«Καλοκαίρι είναι», Γιάννης Φιλιππίδης

Άνεμος Magazine 17/08/2014 0

kalokairi einai

Καλοκαίρι είναι, όταν βιώνεις την εμπειρία να την κάνεις για λίγες μέρες από την Αθήνα μέσα σ’ ένα ΙΧ που βιάζεται όπως και συ, να διαφύγει από τα καθημερινά σου τετριμμένα. Και λίγη ώρα μετά –δρόμος αρκετός, πριν φτάσεις στον δικό σου προορισμό- δεν κρατιέσαι και κόβεις για Κινέτα, να ρίξεις επιτόπου μια επαναλαμβανόμενη βουτιά, απεκδυόμενος τον υπόλοιπο εαυτό σου, μόνο εσύ, το μαγιό, ο ήλιος, το θαλασσινό νερό. Κι αφήνεσαι χέρια-πόδια χαλαρά στην επιφάνεια του νερού, επιτρέποντας το αλάτι και το φως, να σου κάνουν το καλύτερο spa. Τότε είναι που συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να χαμογελάει απροειδοποίητα, γιατί ούτε μια ώρα πριν, ήσουν ακόμα στο τσιμεντένιο κέντρο της μεγάλης πόλης και διευθετούσες εκκρεμότητες και τώρα όλο αυτό, πριν το ρολόι δηλώσει προχωρημένο μεσημέρι, έχεις αφεθεί στο απέραντο νερό με κάθε σου μυ σε πλήρη ηρεμία κι οι άμεσες μνήμες υποχωρούν κάτω από τον καυτό ήλιο που ανασταίνει ψυχές κι απομακρύνει τις πρόσφατες εικόνες σε παλιές σέπια φωτογραφίες, που θαρρείς κι απαθανάτισες αιώνες πριν. Γιατί είναι η στιγμή, που καταφέρνεις να νιώσεις, ότι έχεις αφήσει τα πάντα πίσω σου, μακριά εκεί στην μπετονένια πόλη, ο ανώνυμος εσύ.

Καλοκαίρι είναι, όταν βρίσκεις την ευκαιρία να εξαφανίζεσαι, μετακομίζοντας σ’ ένα αγαπημένο σου σπίτι στην πλαγιά ενός μικρού οροπεδίου στην ορεινή Κορινθία. Εκεί, όπου οι ολότελα μακρινοί σπάνιοι ήχοι των οχημάτων με τον κάτω δρόμο στη διάρκεια μιας μέρας, σμίγουν με τις τρελές φωνές των ξέφρενων τζιτζικιών κι εσύ ακόμα πίνεις τον πρώτο σου παγωμένο καφέ, κάτω από μια κληματαριά. Κι ανυπομονείς να κατέβεις παραλιακά, να βρεις ένα ειρηνικό κι απόμερο σημείο για σένα και τη συντροφιά σου, να θυμηθείς τη μυρωδιά του αντιηλιακού σου και την καλή σου σχέση με τις απλωτές στο κολύμπι. Και σε μια παραλία χωρίς ξαπλώστρες, καφέ-μπαρ με παράδοξα χυδαίες με τον τόπο και τον χώρο μουσικές, απολαμβάνεις την μοναχική επιλογή, του να μην επιλέγεις πασαρέλα από μπικίνι κι ενδεχόμενες στιγμιαίες συμπάθειες. Αλλά ξεμένεις να ακούς την υφή των απάνεμων κυμάτων, που φλερτάρουν άηχα στο τελευταίο αντάμωμα της θάλασσας με την οριστική στεριά. Κι όταν ξεκουράζεσαι τα μεσημέρια, δε χρειάζεσαι ηλεκτρικό κλιματισμό, αρκεί ο εξαερισμός του σπιτιού και η δροσιά που συγκρατούν τα κεραμίδια του κι ο πάνω όροφος. Την ώρα του απογεύματος, χαίρεσαι τον καφέ σου, συνοδεία των τζιτζικιών ακόμα, που όσο χαμηλώνει ο αυτοκράτορας ήλιος και πριν κρυφτεί πίσω από τα αντικρινά υψώματα, απολαμβάνεις τα ειρηνικά βελάσματα προβάτων και τα κουδουνάκια τους, καθώς οδηγούνται από τους αφρούς ως τη στάνη για να ξαποστάσουν από τη βοσκή, τη ζέστη, το τόσο πολύ φως. Κι οι λάμπες του ηλεκτρισμού που ανάβουν, φαντάζουν μαζί μ’ έναν υπολογιστή ξεχασμένο να παίζει μουσικές, το μόνο ίχνος πολιτισμού, σε μια θέση, που ίσως δεν καταγράφουν οι γνωστοί οδικοί ή γεωφυσικοί χάρτες. Κι όμως, ένα τέτοιο σημείο στον ορίζοντα, μπορεί να σε επανασυντονίσει σε δικές σου συναισθηματικές κι απόλυτα προσωπικές εμπλοκές. Γιατί, παρέα με τους ακούραστους γρύλους, σου δίνεται η ευκαιρία μ’ ένα ποτήρι από το αγαπημένο σου αλκοόλ, να στέκεσαι σιωπηλά, με μια σοφία που θαρρείς ότι σου ψιθυρίζεται από την ομορφιά γύρω σου, σε στιγμές της χρονιάς που άξιζε να συγκρατήσεις, είτε για καλό, είτε πάλι όχι. Και στο φως του φεγγαριού που ανατέλλει και δύει κάθε νύχτα, τα πράγματα δείχνουν τόσο απλά, γιατί ζυγώνεσαι από γήινη ζωή και ήχους, που αν είχαμε την πολυτέλεια ν’ ακούμε στα καθημερινά μας ξυπνήματα στην πρωτεύουσα, θα ‘μασταν όλοι πιο δημιουργικοί, πιο ήρεμοι, ίσως και πιο γενναίοι στις αποφάσεις, που θα χαρακτηρίσουν το παρόν και το μέλλον μας.

Καλοκαίρι είναι, όταν μια αγαπησιάρικη παρουσίαση βιβλίου με φόντο το πράσινο ακρωτήρι των Κυθήρων σε φέρνει χαλαρά τα πρωινά στο Διακόφτι, μια παραλία που σε κάνει να ξεχνάς ότι λούζεσαι την αμόλυντη θάλασσα, που ανήκει στη δική σου χώρα κι όχι σε κάποιο εξωτικό παράδεισο, απ’ αυτούς που συνηθίσαμε όλες και όλοι να βλέπουμε συχνά μέσα από εξωτικούς προορισμούς του εξωτερικού. Κι αξίζεις την χρυσαφένια άμμο, αφήνεις τα πόδια σου να καούν ανενδοίαστα ως το σημείο που θ’ αράξεις και μετά, βουτάς στο ρηχό και πεντακάθαρο ονειρικό νερό. Και σκέφτεσαι ότι απολαμβάνεις μόνος ή με τη συντροφιά σου, τη χαρά ενός πραγματικού παραδείσου, που σε γλιτώνει επιπλέον από τη διαδικασία του να πετάς με αεροπλάνα και να ξοδεύεσαι.

Γι’ αυτό επαναλαμβάνω, καλοκαίρι είναι, ο χρόνος και η ευκαιρία μιας ολιγοήμερης ή και όχι απόδρασης για οπουδήποτε όμορφα. Είναι η ζωή, που λείπει, η απώλεια της επαφής μας με το γήινο φλοιό, τα πλάσματα και τη φύση του. Είναι η αποφασιστική σκέψη να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, ίσως και τι πρεσβεύουμε στην υπόλοιπη ντυμένη με ρούχα κοινωνικών εκδηλώσεων, ζωή μας. Κι αν είναι να επιστρέψουν σποραδικά σκέψεις που αφορούν τους περασμένους και του μελλούμενους μήνες μας, αυτές είναι ξεπλυμένες από τον ήλιο, την αρμύρα και τους σποραδικούς νυχτερινούς γκιόνηδες με την ιδιόρρυθμη φωνή τους.

Γιατί καλοκαίρι είναι, όταν μπορείς να ελευθερωθείς από κάθε πρόγραμμα και να νιώσεις πλάσμα ελεύθερο στο χώρο και στο χρόνο. Κι αξίζει να αισθανθείς αυτήν την άφεση, αυτό το ταξίδι σε κάθε εκδοχή τους. Για να θυμηθείς, ότι η ζωή είναι μακριά από φώτα και τσιμεντένιες κατασκευές. Αποδεικνύεται θεά, αλλού, εκεί που ακόμα τα βατράχια από τη μακρινή λίμνη, στήνουν χορωδίες τα βράδια με υγρασία και χάνεσαι στην πεποίθηση του να νομίζεις ότι ακούς κάποιο αγαπημένο σου σάουντρακ.

• Επικοινωνήστε με τον συγγραφέα:

https://www.facebook.com/Yannis.Filippidis.anemosekdotiki
http://yannis-filippidis.blogspot.gr
http://www.anemosekdotiki.gr/syggrafeis/pezografia/giannis-filippidis.html

 

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *