«Μεφιστοφελικό σενάριο ζωής», Δέσποινα Τραχαλάκη

Άνεμος Magazine 06/05/2014 0

mefistofeliki

Του Φειδία του άρεσε να παίζει με τις ξανθές κοτσίδες των σταχιών και να χαϊδεύει τις άγριες μαργαρίτες. Είχε ακούσει ότι ο έρωτας φανερώνεται με το μάδημα μιας μαργαρίτας αλλά εκείνος δεν το είχε επιχειρήσει ποτέ.

«Μη μαδάς τις μαργαρίτες αδελφέ μου. είναι σα να ξεριζώνεις τα νύχια από ένα ζωάκι» έλεγε στον μεγαλύτερο αδελφό του που με το « μ’ αγαπά-δεν μ’ αγαπά» προσπαθούσε να διαπιστώσει αν η κόρη του γείτονα ανταποκρίνεται στην αγάπη του.

Όταν ήλθε ο καιρός να πάει στο σχολείο, ο Φειδίας ζήτησε από τη μαμά του, την Ισμήνη, να του ράψει μια ροζ σάκα. Εκείνη, του εξήγησε τρυφερά ότι ορισμένα πράγματα είναι απαγορευμένα στα αγόρια. Το ροζ χρώμα, το λίκνισμα της μέσης, ο ρομαντισμός, η ποίηση, όλα αυτά απευθύνονταν μονάχα σε κορίτσια και αν σ’ ένα αγόρι άρεσε κάτι από αυτά, η κοινωνία τον τιμωρούσε…τον εξόντωνε!

Ο Φειδίας όμως είχε ενστάσεις. «Δηλαδή μαμά είναι τόσο κακό που μ’ αρέσει να χορεύω λικνίζοντας τη μέση μου αντί να παλεύω άτσαλα όπως κάνουν τα υπόλοιπα αγόρια; Πειράζει αν τις νύχτες απλώνω τα χέρια μου για να προστατέψω τα αστέρια που κατρακυλάνε από τον ουρανό; Είναι περίεργο που λατρεύω το ροζ χρώμα γιατί μου θυμίζει το ξύπνημα της μέρας και αμαρτωλό που εμπιστεύομαι τα όνειρά μου στην ποίηση γιατί τα νοιώθω μέσα της ν’ ανθίζουν και να μοσχοβολούν;» ρωτούσε με πάθος ο Φειδίας και η Ισμήνη ακούγοντας τον μονολογούσε θλιμμένα:

«Αχ… ορυμαγδός από προσβολές και απογοητεύσεις σε περιμένει παρακάτω…πουλάκι μου».

Ο Φειδίας μεγάλωνε μ’ ένα μπουκέτο από άστρα στα χέρια και επάρατες αγωνίες στην καρδιά εφόσον ένοιωθε αδιαφέντευτος μπροστά στο αδικαιολόγητο μίσος που προκαλούσε η λεπτεπίλεπτη προσωπικότητα του.

«Ένα λάθος της φύσης είσαι, ένα εξάμβλωμα της πλάσης!» ήταν τα πρώτα λόγια που άκουσε στον δρόμο εξαιτίας του ανάερου βαδίσματός του. Το κορίτσι που είχε χωθεί μέσα στο κορμί του είχε αρχίσει να του επιβάλλεται προσδίδοντας του μια εικόνα αλλόκοτη, μπερδεμένη, αυθάδικη!

Ο Σόλων, ο αδελφός του που κάποτε μαδούσε τις μαργαρίτες για την ωραία γειτονοπούλα, μεγαλώνοντας έγινε ένας νευρικός άντρας, καταδικασμένος σε μοναξιά εφόσον ούτε η γειτονοπούλα ούτε καμιά άλλη δεν τον δέχτηκε για σύζυγο. Ένα βράδυ μπήκε μεθυσμένος στο σπίτι και ξυλοκόπησε άγρια τον Φειδία.

«Θες δεν θες θα γίνεις άντρας!» φώναξε και άρχισε να κόβει υστερικά τα μαλλιά του αδελφού του με το ψαλίδι που κούρευαν τα πρόβατα μέχρι που οι φαρδιές ψαλιδιές χρωματίστηκαν από αίμα.

Ο Φειδίας μεγαλώνοντας, έβλεπε τη ζωή να τον προσπερνά αδιάφορα καταντώντας τον έναν κοινωνό της θλίψης. Τις άφωτες νύχτες της ζωής του ξενυχτούσε με μοναδική συντροφιά τη «Λυπημένη» του Σεφέρη:  

Στην πέτρα της υπομονής
Κάθισες προς το βράδυ
Με του ματιού σου το μαυράδι
Δείχνοντας πως πονείς».

Ένα πρωινό η Ισμήνη ξύπνησε αποφασισμένη να βοηθήσει τον Φειδία να ξεφύγει από όλα αυτά.
«Θα μπεις στο καράβι και θα πας στον Πειραιά. Εκεί θα σε περιμένει ο αδελφός μου, ο Άνθιμος. Είναι καλός άνθρωπος και σπουδαίος ράφτης. Θα σου μάθει τη δουλειά και θα σ’ έχει σαν παιδί του».
«Μα δεν έχω φύγει ξανά από το χωριό…πώς θα ζήσω σε μια τόσο μεγάλη πόλη;» τη ρώτησε ο Φειδίας τρέμοντας.
«Πώς θα κολυμπήσεις στους ωκεανούς της ζωής αν δεν τραβήξεις το βλέμμα σου από την ακτή;» του είπε με νόημα η Ισμήνη και τον αγκάλιασε στοργικά.

Το καράβι άραξε πολύ νωρίς στο λιμάνι και ο Φειδίας πατώντας δισταχτικά το χώμα του Πειραιά, είδε να τον πλησιάζει ένας κοντούλης άντρας. Το χρώμα των ματιών του ήταν μελί σαν κεχριμπάρικαι η φωνή του ήταν έρρινη και διαπεραστική.

«Προφανώς είσαι ο ανιψιός μου…φαίνεσαι χαμένος αλλά αυτό διορθώνεται…». Το γέλιο του θείου ήταν ζεστό και ο Φειδίας ένοιωσε αμέσως άνετα κοντά του.

Πράγματι, ο καλοσυνάτος άντρας ήταν γραφτό να γίνει για κείνον ένας φύλακας-άγγελος που θα του μάθαινε πρόθυμα την τέχνη του ραψίματος και η συνεργασία τους αργότερα θα απόβαινε αγαστή και γενναιόδωρη, κτισμένη πάνω στην αμοιβαία εμπιστοσύνη.

«Κοίτα δίπλα σου το περιστεράκι πώς ψάχνει σπυρί-σπυρί τη ζωή…έτσι πρέπει να κάνεις και συ με τη ζωή σου!» είπε λίγα χρόνια αργότερα ο Άνθιμος και ήταν η πρώτη φορά που ο διακριτικός θείος ανακατευόταν στα προσωπικά του Φειδία.

«Εγώ είμαι γέροςπια και το τιμόνι της δουλειάς μας έρχεται στα χέρια σου… αλλά εκτός τη δουλειά, νομίζω πως πρέπει να βάλεις πλώρη και για το ταξίδιτης αγάπης!» συνέχισε ο θείος αλλά βλέποντας το ντροπαλό βλέμμα του ανιψιού του βιάστηκε να κλείσει τη συζήτηση απαγγέλλοντας χαμηλόφωνα τα λόγια του Καβάφη:

 … και μη βιάζεις το ταξίδι διόλου
καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει.

Το ημερολόγιο έδειχνε 7 Σεπτεμβρίου 1999 όταν ο Φειδίας αποφάσισε να κάνει μια βόλτα για να ξεκουράσει το μυαλό του.Το καλοκαίρι τελείωνε και οι νέες παραγγελίες τον είχαν ήδη κατακλύσει. Ηδονή ικανοποίησης για την επαγγελματική του εξέλιξη και μια εσωτερική γαλήνη τον είχαν κυριεύσει εφόσον δεν ήταν πια το κνώδαλο του χωριού και οι άνθρωποι που είχε τώρα πλάι δεν χαρακτήριζαν την αβρότητά του…κουσούρι!

«Επιτέλους είμαι ευτυχισμένος» ήταν η τελευταία σκέψη που έκανε πριν νοιώσει τη γη να τρέμει και τη μανία του εγκέλαδου να σφραγίζει τα πνευμόνια του.

Η Ισμήνη δούλευε στα χωράφια όταν άκουσε έναν χωριανό να φωνάζει πανικόβλητος: «Ο φονικότερος σεισμός των τελευταίων 50 ετών στην Ελλάδα». Το φως της μέρας έσβησε από τα μάτια της Ισμήνης αφού ένα σύννεφο μπήκε ανάμεσα σ’ αυτήν και τον ήλιο. Ήταν ένα πυκνό σύννεφο που προσγειώθηκε μαλακά στους ώμους της για να τη διευκολύνει ν’ αποχαιρετήσει «το φορτίο» που κουβαλούσε πάνω του. Η Ισμήνη στράφηκε προς το κορμί που ήταν ξαπλωμένο νωχελικά πάνω στα πούπουλα του σύννεφου και αναγνώρισε τη λατρεμένη μορφή του Φειδία. Τα χέρια της τεντώθηκαν προς το μέρος του για ένα ύστατο χάδι όταν τον είδε ν’ ανασηκώνεται ελαφρά, να κρεμάει πάνω στα χείλη της ένα φιλί και να της στέλνει σε στίχους το παράπονό του για να το φυλάξει στη ματωμένη της καρδιά.

Είμαι ένας μίμος τραγικός με κόψη κωμική
Που σμίγει με το δάκρυ του το γέλιο με το κλάμα
Ταρτούφος σε παράσταση μεφιστοφελική
Που παίζει σ΄ άδειο θέατρο το κωμικό του δράμα.

• Επικοινωνήστε με τη συγγραφέα:
https://www.facebook.com/despina.trachalaki?fref=ts

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *