Άγγελοι από την κόλαση | Γεράσιμος Κρεμαστούλης

Άνεμος Magazine 06/02/2020 0

Πολλές φορές τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Η εικόνα εξαπατά. Πίσω από ένα όμορφο πρόσωπο μπορεί να κρύβεται το κακό. Μια συμβουλή, μην βγάζεις συμπεράσματα προτού πέσουν οι μάσκες. Αν εξαπατηθείς κι υποπέσεις σε αυτό το λάθος μην εκπλαγείς όταν θα νιώσεις την κρύα λεπίδα του μαχαιριού να βυθίζεται στην πλάτη σου και το αίμα από την πληγή να ποτίζει τις ανήσυχες παλάμες σου. Κι όταν γυρίζεις να δεις πίσω από τον ώμο σου, ένα αίσθημα έκπληξης θα σε καταβάλλει, βλέποντας τον άνθρωπο που αγάπησες όσο τίποτα άλλο στη ζωή σου να σου χαμογελάει όπως τότε, παλιά… Τότε που περνούσατε τις καλύτερες στιγμές μαζί. Για ακόμα μια φορά η επιλογή σου σε πρόδωσε. Πέφτεις στα γόνατα, ενώ ο άγγελός σου σου γυρίζει την πλάτη, ανοίγει τα φτερά του -που τώρα πια είναι μαύρα κι αποκρουστικά κι όχι κατάλευκα και ζεστά, όπως τότε που σε αγκάλιαζε- και χάνεται μέσα στον ορίζοντα. Τα γόνατά σου έχουν φτάσει το έδαφος, αλλά εσύ νιώθεις ότι εξακολουθείς να πέφτεις. Περνάει κάποιος χρόνος για να συνειδητοποιήσεις τι έχει συμβεί. Τώρα περνούν μπροστά από τα μάτια σου εικόνες απ’ όλα αυτά που ζήσατε. Θυμάσαι όλα όσα έχετε περάσει κι αναρωτιέσαι αν είναι δυνατόν να μπει ένα τέλος σε όλα… Η αίσθηση πως ονειρεύεσαι αργοπεθαίνει. Ψάχνεις γύρω σου για κάτι που μπορεί να σε πείσει ότι είναι ένα ψέμα. Όχι, δεν θες να πιστέψεις πως είναι αλήθεια. Το μαχαίρι όμως παραμένει καρφωμένο στην καρδιά σου και συνεχίζει να σε πονάει όπως και πριν. Το αίμα δεν έχει σταματήσει να τρέχει. Ούτε αυτό αρκεί για να σε πείσει. Κάπου κρυμμένη, στο πιο σκοτεινό μέρος του εαυτού σου, εκεί όπου κανείς δεν μπορεί ούτε να πλησιάσει, εκεί όπου τίποτα δεν μπορεί να επιβιώσει, υπάρχει μια ελπίδα η οποία μοιάζει με λουλούδι που ανθίζει το χειμώνα και περιμένει μάταια την άνοιξη. Μετά από λίγο αποφασίζεις να σηκωθείς, να δείξεις κυρίως στον εαυτό σου ότι έχεις τη δύναμη να κρατηθείς στα πόδια σου εντελώς μόνος σου, χωρίς τον άγγελό σου. Στην αρχή είναι σχεδόν αδύνατον, τρικλίζεις και πέφτεις συχνά. Αφού καταφέρεις επιτέλους να σταθεροποιηθείς το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να βγάλεις το μαχαίρι από πάνω σου, να κοιτάξεις το αίμα σου πάνω του, να προσποιηθείς πως δεν πόνεσες, να το σφίξεις με δύναμη και να το πετάξεις μακριά με μίσος. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να τραυματίσεις και το χέρι σου. Τα βάζεις με τον εαυτό σου, σκέφτεσαι πόσο χαζά φέρθηκες κι υπόσχεσαι πως δεν θα το πάθεις ξανά. Αποφασίζεις να σκληρύνεις και να μην μοιράζεσαι την καρδιά σου με άλλους, γιατί τα μόνα ασφαλή χέρια είναι τα δικά σου. Το σώμα σου θα επουλωθεί και το λουλούδι που βρίσκεται μέσα σου θα καλυφθεί μοιραία από χιόνι. Ωστόσο θα υπάρξουν στιγμές που θα συμβούν ανεξήγητα πράγματα. Ένα αδύναμο αεράκι ίσως φυσήξει και φτάσει μέχρι εκείνη τη γωνιά, ξεθάβοντας το από τον λευκό του τάφο. Η πληγή ενώ είχε γιατρευτεί, ίσως αρχίσει πάλι να αιμορραγεί με την διαφορά πως το αίμα χύνεται όλο εσωτερικά και μόνο εσύ ξέρεις ότι πονάς ξανά! Μια πρωτόγνωρη παρόρμηση σε καλεί να βγεις έξω και να κοιτάξεις τον ουρανό, προς το μέρος το οποίο είχε πετάξει… Ξαφνικά βλέπεις τον άγγελο σου να επιστρέφει και να κάθεται δίπλα σου. Θέλεις να τον αγγίξεις, να του πεις πως τον αγαπάς, όμως τρέμεις. Τι συμβαίνει; Φοβάσαι! Δεν είσαι σε θέση να ξέρεις αν αυτό το πλάσμα που είναι τώρα δίπλα σου είναι αυτό που σε αγάπησε ή αυτό που σε πρόδωσε. Δεν γίνεται να τον εμπιστευτείς ξανά μετά από αυτό. Φυσικά και μπορείς! Μα μην ξεχνάς τι είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου… Καθώς όλες αυτές οι σκέψεις ταλανίζουν το μυαλό σου, ο πόνος επιστρέφει, το ίδιο δυνατός και αναπάντεχος όπως την πρώτη φορά. Ασυναίσθητα αναπολείς το παρελθόν, το παρελθόν πριν από εκείνη την καταραμένη μέρα που ήταν σαν όλα να συμμάχησαν εναντίον σου, καταφέρνοντας τελικά να κρούσουν την καμπάνα του αποχωρισμού, πριν βγάλει αυτή την πένθιμη νότα που θύμιζε θάνατο. Νιώθεις χαρά στη σκέψη πως θα γεννηθεί μια νέα αρχή και θα ξαναζήσεις με το ίδιο πάθος. Κοιτάς μπερδεμένος προς το μέρος της καρδιάς σου και προς έκπληξή σου δεν υπάρχει σταγόνα αίμα. Το κάθε τι είναι εσωτερικό πλέον. Αντιλαμβάνεσαι πως αυτό που βλέπεις δεν είναι αληθινό. Την ίδια στιγμή ο άγγελος σου εξαφανίζεται εντελώς απροειδοποίητα, όχι όπως την πρώτη φορά που τον έβλεπες να απομακρύνεται καθώς υπέφερες, αφήνοντας μια πρωτόγνωρη γεύση στον αέρα. Ένα φάντασμα του παρελθόντος. Τώρα πια είσαι βέβαιος πως δεν θα ξαναγυρίσει. Όχι ο ίδιος, αλλά το συναίσθημα πληρότητας που ένιωθες τότε. Φροντίζεις λοιπόν να σκεπάσεις το λουλούδι σου, να μην ελευθερωθεί από την αιώνια φυλακή του. Μια παρόρμηση σε ωθεί να το ξεριζώσεις συθέμελα για να μην ξαναφυτρώσει, αλλά δεν έχεις τόση δύναμη. Αν κι είναι ένα τόσο δα λουλουδάκι έχει ριζώσει αρκετά βαθιά και σε συνδυασμό με την αδυναμία σου φαντάζει αδύνατον να τα καταφέρεις. Αφού αντιμετωπίσεις αυτά που σε ενοχλούν και σε φοβίζουν αποφασίζεις να ανοίξεις κι εσύ τα φτερά σου ξεχνώντας τα παλιά, να ξεκινήσεις από το μηδέν, να πετάξεις προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που επέλεξε ο άγγελος σου. Όμως σε περιμένει κι άλλη έκπληξη, καθώς ανοίγοντας τα φτερά σου ανακαλύπτεις πως είναι σε άθλια κατάσταση. Κατεστραμμένα σαν τα πανιά ενός πλοίου που το πλήρωμά του πνίγηκε σε μια τρικυμία και τώρα πλέει χωρίς να έχει την αίσθηση του χρόνου και του τόπου. Ποτέ δεν τα χρειάστηκες, η απλώς πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά. Γιατί είχες τον άγγελο σου να πετάει για σένα. Πώς να γίνει αισθητή η απουσία τους λοιπόν; Νιώθεις μόνος σου κι απροστάτευτος. Δύο χτύποι της καρδιάς σου είναι αρκετοί για να σου θυμίσουν πως έχεις συναισθήματα, πως δεν είναι όλοι ίδιοι… Σίγουρα θα υπάρχει κάπου ένας μοναχικός άγγελος κρυμμένος κάτω από τα φτερά του για να προστατευτεί από τη βροχή που πέφτει στην ψυχή του σαν βελόνες. Ακόμα κι εσύ ο ίδιος μπορείς να γίνεις προστάτης κάποιου άλλου, αλλά δεν είσαι σε θέση να το πραγματοποιήσεις. Αυτή η μαχαιριά σου απορρόφησε όλη την ενέργεια, αλλά όχι και το κουράγιο να συνεχίσεις. Τελικά κάποιοι άγγελοι προέρχονται από την κόλαση. Μπορείς να τους αναγνωρίσεις από την παγωνιά που τους περιβάλλει, τώρα πια ξέρεις… Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, όμως ακόμα κι εσύ ξέρεις ότι ούτε ο χρόνος, αλλά ούτε κι όλοι οι άγγελοι που ζουν σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι ικανοί να γιατρέψουν την πληγή μου. Κάποιες μοναχικές νύχτες ακόμα αιμορραγεί σαν να μου ζητάει να της φέρω αυτό που θα την κάνει να κλείσει. Προσπαθεί να μου δείξει τι έχει ανάγκη όπως ένα μωρό που κλαίει γιατί ξέρει πως κάτι του λείπει χωρίς να μπορεί να πει τι. Έτσι καλεί τον άγγελό μου να στοιχειώνει τις σκέψεις μου. Ίσως να μην είναι αργά, μα νομίζω πως κάποιες πληγές απλά δεν μπορούν να κλείσουν ποτέ ή μάλλον είναι καλύτερα να μένουν πάντα ανοιχτές…

• Eπικοινωνήστε με τον συγγραφέα:
https://www.facebook.com/gera.blackhound

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *