«Αγάπης λέξεις», Σταυρούλα Αλατσά

Άνεμος Magazine 10/02/2014 0

LOVE

Τον τελευταίο καιρό ψάχνω την αγάπη. Όμως σε λάθος μέρη. Σε παλιές σχέσεις, σε chat room, σε ξεχασμένους από καιρό έρωτες. Ποια να είναι η ανάγκη που με ωθεί σε τέτοια λάθη, αναρωτιέμαι. Μα φυσικά η ανάγκη του να αγαπάς και πιο δυνατά, πιο έντονα η ανάγκη του να σε αγαπάνε. Να λαχταράει κάποιος να είναι μαζί σου. Να σε θέλει. Να κοιτάς στα μάτια του και να βλέπεις τον εαυτό σου πιο όμορφο.

Που πήγαν οι περασμένοι έρωτες; Σε ποιον δρόμο κατοικούνε άραγε; Οι μεγάλοι κρατάνε παρέα στους άλλους, σε αυτούς που τέλειωσαν άδοξα; Ή είναι καταδικασμένοι στην μοναξιά; Μήπως οι αδικημένες αγάπες έπειτα από το τέλος τους αλλάζουν μορφή; Ίσως να παίρνουν άλλο χρώμα, πιο φωτεινό. Ή ίσως και να ξαναγυρίζουν εδώ στη γη αναζητώντας μια δεύτερη ευκαιρία σε άλλους εραστές. Οι πιο πονεμένες όμως, σίγουρα κατοικούνε κοντά στη θάλασσα. Πως αλλιώς θα μαθαίνουνε νέα από τους αγαπημένους τους; Άλλοτε θα τους τα ψιθυρίζουν τα κύματα και άλλοτε οι γοργόνες θα ανεβαίνουν στους αφρούς και θα τραγουδάνε λόγια παρηγοριάς για τις πονεμένες καρδιές. Και πιο σπάνια ακόμη, όταν θα βγαίνει ο ήλιος οι χρυσές αχτίνες του, θα ζωγραφίζουν καρδιές πάνω στην άμμο. Να τις βλέπουν οι ερωτευμένοι και να χαμογελούν.

Έχω ακούσει και εγώ τον ήχο της καρδιάς μου όταν σπάει. Έναν ήχο διαπεραστικό και ανατριχιαστικό. Οι ραγισμένες καρδιές καταφέρνουν άραγε να ξαναενωθούν; Να αγαπήσουν ξανά με την ίδια ένταση; Ή μήπως μια φορά αγαπάει κανείς απόλυτα και αληθινά;

 «Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει» λέει ο στίχος ενός αγαπημένου τραγουδιού. Και η απαλή, αγγελική, φωνή της ερμηνεύτριας σε κάνει να το πιστέψεις. Όμως η καρδιά πονάει πολύ περισσότερο όταν μένει μικρή, μόνη, χωρίς παρέα. Όταν βρίσκεται στην γη και όχι στον ουρανό. Όταν περπατάει αντί να πετάει. Όταν χτυπάει αργά αντί να τρέμει από την ένταση. Τότε είναι που αργοπεθαίνει. Σβήνει όταν είναι μοναχή της. Πόσες θυσίες έχουν γίνει όμως στο βωμό για χάρη της;

 Πως καταφέρνεις να σηκωθείς και πάλι; Να παλέψεις γι’ αυτήν. Να καταφέρεις να πιστέψεις σε εκείνη; Γιατί λοιπόν θυσιάζουμε την αγάπη για απατηλούς έρωτες; Χάρτινα λόγια και παγωμένες αγκαλιές; Η θεωρία μου είναι ότι πλέον δεν παλεύουμε, δεν πολεμάμε για αυτήν. Με την πρώτη δυσκολία τα παρατάμε. Κουραζόμαστε λέμε. Δεν αξίζει τον κόπο. Καλύτερα έτσι. Θα βρούμε κάτι πιο εύκολο. Την αφήνουμε να πετάξει μακριά μας. Εάν μέναμε όμως; Κανείς δεν ξέρει να απαντήσει.

Έτσι προτιμάμε την μοναξιά από την συντροφικότητα. Τα ψεύτικα λόγια από την μαγεία κάτι αληθινού και τις ασπρόμαυρες εικόνες αντί για τις γεμάτες χρώματα αγκαλιές. Ρώτα όποιον θες, έναν φίλο, μια συνάδελφο, έναν περαστικό διαβάτη, έναν άγνωστο στον δρόμο. Ρώτα για τον καθένα τι σημαίνει αγάπη και θα δεις ότι θα πάρεις μόνο διαφορετικές απαντήσεις. Γιατί την αγάπη δεν μπορείς να την ορίσεις. Δεν χωράει σε έννοιες τετριμμένες και λόγια καθημερινά.

Παλιά λέγανε ότι όσο την κυνηγάς, τόσο εκείνη φεύγει. Και σου εμφανίζεται μόνο όταν δεν την ψάχνεις. Πόσο απατηλό μοιάζει να είναι αυτό. Την αγάπη πρέπει να την ψάχνεις. Παντού. Στα απλά πράγματα ή και στα μεγάλα. Στις καθημερινές πράξεις, στα όμορφα λόγια, στα τραγούδια, στην ομορφιά ενός ποιήματος. Μόνο αν την ψάξεις η αγάπη θα σου εμφανιστεί.

Υπάρχει ένα βιβλίο όπου 35 συγγραφείς γράφουν επιστολές για την αγάπη (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, τίτλος «Αγάπης Γράμματα»). Σε αυτό το μικρό βιβλίο θα βρεις πολλούς και διαφορετικούς ορισμούς της όπως επίσης και πολλές μορφές της όπως είναι η αγάπη για κάποιον φίλο, η αδελφική, για τους γονείς μας ή ακόμη και η αγάπη για την φύση. Η αγαπημένη μου επιστολή είναι του Ντάκλας Κοπλάντ και λέει το εξής:
Λένε πως, όταν είσαι ερωτευμένος, μπαίνεις σε ένα άλλο σύμπαν που συνυπάρχει παράλληλα με τον καθημερινό μας κόσμο, ένα μικρό σύμπαν στο οποίο τίποτα άλλο δεν μπορεί να παρεισφρήσει, μία δημοκρατία των δύο, υπνωτική, αποκλειστική, ονειρεμένη, σαν να ζεις σ’ ένα αποκορύφωμα που δεν λέει να τελειώσει. Αλλά δεν πιστεύω ότι αυτό είναι αλήθεια. Πιστεύω πως το να είσαι ερωτευμένος σε κάνει απλώς να αισθάνεσαι ακόμη περισσότερο συνδεδεμένος με τον υπόλοιπο κόσμο- σε κάνει να ανήκεις στον κόσμο όσο ολοκληρωτικά ανήκουν τα πουλιά, τα ζώα και τα λουλούδια. Θεωρώ ότι το πραγματικά άλλο σύμπαν είναι αυτό που προβάλλει όταν φύγει η αγάπη, αυτό που απομένει όταν ο κόσμος συρρικνώνεται και εσύ μένεις μετέωρος δίχως κάτι πραγματικό να κρατηθείς .

Καταλαβαίνουμε τον κόσμο καλύτερα όταν αγαπάμε λοιπόν. Μυρίζουμε τα αληθινά αρώματα. Ακούμε τις σωστές νότες. Διαβάζουμε το πραγματικό νόημα των λέξεων. Και όταν δεν ζούμε εκεί όλα έχουν χάσει το νόημα τους. Γιατί λοιπόν οι περισσότεροι από εμάς προτιμάμε να ζούμε στον δίχως αγάπη κόσμο μας; Στον δίχως χρώματα, δίχως αρώματα και δίχως έρωτες, κόσμο μας. Από φόβο μάλλον. Ο αιώνιος αντίπαλος της αγάπης. Δεν είναι το μίσος όπως πολλοί πιστεύουν. Όχι. Το μίσος μπορεί να μετατραπεί σε αγάπη. Ο φόβος όμως; Μας κατακλύζει. Μας κάνει να παραλύουμε μπροστά του. Την επόμενη φορά που θα φοβηθείς για κάτι, κλείσε τα μάτια, σκέψου κάποιον ή κάτι που αγαπάς και προχώρησε. Κάνε ένα μικρό βήμα. Μια αρχή. Γιατί μόνο η αγάπη μπορεί να νικήσει τον φόβο. Και μόνο αν νικηθεί θα μπορέσεις να αγαπήσεις αλλά και να αγαπηθείς αληθινά.

• επικοινωνήστε με την δημιουργό
https://www.facebook.com/stavroula.alats?fref=ts

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *