Αμέλια- Ιχνηλατώντας μνήμες των Ρωμιών της Πόλης | Γράφει η Γιούλα Κωνσταντοπούλου

Άνεμος Magazine 14/05/2020 0

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα με πλαίσιο ιστορικό που εκτυλίσσεται με φόντο τις πρώτες δεκαετίες  του 20ου αιώνα και οι εκβολές του φτάνουν έως τη δεκαετία του 1980. Είναι ένα έργο-κληρονομιά και μνήμη ιστορική, ένα βιβλίο το οποίο παραμένει απόλυτα πιστό σε προσωπικές μαρτυρίες αλλά και στην αλήθεια των γεγονότων της συγκεκριμένης εποχής με συχνές αναφορές σε ιστορικά πρόσωπα, που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στα γεγονότα και με τις επιλογές και τις πράξεις τους καθόρισαν τις τύχες των Ελλήνων της Πόλης και της Μικρασίας.
Το υλικό μυθοπλασίας  πιστεύω ότι  αποτελεί για τον άνθρωπο που αγαπά την Λογοτεχνία ένα πνευματικό καταφύγιο, καθώς αυτό είναι δυνατό να συμβάλλει στην κατανόηση του παρελθόντος, αλλά ενδεχομένως να δώσει διεξόδους  σε προβλήματα που αναφύονται στη σύγχρονη πραγματικότητα, όπως το προσφυγικό και η κοινωνική και οικονομική κρίση. Οι πόλεμοι των αρχών του 20ου αιώνα, η Μικρασιατική καταστροφή και τα έντονα βιώματα που προκάλεσε ο ξεριζωμός, τόσο σε εκείνους που τον υπέστησαν, όσο και σε εκείνους που τον αφουγκράστηκαν στους τόπους υποδοχής αποτέλεσαν αφετηριακό σημείο της συγγραφής.
Η αναζήτηση των καταβολών και των καταγωγικών μας ριζών θεωρώ ότι είναι σύμφυτη με τον άνθρωπο. Με το σκεπτικό πως ζωή μας θεωρείται ως συνέχεια των προγόνων μας   ανίχνευσα τις δικές  μου ρίζες, προσπαθώντας να αναπλάσω χαρακτήρες, να δώσω   « ζωή» στην ζωή τους, να δικαιώσω τη μνήμη τους.
Η ενασχόλησή μου με κρίσιμες περιόδους όπως το τέλος του Μεγάλου Ευρωπαϊκού Πολέμου, η Καταστροφή, ο εκπατρισμός, οι σχέσεις αλλοεθνών πληθυσμών, η διαφορετικότητα όσον αφορά στην καταγωγή, τη θρησκεία, την κουλτούρα ήταν στοιχεία που καθιστούσαν την έρευνα για την άντληση του υλικού μου δυσχερή, αλλά συγχρόνως άκρως ενδιαφέρουσα και προκλητική θα έλεγα. Αρωγός μου στη μακρόχρονη αυτή διαδικασία  ήταν η μελέτη άμεσων και έμμεσων πηγών της  Ιστορίας, όπως  ιστορικά έργα, χάρτες, εφημερίδες, φωτογραφικό υλικό, δικαιοπρακτικά έγραφα, προφορικές μαρτυρίες.
Στόχος, μέσα από την καταγραφή ονομάτων, τοπωνυμίων, χρονολογικών σημάνσεων και την εμπλοκή στα γεγονότα υπαρκτών ανθρώπων να ενταχθούν ο μύθος και η φαντασία στην ιστορική πραγματικότητα.
Η ιστορία ξεκινά σε μια αριστοκρατική-πάλαι ποτέ- γειτονιά της Αθήνας. Το τέλος του ταξιδιού της ζωής  της κεντρικής ηρωίδας, της  Αμέλιας δεν είναι ίσως άλλο από την  αφετηρία αφύπνισης της μνήμης. Η αυτοβιογραφική μνήμη συγκροτείται από τις αναμνήσεις της δικής της ζωής και ανακαλείται  μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο μιας μακρινής εποχής, όπου διαμορφώθηκε, αποτελώντας, ταυτόχρονα,  πτυχή της συλλογικής μνήμης του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης και της Μικράς Ασίας. Με τον τρόπο αυτό, στην ιστορία εγκιβωτίζονται κι άλλες που λειτουργούν ως νέα και σε κοινωνικό επίπεδο παραπληρωματικά σημαίνοντα που απαιτούν τη δική τους αποκωδικοποίηση για την κατανόηση πράξεων ή και παραλείψεων της ζωής των ηρώων. Τους ήρωες στο έργο  μου τους αγαπώ με τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους. Για να τους προσεγγίσω και να εξερευνήσω τα μύχια της ψυχής τους έπρεπε κάθε φορά να υιοθετήσω την έκσταση σε μια προσπάθεια να κατανοήσω την νοοτροπία τους, τον τρόπο σκέψης τους, να «μιλήσω» και να «συμπεριφερθώ» ανάλογα με τις διαμορφούμενες κάθε φορά συνθήκες.
Ξεχωρίζω, φυσικά την Αμέλια για τις ψυχικές της αντοχές αλλά και τις αδυναμίες της. Τρέφω αισθήματα συμπάθειας για τον τούρκο φοιτητή Alp και την γενναιότητά του, για την γαλλίδα Ορελί με  τον θυμόσοφο χαρακτήρα της, για τον Ουμπέρτο και τον Ερνέστο με τις ανθρώπινες αδυναμίες τους, την αλαζονεία του πλούτου, την απαξίωση των ανθρώπινων ζωών, τη ματαιοδοξία τους. Τα προσωπικά αδιέξοδα, η μισαλλοδοξία, η αντιμετώπιση της ανθρώπινης οντότητας στην ζωή, στον έρωτα, στο θάνατο-παθογένειες των ανθρώπινων κοινωνιών- αντιμετωπίζονται με ενσυναίσθηση μέσα από το πρίσμα της μυθοπλασίας. Αυτή βεβαίως η παραδοχή δεν σημαίνει ότι απαξιώνονται η αγάπη, ο σεβασμός, η ανιδιοτελής προσέγγιση του Άλλου πάντοτε σε πλαίσιο αμοιβαιότητας.

Η πίστη στις αξίες είναι και πρέπει να αποτελεί εφαλτήριο για τους ανθρώπους ώστε να ανασυγκροτούν τις δυνάμεις τους, να ανακτούν δυναμισμό και δυνατότητες προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες της ζωής. Η ειλικρίνεια, η αφειδώλευτη αγάπη, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και η αποδοχή του Άλλου σε κοινωνικό, οικονομικό, θρησκευτικό ή άλλο επίπεδο είναι τα στοιχεία που καταξιώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη σε κάθε εποχή.

Σε ένα λογοτεχνικό έργο κυρίως αναζητώ τον άνθρωπο, τις περιπέτειες των ανθρώπων που άπτονται των ιστορικών γεγονότων, εστιάζω στη δράση και στην αντίδραση, τις συγκρούσεις, δεν λειτουργώ ως δικαστής, πολύ περισσότερο όταν έχω επίγνωση ότι δουλεύω πάνω στο συλλογικό ασυνείδητο και την συλλογική ταυτότητα.

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να μελετώ μιαν άλλη χρονική περίοδο και φτιάχνω σιγά σιγά ένα «οπλοστάσιο» βιβλιογραφικό με την πεποίθηση ότι θα με βοηθήσει να ξεκινήσω μια νέα συγγραφική περιπέτεια. Δεν βιάζομαι. Η πορεία για το φθάσιμο ασκεί μεγάλη γοητεία. Ο δρόμος για την Ιθάκη δίνει  τ’ ωραίο ταξίδι

• Επικοινωνήστε με την συγγραφέα:
https://www.facebook.com/gioulakon

ª Σχετικοίο σύνδεμοια:
https://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/amelia.html

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *