«Κύθηρα 1969» Ελίνα Γαλανοπούλου

Άνεμος Magazine 15/01/2014 1

kithira

Ήταν το καλοκαίρι του 1969 όταν οι γονείς μας μας ανακοίνωσαν πως οι διακοπές μας θα ήταν τον Ιούλιο στο Γύθειο και στα Κύθηρα επειδή ο παιδίατρος είπε πως μόνο το μέλι των Κυθήρων θα με έκανε πάλι εντελώς καλά μετά τη περιπέτεια που είχα περάσει το χειμώνα με την υγεία μου. Εμείς φυσικά δε γνωρίζαμε τίποτα για τα συγκεκριμένα μέρη αλλά ξέραμε πολύ καλά πως θα τα «ξεκοκαλίζαμε».

Το Γύθειο το βρήκαμε συμπαθητικό, ίσως δεν ήταν το μέρος το γεμάτο «θησαυρούς» για τη φαντασία πεντάχρονων-εξάχρονων, αλλά τα Κύθηρα ήταν Ο ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ!!

Το ταξίδι από μόνο του ξεκίνησε με περιπέτειες: η διαδρομή προς Νεάπολη γεμάτη σκόνη ψιλή που εισχωρούσε παντού και στροφές, που δεν ήξερες τι έκρυβαν: τροχόσπιτα Γερμανών, Ιταλών, Αυστριακών, αγροτικά τρακτέρ και φορτηγάκια, κοπάδια προβάτων, και αγωνία να φθάσουμε έγκαιρα στο λιμανάκι από όπου θα περνούσαμε απέναντι. Δεν ξέρω αν ο Πήτερ Παν ένοιωσε πιο γοητευμένος με το πλοίο του κάπτεν Χουκ απ ότι εμείς όταν είδαμε το μεγάλο καΐκι όπου θα φορτώναμε το αυτοκίνητό μας ένα Morris 1100 ευτυχώς πολύ ανθεκτικό, για να περάσουμε απέναντι στην Αγία Πελαγία.  Πράγματι το αυτοκίνητο δέθηκε, κρεμάστηκε σ ένα βίντσι, και προσγειώθηκε στο κατάστρωμα του καϊκιού. Οσο για εμάς τα παιδιά το φόρτωμα του αυτοκινήτου και στη συνέχεια η εξερεύνηση του καϊκιού άγγιξαν τα όρια της φαντασίας μας και μας χάρισαν εικόνες βγαλμένες από κινηματογράφο.

Φθάσαμε νύχτα στην Αγία Πελαγία και δε ξέραμε πού να πάμε. Ο οδηγός του ταξί που βρισκόταν εκεί μας έσωσε, μας οδήγησε στον οικισμό Τσικαλαρία όπου νοικιάσαμε τα δωμάτια στο σπίτι του δάσκαλου και μείναμε εκεί για δέκα αξέχαστες μέρες.  Η Τσικαλαρία από μόνη της αποτέλεσε τον παράδεισο των απογευμάτων μας με τις κούνιες της και τον παιδικό της πληθυσμό. Η ψησταριά που τρώγαμε τις βραδιές που μέναμε εκεί για φαγητό, η μουσική που ακούγαμε με τις επιτυχίες της χρονιάς όπως τον Γιάννη Καλατζή να τραγουδά την κυρα Γιώργαινα, τον Επιπόλαιο και την Τζαμάικα, ακόμα και η φυσιογνωμία του πολιτικού εξόριστου που ερχόταν και καθόταν στη παιδική χαρά ντυμένος με ένα μαύρο λιτό πανωφόρι και του πιανα κουβέντα.

Το Κάστρο της Χώρας ήταν το γοητευτικότερο κάστρο όλων επικών ιστοριών, η διαδρομή προς το Καψάλι ανάμεσα στη πλούσια βλάστηση της κυθηραϊκής γης έκρυβε δύο κιόσκια πνιγμένα στη μπουκαμβίλια, το «σπίτι καράβι» ήταν κομψοτέχνημα ναυπηγικής και το Καψάλι η ενσάρκωση όλων των προσδοκιών. Εκεί μάθαμε να κάνουμε τις πιο ριψοκίνδυνες βουτιές, εκεί απολαύσαμε τα παιχνίδια στην άμμο, εκεί κάναμε τους πιο ωραίους περιπάτους. Η ταβέρνα του Μανώλη του κουλού όπου οι γονείς μας παράγγελναν αστακούς και εμείς επειδή τους φοβόμασταν επιλέγαμε φασολάκια λαδερά, το χταποδάκι στα κάρβουνα που συνόδευε το ούζο των γονιών μας και εμείς το κλέβαμε γιατί νοστιμότερο δεν υπήρχε.

Μια άλλη εικόνα που δεν έσβησε ποτέ από τη μνήμη μου ήταν ο Αβλέμονας. Η διαδρομή πάνω στις μυτερές πέτρες μας στοίχησε δύο λάστιχα αυτοκινήτου κάτω από ένα καυτερό ήλιο, και το ψαροχώρι με τη μια σειρά κτιρίων και το πανέμορφο λιμάνι του απαιτούσε ένα σκληρό αγώνα προσπάθειας να σταθούμε και να περπατήσουμε πάνω σε δύσβατα βράχια για να βουτήξουμε τελικά σε μια δροσερή καταγάλανη θάλασσα. Εχω μια φωτογραφία την Αβα και μένα να στεκόμαστε μπροστά σε μια πεζούλα με τους μυτερούς βράχους κάτω από τα πόδια μας και τις αποθήκες του Αβλέμονα φόντο κάτω από ένα υπέρλαμπρο μεσημεριάτικο ήλιο που έκανε τα πάντα να στραφταλίζουν και να καίνε.

Μετά από τα Κύθηρα του 1969 όταν με ρωτούσε κάποιος  για το νησί οι λέξεις έβγαιναν αβίαστα: κολυμπούσαμε σε πανέμορφη θάλασσα, κάναμε ηλιοθεραπεία σε βότσαλα γεμάτα χρώμα, το κάστρο ήταν τρομερό, παίζαμε συνέχεια…

Οταν το 2000 σκεφτόμασταν πού θα πηγαίναμε διακοπές πριν από το γάμο μας πέταξα την ιδέα για Κύθηρα επαναλαμβάνοντας αυτές τις ίδιες φράσεις που τελικά μας οδήγησαν στο νησί που έμελλε να γίνει για χίλιους λόγους ο αγαπημένος προορισμός των προσδοκιών και της πραγματικότητας που στήσαμε στα Αλοϊζιάνικα.

Η κόρη μας η Ελέσα, δώρο της Αγίας Ελέσας στο γάμο μας, όταν έγινε δύο χρονών έκανε κούνια στη παιδική χαρά της Τσικαλαρίας, έμαθε κολύμπι και χαίρεται να κολυμπά στα ίδια νερά, παίζει και κάνει φίλους εκεί που έπαιξα και εγώ και το σημαντικότερο ονειρεύεται και ζει ονειρεμένες μέρες στα Κύθηρα του σήμερα που ευτυχώς παραμένουν τόσο όμορφα όπως και τα Κύθηρα του 1969.

• Επικοινωνήστε με τη συγγραφέα:
https://www.facebook.com/elina.galanopoulou?fref=ts
‪www.kythirionpolitia.gr
http://www.aloizianika1768.com
https://www.facebook.com/ElinaGalanopoulou.AnemosEkdotike?ref=ts&fref=ts

One Comment »

  1. REUIMNO@HOTMAIL.COM'
    MARIA 16/01/2014 at 12:43 - Reply

    ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΙΣΙ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΚΗΤΑΞΩ ΜΕ ΤΡΕΛΕΝΗ

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *