«…Χρυσοπράσινο φύλλο, ριγμένο στο πέλαγος…», Μαρία Λιάσκα

Άνεμος Magazine 04/03/2014 0

xrisoprasino

…Αυτό έπαιζε το ραδιόφωνο και με έσπρωξε στα παλιά.

Παραμονές  Δεκαπενταύγουστου και η μάνα μου περιμένει πάνω από το μπρίκι τον καφέ να μην της βράσει. Είναι πέντε το πρωί. Έγκυος στον αδερφό μου και τρομάζει εύκολα. Δεν δέχτηκε παρόλ’ αυτά να φύγει πανικόβλητη.

«Θα γιορτάσουμε την Μεγαλόχαρη». μου είπε. Και συνέχισε να ανοίγει φύλλο μέσα στον  Κυπριακό καύσωνα.  Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Σαν να μην είχε φύγει ο μπαμπάς  στην επιστράτευση. Σαν να  μην είχαν αρχίσει να κλείνουν τα γειτονικά μας σπίτια και να μοιάζουμε ολομόναχοι σε μια άδεια πολιτεία.

Ο ξαφνικός θόρυβος από τα τζαμιά που έσπασαν και οι μυριάδες ανατριχιαστικοί κρότοι που ακολούθησαν, φορτωμένοι με χιλιάδες ερωτήσεις και αναπάντητα «γιατί», έδωσαν στην μάνα μου μια αιτία πραγματικού τρόμου. Η Τουρκική εισβολή στην Αμμόχωστο δεν ήταν πια η πιθανή εκδοχή ενός πολεμοχαρή φύλαρχου αλλά η απόλυτη πραγματικότητα που έντυσε ξαφνικά την μάνα μου χήρα στα 25 της χρόνια. Μια χήρα χωρίς τάφο να κλαίει και καντήλι να φροντίζει μιας και τον πάτερα μου τον ψάχνει ακόμη στις τελευταίες λίστες των αγνοουμένων. Σαράντα χρόνια αργότερα και ενώ ποτέ δεν γιορτάσαμε την κοίμηση της Θεοτόκου ξανά  η  μισή «δική» μου Κύπρος στέκεται βαλσαμωμένη σαν την ωραία κοιμωμένη. Σε κενό χρόνου μπορώ να δω με το τηλεσκόπιο που τοποθέτησαν  το πατρικό μου σπίτι. Πίσω από το συρματόπλεγμα.  Ακόμα και το παλιό μου ποδήλατο στο πίσω μέρος της αυλής φαίνεται. Έτσι όπως βιαστικά το είχα ακουμπήσει στον τοίχο.

Ντυμένος τα ρούχα του Αθηναίου πολίτη, και ενήλικας πια όσο κι αν ψάξω δεν θα ακούσω πότε στις ειδήσεις δυο λόγια  για το σχέδιο Ανάν  νούμερο 2. Όσο και να επιπλέει η Αθήνα είναι πια μια βαρκούλα στο πέλαγος κι ακόμη κι αν δεν βουλιάξει τελικά θα γυρίζει σε κύκλους στην Αιγαιοπελαγίτικη δίνη. Κανένας δεν βλέπει ή κάνει πως δεν βλέπει την μεγάλη πληγή που ανοίγει ξανά μιας και πότε δεν έκλεισε.

«Αν έχεις κάνα δυο ισχυρούς φίλους τότε οι εχθροί σου θα φροντίσουν να τους χάσεις». Έτσι μου είπε στο τηλέφωνο ο παιδικός μου φίλος και δημοσιογράφος Μ.Ι. «Ήταν «ωραίο» το περσινό σχέδιο… εκτός από το κούρεμα, έμεινε η Κύπρος μόνη και έρημη. Αποξενωμένη. Χωρίς φίλους».

Με τις υπογραφές του Αναστασιάδη-Έρογλου στο «ανακοινωθέν»  να στριφογυρίζουν στο μυαλό μου οδηγώ προς τον κόλπο της Σειρήνας στην Αμμόχωστο. Χάνομαι στις τελευταίες ανθισμένες πορτοκαλιές και κατεβαίνω με τα πόδια σε αυτήν την στενή γραμμή άμμου. Η  θάλασσα μοιάζει να μην έχει κανένα τέλος και η ηρεμία στο τοπίο μου προαναγγέλλει όλα τα μαύρα σύννεφα που έρχονται για να ξοδευτούν πάνω στους Ελληνοκύπριους. Με το νέο σχέδιο Ανάν θα νομιμοποιηθούν τα οδυνηρά και άδικα αποτελέσματα της εισβολής του ΑΤΤΙΛΑ το ΄74.  Θα εξισωθεί το  82% ή έστω το 74% του ελληνοκυπριακού πληθυσμού έναντι στο 14% των Τουρκοκύπριων  (υπάρχει κι ένα 12% με διάφορες μειονότητες). Θα αναγνωριστεί το ψευδοκράτος διεθνώς. Μια καλυμμένη διχοτόμηση της πατρίδας μου. Διχοτόμηση με συναίνεση. Συγκαλυμμένη διχοτόμηση καλύτερα. Όσο κι αν νομίζουν πως θα χαθούμε στη μετάφραση του αγγλικού κειμένου παίζοντας με τις λέξεις states-πολιτείες-όχι κράτη…

Κλείνω τα μάτια κόντρα στον ήλιο. Ο αρχηγός των Ούννων είναι πολύ κοντά μου. Τον λένε ΑΤΤΙΛΑ και από το 434μ.Χ. έχει καταστρέψει τη Θράκη, τη Μακεδονία και 70 ακόμη πόλεις. Από όπου κι αν περάσουν τα στρατεύματα των Ούννων αφήνουν μονάχα καμένη γη. Την ταπεινωτική συνθήκη που είχε υπογράψει ο Θεοδόσιος τότε, καλείται να αναπαραστήσει σήμερα ο Αναστασιάδης. Με τη  διαφορά  της εν ψυχρώ εξ’ επιλογής συνθηκολόγησης.

Η ώρα έχει περάσει και θα αρχίσει να νυχτώνει. Εγκαταλείψαμε την Αμμόχωστο νομίζοντας πως θα γυρίσουμε πίσω. Δεν πήραμε τίποτα. Δεν γυρίσαμε ποτέ.  Δεν υπάρχουν εγγυήσεις και εγγυήτριες ειρηνευτικές δυνάμεις. Σάμπως τέτοια δεν ήταν και η Βρετανία το 1974; Η μόνη εγγύηση είναι ο κυπριακός λαός. Κι έτσι θα είναι.

• Επικοινωνήστε με την δημιουργό
https://www.facebook.com/maria.liaska.16

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *