«Φως…» • Νατάσα Ρεντήφ

Άνεμος Magazine 07/10/2013 0

fos

Κάθε που γεννιέμαι, το φως με χτυπάει στα μάτια δυνατό, γυμνό, διάφανο, ουδέτερο. Το μόνο  που ζητά είναι να το χρωματίσω, να του δώσω χαρακτήρα και υπόσταση.
Αυτό το φωτεινό καλοκαίρι δεν έκλαψα, μόνο έκλεισα τα μάτια.
Δεν του έδωσα ούτε καν φύλο. Δεν το σφράγισα με εικόνες, φιλίες, οικογένεια, προορισμούς, ταλαιπωρίες, εντάσεις, έρωτα, ανεμελιά.
Κι όμως, δε θύμωσε. Απλά με προσπέρασε κουνώντας αποδοκιμαστικά το κεφάλι. Και λίγο πριν σβήσει πίσω απ’ τον τοίχο που είχα υψώσει ανάμεσά μας, μού ρίχνει την αχτίδα της τελευταίας μου ευκαιρίας.
Η λαχτάρα και η ανάγκη μου την αγκαλιάζουν πριν από τη σκέψη. Βαφτίζω το φως γένους θηλυκού. Του δίνω δυο καθαρά  μάτια που υπόσχονται ό,τι δεν τόλμησα να ονειρευτώ. Το ντύνω με αέρινο  λευκό σεντόνι, το φορτώνω με κύματα, με αλυσίδες, με ράγες -ίσως και μια μεγάλη κόκκινη βαλίτσα να δικαιολογούσε τη γυναικεία του φύση- και επιβιβαζόμαστε.
Για ένα μόνο ταξίδι.
Ούτε χαμόγελα, ούτε θλίψη. Αρμονία. Συγχρονισμός.
Άδειασμα του νου και γέμισμα της ψυχής. Κανάλια που ανοίγουν και λογαριασμοί που κλείνουν. Κουβέντες που  πρέπει να ειπωθούν. Ησυχία. Χωρίς προγράμματα κι όμως όλα σε τάξη. Κάθε καινούρια αίσθηση  βρίσκει την πιο ταιριαστή θέση.
Ο χρόνος  έκανε τους λογαριασμούς του πάλι και βρήκε πως μας χρωστά κάτι ψιλά. Τα κάνει κέρματα και μας τα ρίχνει ένα ένα.  Πέφτουν αργά, γυαλίζουν, ηχούν όμορφα και μάς φαντάζει θησαυρός. Τον κρύβουμε στην άμμο για μελλοντική χρήση.
Ανάβω το φως και του γράφω.

• Επικοινωνήστε με τη δημιουργό:
https://www.facebook.com/anamimoy?fref=ts
http://www.anemosekdotiki.gr/poihsh/eterofwtos.html

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *