«Ο “τζαμπατζής” κι η λέιντυ με τα σκουλαρίκια-κορίνες» • Γιάννης Φιλιππίδης

Άνεμος Magazine 18/08/2013 0

tzampatzis600

Σήμερα θα σου γράψω γιατί τα ‘χω πάρει. Χοντρά όμως, μη φανταστείς τίποτε στοιχειώδεις ιδρώτες θυμού. Τουναντίον: είμαι εξαναγκασμένος  αλλά και στην ευχάριστον θέσιν να σας διαφημίσω έστω και αρνητικά μια κυρία, που επιδιώκει τα τελευταία χρόνια να επωμισθεί την ιδιότητα του συγγραφέα, για την οποία αναρίθμητοι και άξιοι πριν από μένα, κοπίασαν και μόχθησαν κι αν τους αναγνωρίστηκε στην Ελλάδα των κρατικοδίαιτων και των Fame Stories -τα success stories  δε συμπεριλαμβάνονται στη δική μας ενότητα- να ‘ρθει η προαναφερθείσα λέιντυ να μου τρύπησε  τη μυτούλα πέρα ως πέρα, με την παράλληλη υπόσχεση, να μου χαρίσει τουλάχιστον ένα από τα σκουλαρίκια-κορίνες της, να τη φορέσω σα κακέκτυπο ανθρώπου στη μύτη, να φωτογραφίζομαι με τη στεφάνη της κυρίας που το παίζει άνετη-ομιλητική με τους φοιτητές της, εξίσου κι ανωτέρου, να κλέψω κι εγώ μια ανάσα δροσιάς από τη δημοφιλία της, που έφτασε πέρσι-πρόπερσι (σχωρέστε με, αλλά παίζουν και σημαντικότερα γεγονότα στη ζωή μου) να κατακτήσει όχι μονάχα τα ράφια των Βασιλοπουλαίων  ως προϊόν, αλλά απήλαυσε την επάρκεια, να συνωστισθεί εν αποθήκαις πλάι σε σουτζούκια, λουκάνικα, απορρυπαντικά με τασιενεργά άλατα, αλλά και γιαούρτια που με πείθουν συχνά να επωμισθώ την πεινασμένη θαλπωρή τους, αλλιώς θα με βλέπατε ενενήντα και πλέον κιλά κι αυτό θ’ αποτελούσε γεγονός φυσικότατο.

Σχωρέστε με λοιπόν για την αναίδεια να μιλήσω για την αποκαθήλωση μιας κυρίας, αληθινής λέιντυ σου λέω, που ‘χω την κακή πίστη να ψιλοκόψω σήμερα σε κομματάκια, μπας και κάποτε κάτι τέτοιες φτερωτοκοτουλίτσες υπάρξεις, αντιληφθούν ότι το να κάνουν διπλάσιες δηλώσεις μέσω κοινωνικών δικτύων, αποτελούν το σπορ του κινητού τους και καλώς πράττουνε γιατί έτσι γκρεμίζονται οι παραπανίσιες μασκούλες αφενός, αφετέρου έχουμε να λέμε κι εμείς οι αυτοχαρακτηριζόμενοι –πριν μας προλάβουν τα θεάρεστα μεσήλικα χείλη σας- λοιποί Έλληνες ως «τζαμπατζήδες», «τζάμπα μάγκες», «τυφλοπόντικες της διαφθοράς» ενόσω εμείς αποφεύγουμε την αυτοκτονία και σεις; Σεις, είστε μια ΚΥΡΙΑ, που απολαμβάνει τις κόλες χαρτιού ή το αξιόμαχο διαδίκτυο, προστατευμένη οριστικά από τις δήμοσιες συγκοινωνίες, τους συμπολίτες σας σκλάβους και θα πω ευτυχώς που δεν σας αναγνωρίζει κανείς στο δρόμο για οποιαδήποτε ιδιότητα σας, γιατί θ’ αδικοχάνονταν γιαούρτια λάιτ με αρώματα φρούτων και αυγά πεντάστερα ολόφορτα από το ωφέλιμο βακτήριο της σαλμονέλας, που μπορεί σε άλλους να ‘φερνε απλώς σωματικό πρήξιμο, εσάς ωστόσο θα σας συνέφερε, γιατί γιατρός είναι κι ο αισθητικός των μπότοξ, όχι ο Θεός ο ίδιος κι αν είσαι κακοζωισμένη, κλάφ’ τα Χαράλαμπέ μου, η σαλμονέλα και τα οιδήματά της, θα σας προσέφεραν μια χαρά το δέρμα των δεκαοχτάχρονων και βάλε φοιτητών σας, που θα ζηλεύατε σε βαθμό κακιάς Βασίλισσας, ικανής να φονεύσετε για το χατίρι τους, αλλά τι το θέλουμε και το μελετάμε; Ού γαρ έρχεται μόνον. Κι όταν έρθει μονάχα σκουλαρίκια άφθονα και φωτογραφίες κινητού αντιπροτείνω, αυτές οι άλλες, θα εξωθούσαν τους γραφίστες της φωτοσοπιάς σας πριν τη συνέντευξη-εξομολόγηση στο φίλα προκείμενο έντυπο, όχι μονάχα να πηδήξουν από αδιευκρίνιστα κλειστή πόρτα αστικής συγκοινωνίας, αλλά και σούμπιτους σε βαθύ πηγάδι με επιβεβαιωμένο νεράκι της καταπνίξεως, θα προέβλεπα.…
Τώρα να συμπαθάτε αλλά βάζω τρία κομμάτια αγαπημένων τραγουδιστών και φίλων: Ένας Σιόλας-Βελεσιώτου, μια Μυρσίνη Δόξα κι ένας οφισιέλ Μητροπάνος στο «ζεϊμπέκικο του Αρχάγγελου» μπορούν να μ’ επαναφέρουν στον πεντακάθαρο εαυτό του Γιάννη, πριν σας εξομολογηθώ –αυτό που τάχα δε γνωρίζετε- ότι ο εκδοτικός σας οίκος στηρίζεται εν ζωή ακόμα σ’ ένα κάρο οφειλές κι άρθρα του ’99 στις πλάτες ενός κατάστικτου πολιτικού παράγοντα, όροι που επιτρέπουν σε σας να κάνετε τη σημαντική συγγραφέα και να ντροπιάζετε με την κοινή σας  ιδιότητα, τους δικούς μας κανονικούς συγγραφείς, μόνο και μόνο για να παριστάνετε τη σπουδαία όντας πρόσωπο των απόλυτων p.r. συνθηκών διαβίωσης κι επικοινωνίας του «έργου» σας. Την επόμενη φορά που θα προσποιηθείτε την πνευματική φιλόσοφο, παρακαλώ επισυνάψτε μας σε φωτογραφία των κοινωνικών δικτύων, τις νόμιμες απολαβές σας  υπό την ενασχόληση μιας συγγραφέως των «ευπωλήτων», αλλά επιπροσθέτως προτέξτε τον εκδοτικό σας οίκο, να προβεί σε πλήρη έλεγχο των οικονομικών του και τότε να δω, ποια –η όποια «πνευματικός» παριστάνει την κατοχυρωμένα ευπόληπτη» και ποιος ή ποια από μας στ’ αλήθεια είναι;
Γιατί ο θάνατος ενός αγοριού ενόσω τον κυνηγούσαν οδηγοί και ελεγκταί μιας κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης ανάσα –Κύριος οίδε αλλά και οι μάρτυρες το πως και το γιατί κι εύχομαι να πουν αλήθειες κι όχι όσα υπαγορεύονται συχνά από τα υπουργικά τριψήφια νούμερα. Αλλά μπαίνω στον πειρασμό –αν θέλετε πείτε τον και «ίντριγκα»- να σας ρωτήσω μια σειρά από ζητήματα αιχμής, όπως:
-Ξέρατε/γνωρίζατε την οικονομική ανάγκη του παιδιού αυτού, που μπορεί να ‘τανε καλοζωισμένο κι έσπευδε να δηλώσει αντιρρησίας στα κρατικά εισιτήρια –που όπως προφανώς ΣΕΙΣ αντιλαμβάνεστε πως διασώζουν από μόνα τους το δημοσιοοικονομικό μας έλλειμμα; Ή τάχα η οικογένειά του να μπορούσε με 300 ως χίλια έουρος να τα βγάλει μηνιάτικα πέρα, ικανή ν αποπληρώσει –με ψυχικές για τους γονιούς του ρωγμές, μη το μελετάτε- κάθε ελευθεριότητα των παιδιών τους, όπως και το να τους επιτρέψουν την ελεύθερη διέλευση σε οποιοδήποτε σημείο της πόλης, που ορίσατε αχανή εσείς και οι ομογάλακτοί σας;  Ή τάχα κατά τη δική σας υπέρ-αστική λογική, θα ‘πρεπε να μένουν αυτά τα νεαρά παιδιά, κλεισμένα στα φτωχόσπιτα των γονιών τους, μη τυχόν  και ζημιώσουν την εισροή κρατικού χρήματος στα ταμεία, που δεν έχουν πάτο εξαιτίας κάποιων ομοϊδεατών και γενεαλογικά συντρόφων σας, που δεκαετίες τώρα, ξαλαφρώνουν τις τσέπες μας και φτάσαν οι «τζαμπατζήδες» να πηδάνε από παράθυρα τρόλεϊ με κίνδυνο της ζωής τους, προκειμένου να επιστρέψουνε το ίδιο βράδυ στους πάμπτωχους γονείς τους με καθαρό το κούτελο;
-Έχετε τη στοιχειώδη ιδέα πως για να χορτάσει μια και  μόνη μέρα μια τετραμελής οικογένεια, έχει ανάγκη από 2 ευρώ τουλάχιστον; Κι όπως είδατε στέκομαι κύριος, δε φωτογραφίζω τα μπον φιλέ των παρεών σας, για ψωμάκι απλό, νωχελικό μιλάω, τυριά-ελιές-ντομάτες κι όσα χόρταιναν τους παλιούς πτωχούς έχουν τσιμπήσει σε τιμές και δεν είναι καν προσβάσιμα από ΜΕΓΑΛΗ –λέμε- μερίδα του λαού, του οποίου αισθάνεστε διακεκριμένη κι άξια πνευματική ηγέτης ή έστω φωνή, άξια να αρθρώσει λόγο;
-Αντέχετε άραγε να υποστείτε το μαστίγωμα μιας μεγάλης και δημόσιας τηλεοπτικής κουβέντας ή αντιπαράθεσης, κατά την οποία εσείς –σας βεβαιώ- θα κάθεστε κέντρο στο πάνελ με τα σωστά φίλτρα στην κάμερα 3 που θα ‘χει αναλάβει τα κοντινά σας και θα εκφέρετε τα πετυχημένα σας περί τζαμπατζήδων, χωρίς να τρέμουνε τα μεσήλικα χεράκια και τα χαλαρωμένα μπρατσάκια σας; Απέναντι σε οριστικά άνεργους και καταδικασμένους σαν ανεπάγγελτους τελειόφοιτους πανεπιστημίων, θα ‘χατε τα κότσια να εκφράσετε –διπλά εγκληματώντας, μιας κι από ελληνική γλώσσα γνωρίζετε, αλλιώς χαράμι τα dr του τίτλου σπουδών σας, για τα οποία επενδύσατε εσείς αφενός, αφετέρου το υγιές ελληνικό δημόσιο που πλήρωνε για τις περαιτέρω σπουδές ή καθηγητικούς θώκους σας- θα ‘χατε στ’ αλήθεια τα κότσια να επαναλάβετε ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς σαν αυτό του «τζαμπατζή» και τα δικά σας όμοια, τόσο ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΥΣ που θα ζήλευαν ακόμα και τα κοντοκουρεμένα παιδιά με τα μαύρα; Και στα μάτια ή τα πρόσωπα των αρυτίδιαστων προσώπων, που τρώνε ότι βρούνε στο τραπέζι του σπιτιού τους, στην περίπτωση που γονείς και λοιποί από κοινού, θα άντεχαν να πληρώσουν το δάνειο του σπιτιού, τον ηλεκτρισμό και τους φόρους του ή το πλεονέκτημα να έχουν ακόμα σταθερό τηλέφωνο και διαδίκτυο; Δε μπορεί, μας κάνετε πλάκα καλοκαιριάτικα και μεις τσιμπήσαμε. Τραγούδι να ξελεγράρω κι επανέρχομαι επιμένων.
Το ‘χω πει προσωπικά εγώ σα τιποτένιος Γιάννης σε μια από τις παλιότερες συνεντεύξεις μου, ότι χειρότερο ρατσισμό από κοινωνικούς «χαρακτηρισμούς» του τύπου «νευρικούλης» ή «πεταχτούλα»,δεν εκφράζουν τίποτ’ άλλο από την ίδια την πραγμάτωση του ρατσιστικού γλωσσικού γκλόμπ, που άνετη –κυρία ΕΣΕΙΣ πάραυτα- είχατε την εμπάθεια να σηκώσετε πάνω από το νεκροτομημένο άψυχο κορμί πλάι σε γιατρούς, που όφειλαν να διαπιστώσουν τι στο διάτανο συνέβη στ’ αλήθεια σε κείνο το γαμωτρόλεϊ και το παιδί βρέθηκε με κάκωση του πίσω μέρους του εγκεφάλου του;  Είχατε τη στοιχειώδη ιδέα, αν στο όχημα –που αλίμονο, έχετε να χρησιμοποιήσετε από ποτέ σας- ο οδηγός και ο ένας –ένας; Τον έχετε υπόψιν σας των κώδικα περί διπλών ελεγκτών, που τώρα πάνε μονοπούλια-χαρακτηρισμένοι «εθελοντές» με μπόνους αμοιβής 20 όλα κι όλα έουρος υπέρ αυτών ανά κεφάλι κι ό,τι αρπάξουνε, λες και μιλάμε για μπουλουκτσήδες του θεάτρου ή του σκυλάδικου τραγουδιού;
-Ζείτε στη χώρα που συνέλαβε ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ Άκη κι αυτόν είν’ έτοιμοι οι πιο πολλοί σχετιζόμενοι ν’ αφήσουν ΚΑΙ ελεύθερο, αποκαθιστώντας εννοείται την υστεροφημία του κι η δημοκρατία που σμιλεύσατε εσείς κι οι ομογάλακτοί σας βρήκε έναν και δεν υπάρχει άλλος, που να τον αρπάζεις απ’ το κακογερασμένο λίφτιγκ του και να του κατεβάζεις τα μούτρα με μια κίνηση μιας και το σάπιο πολίτευμα απ’ όσους σας καλοταΐζουν τόσα χρόνια, αποδεικνύεται επί δεκαετίες ανεπαρκές, να πιάσει ΕΣΤΩ κι ΕΝΑΝ ΑΚΟΜΑ Άκη;
Κι έπειτα στρώνεστε στο μομπάιλ σας και γράφετε καριολιές για παιδιά των οποίων το αίμα είναι ακόμα ζεστό, έστω και μεταφορικά και τα πρόσωπα γονιών, φίλων αλλά και του ενδεχόμενου άλλου του μισού, δεν έχουν καν να ιδρώσουν, κείνον τον παγωμένο ιδρώτα που φέρνει το δέρμα του ανθρώπου, πριν καν συνειδητοποιήσει ένα τέτοιο απρόβλεπτο τέρμα στη ζωή ενός παιδιού, που θα μπορούσε να ‘ναι και δικό σας;
Ίσως, αν δεν είσαστε του λουκ «λούζομαι και φεύγω κι επίσης είμαι πολύ δημοκρατικό και πλουλαριστικό άτομο», να ‘μπαινα στον κόπο ν’ αφιερώσω δυο πρωινά στη φωναχτή ανάγνωση –συγχωρέστε με, το ζήτημα της οπτικής μου ανικανότητας είναι διασημότερο κι από μένα τον ίδιο- μιας τέτοιας συγγραφέας, που άκουσα κάποτε σε μια «μιλημένη» ραδιοφωνική εκπομπή, αλλ’ ωστόσο συμπάθησα, αλλά φάνηκε ΤΟΣΟ, μα ΤΟΣΟ απρόσεχτη κοινωνικά;
Γνωστός δημοσιογράφος αναρωτήθηκε πρόσφατα αν προβαίνετε σε τόσο ανεξέλεγκτες δηλώσεις, προκειμένου  να φύγει -ανά μήνα- έστω κι από κανένα αντίτυπο από τα τρέχοντα βιβλία σας. Ότι  ίσως πιστέψατε στην έννοια της αρνητικής διαφήμισης; Τόσο άσκεφτα πράξατε; Δεν υπήρχαν άραγε άλλα θέμα, τόση συσκότιση π.χ. στη Σαντορίνη της υφηλίου και σεις εκεί; Πάνω από το πτώμα του παιδιού απ’ το Περιστέρι;
Δε θα ‘χει πια τέλος ένα τέτοιο άρθρο εναντίον σας –και δίκαια θ’ αναρωτηθήτε- πως τόσο μένος, τόση εμπάθεια, τόση εμφανή επιθετικότητα ακόμα και στο λουκ σας; Θα ‘χει κυρία Από-τέτοια μου! Με τη διαβεβαίωση ότι όσο ελεύθερο χρόνο και να ‘χω, δε θα υποβάλλω ποτέ κανένα συνεργάτη μου στο μαρτύριο της ανάγνωσης βιβλίων σας, Μια χαρά περνάμε και με τους αντιπροσωπευτικούς-σημαντικούς Έλληνες συγγραφείς που διαβάζουν φωναχτά κι από κοινού για ν’ ακούω. Τα δικά σας πάλι γραφούμενα δε θα μ’ ενδιαφέραν ποτέ μου. Και ξέρετε γιατί; Γιατί τον άνθρωπο που θέλω να διαβάσω/γνωρίσω σ’ ένα μυθιστόρημα διακοσίων και πλέον σελίδων, θέλω να τον πηγαίνω, ευθύς εξαρχής στα χνότα του συγγραφέα: και τα δικά μας δε μου κάνουν απολύτως ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον.
Και μήπως γιατί; Υποφέρατε ή ανατρέξατε να μάθετε ΣΕΙΣ Η ΚΥΡΙΑ με τα σκουλαρίκια-κορίνες, τι ακριβώς σκατά συνέβη σε κείνο το μοιραίο όχημα; Του οποίου δε νοιαστήκατε για το οφθαλμοφανές, που ήταν ο ίδιος ο θάνατος ενός παιδιού, που αυτάρεσκα χαρακτηρίσατε με τρόπο τουλάχιστον ρατσιστικό; Νοιαστήκατε για την οικογένεια όσων περίμεναν αυτό το παιδί εκείνο το βράδυ στην αγκαλιά τους για να μπούμε και από μεριάς οι λοιποί ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΕΝΟΙ από σας και τους όμοιους σας, στη διαδικασία να αναζητήσουμε το καλό σας πρόσωπο, το καλό σας προφίλ, το δήθεν έργο σας κι όλα όσα έργα σας, σέρνονται πίσω από το μάταιο σε τούτο τον κόσμο κορμί σας σα φαρσαδόρικα κονσερβοκούτια, ενώ περιφέρεστε δώθε και κείθε σα φιγούρα προεπαναστημένης εποχής, που ‘χε τα κότσια να φτύνει καταπρόσωπα σκλάβους της μεσαιωνικής περιόδου, στην εποχή που η ίδια αισθανόσασταν μπλεδιζοαίματη και πολύ κακώς;
Τα σέβη μου κι άλλη φορά να σέβεστε το αίμα των νεκρών, είναι σκληρή κι ΑΝΟΣΙΑ –επαναλαμβάνομαι, αλλά το αξίζετε- πράξη, να σκυλεύετε νεκρούς, ενόσω τριγύρω σας γίνεται δημοσιοοικονομικά της καρακαριόλας: επίορκοι πολιτικοί, υψηλά αμειβόμενοι κρατικοδίαιτοι, Άκηδες ΑΣΥΛΛΗΦΘΟΙ για πάντα και σεις σταθερά η λέιντυ με τα σκουλαρίκια-κορίνες, να παριστάνετε τη λουσμένη, εξίσου και ημίκωφη;
Φοβάστε ν’ αναφερθείτε σ’ όλους αυτούς ή πουλάτε τζάμπα μαγκιά στους άμυαλους που σας έκαναν τουίτ κάποτε –μεταξύ των οποίων συγκαταλέγομαι ώσπου ν’ ανακαλύψω τον τρόπο αποκλεισμού μου από μεριάς σας. Κακώς φοβάμαι ότι σας πήραμε στα σοβαρά γράφοντας μια νύχτα από τη ζωή μας για τη δική σας ουσιαστική ανυπαρξία.
Στο έξης αποκαλείτε μας «τζαμπατζήδες» ακόμα κι αν εμείς όχι μόνο πληρώνουμε ακόμα και των δυο στάσεων εισιτήριο, αλλά γιατί προερχόμαστε από έναν εκδοτικό κόσμο, λιγότερο ύποπτο ως προς τον τρόπο που εγκρίνει και προμοτάρει συγγραφείς, καλή ώρα σαν εσάς ένα πράμα. Για μας μην ανησυχήσει βλεφαρίδα σας παρακαλώ. Εκτός από σταθερά αγανακτισμένοι με περιπτωσάρες σα και τις δικές σας, είμαστε και πληβείοι, με τα βιογραφικά μας έτοιμοι να φτάσουμε ως τη μακρινή Κίνα, προκειμένου να εξασφαλίσουμε τους βασικούς όρους επιβίωσης, μιας και στη ΔΙΚΗ ΜΑΣ –όπως νομίσαμε χρόνια πολλά- πατρίδα, ΑΛΛΟΙ έκαναν το καλό κουμάντο κι αιμοδίνουμε καθημερινά για να υπάρχουμε απλώς εν ζωή, ενόσω εσείς δεν έχετε καν αντιληφθεί ότι στη χώρα σας υφίστανται οι πάντες την κρίση. Τι άγνωστη λέξη κι αυτή…

 

• Επικοινωνήστε με τον συγγραφέα:
https://www.facebook.com/Yannis.Filippidis.anemosekdotiki
http://yannis-filippidis.blogspot.gr

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *