρόλων. Κανένα παιδί δεν θέλει να παίξει τον Πήλιο Γούση και τον Ομέρ Βρυώνη, όλοι θάθελαν να γίνουν ο Κίτσος το Κλεφτόπουλο ή ο Αθανάσιος Διάκος.

Μυρίζω και τη σκόνη από τα σανίδια της σκηνής που μου φέρνει ακατανίκητο φτάρνισμα, καθώς πρέπει να μείνουμε ακίνητοι για λίγα λεπτά που μας φαίνονται ώρες, σε ένα ευφάνταστο ταμπλώ βιβάν με κλέφτες, αρματωλούς, πασάδες και ελληνίδες σκλάβες.

Η δική μου 25η Μαρτίου έχει όμως και γεύση. Τη γεύση του πρώτου παγωτού της χρονιάς, που αγοράζουμε αμέσως μετά την παρέλαση, ξαναμμένοι και με το στόμα να γεμίζει σάλια και προσμονή. Ξυλάκι κρέμα-σοκολάτα ΕΒΓΑ, με τη λεπτή φλουδίτσα σοκολάτας σαν διάφανη στρώση κεριού να θρυμματίζεται και να λιώνει αργά, ηδονικά στη γλώσσα. Αν είμαστε τυχεροί πέφτουμε πάνω στον πλανόδιο παγωτατζή με το άσπρο – πράσινο καρότσι και τα μπρούτζινα καπάκια φρεσκογιαλισμένα. Πουλάει το δικό του παγωτό καϊμάκι με σιρόπι βύσσινο μέσα σε τραγανές βαρκούλες και ξύλινα κουταλάκια σαν κουπιά. Ό,τι χρειαζόμαστε για ν’αρμενίσουμε αμέριμνοι προς το μέλλον.

Αμ’ εκείνοι οι ήχοι της επετείου! Νιώθω ακόμη σήμερα χαμηλά στο στομάχι την ένταση, το ξεσήκωμα από τα δυνατά τύμπανα. Ολόκληρη διμοιρία των Αρρένων, έκρηξη τεστοστερόνης στον θριαμβευτικό καταιγισμό των ήχων, ειδικά όταν περνούν μπροστά από το Θηλέων, με τα μάγουλα φουντωμένα και τα δάχτυλα με φουσκάλες από τις πρόβες. Κάθε φορά που ακούω από μακριά τα τύμπανα, η καρδιά μου πάει να σπάσει από ένα μίγμα απειλής, προσμονής και συγκίνησης.

Ο ιδιωτικός μου θησαυρός του 1821 έχει και δάκρυα. Κάθε χρόνο χωρίς εξαίρεση στη γιορτή του Σχολείου, η Δέσποινα απαγγέλλει με τον μοναδικό της τρόπο τον «Ματρόζο» και κάθε φορά στην κορύφωση της τελευταίας στροφής η φωνή της λυγίζει, τα μάγουλά της πλημμυρίζουν δάκρυα. Γονείς, δάσκαλοι και παιδιά αδιακρίτως βγαίνουμε στο τέλος από την αίθουσα με μάτια κατακόκκινα και πρόσωπα μουσκεμένα. Η καρδιά μου χτυπάει φρενιασμένα και τη στιγμή που η αδελφή μου τραγουδάει σόλο την «Ελαφίνα». Τρέμω μήπως χάσει ξαφνικά τη φωνή της, μήπως ξεχάσει τα λόγια, μήπως κάνει φάλτσο.

Για πολλά χρόνια μετά από τον καιρό της αθωότητας πίστευα ότι είχαν χαθεί οι μυρωδιές, η αίσθηση της γιορτής. Η 25η Μαρτίου έγινε πια μια αργία από τη δουλειά. Στρίμωγμα σε ψαροταβέρνες, μποτιλιάρισμα στις Εθνικές Οδούς. Τα παιδιά σε ιδιωτικό σχολείο που δεν έκανε παρελάσεις, σκετς και ποιήματα. Ο θησαυρός μέσα μου κλειστός και ο Μάρτης ένας μήνας χωρίς συγκίνηση. Ούτε καν ένα σπαγκάκι ασπροκόκκινο να με φυλάει από τον πρώιμο ήλιο και από τους σκληρούς προβολείς μιας αδυσώπητα ανταγωνιστικής ζωής.

Η ανάσταση της μνήμης ήρθε, χαρούμενο ξάφνιασμα, σε μια εκδρομή στον Μυστρά. Μέρα γιορτινή, λουσμένη στον ήλιο. Λαμπρή, μοναχική άνοιξη. Ελαφριά αύρα, λίγα αργοκίνητα λευκά σύννεφα σε γαλανό φόντο και τόσες μυρωδιές… Σκίνα, θυμάρι, ρίγανη. Γερασμένη γερακίνα φωλιασμένη στους βράχους η ερειπωμένη καστροπολιτεία των Κατακουζηνών και των Παλαιολόγων.

Κι εκεί πιο κάτω, έτσι χωρίς προειδοποίηση, έρχεται το λυτρωτικό ξάφνιασμα. Φωνές μικρών παιδιών που ψάλλουν εν χορώ τον Ακάθιστο Ύμνο! Οδηγημένοι από τους οικείους ήχους, άλλους θαρραλέους, άλλους λίγο παράφωνους, φτάνουμε στην αυλή του Δημοτικού Σχολείου του Νέου Μυστρά. Εθνική Γιορτή σαν από το παρελθόν. Δάσκαλοι, γονείς και οι μαθητές στο κέντρο, άλλοι με τα καλά τους, άλλοι με τοπικές στολές και κυρίως τα πιο μικρά να σπρώχνουν τα λαρύγγια τους στα άκρα. «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ… τα νικητήρια!!». Παρηγορητική η αίσθηση ότι παρόλα τα στραβά και τ’ανάποδα, κάτι υπάρχει, κάτι ζει, έστω και μόνο μέσα μας. Έστω και αν η αφορμή είναι ανυποψίαστη για την εμπειρία που μας χαρίζει και συνεχίζει αθώα και παράφωνα…. «Μαύρη ζωή , μαύρη ζωή που κάνουμε, εμείς οι μαύροι κλέφτες.. Με φόβο τρώμε με το ψωμί, με φόβο περπατάμε..»

• Επικοινωνήστε με τη συγγραφέα:
https://www.facebook.com/polymnia.kossoras?fref=ts
https://www.facebook.com/AnoxeidotiMnimi?fref=ts
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/anokseidwth-mnhmh.html

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *