Κορωνοϊός και νέοι | Άννη Παπαθεοδώρου

Άνεμος Magazine 26/06/2020 0

Στην αρχή κατηγορήσαμε τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Εμείς όλοι οι υπόλοιποι, είχαμε κλειστεί στα σπίτια μας, τηρούσαμε σχολαστικά τους κανόνες και τις οδηγίες και οι παππούδες και οι γιαγιάδες κυκλοφορούσαν ελεύθεροι και χωρίς κανένα μέτρο προστασίας. Τα βάλαμε μαζί τους, τους βρίσαμε, τους κακιώσαμε, τους κατηγορήσαμε.
Τώρα ήρθε η σειρά των νέων. Ο συνωστισμός, η μη λήψη μέτρων, η μη τήρηση των αποστάσεων, οι υπαίθριες συγκεντρώσεις και τα υπαίθρια πάρτι. Βιαζόμαστε να τους κατηγορήσουμε για ανευθυνότητα, για επιπολαιότητα, για αδιαφορία. Όλοι τους είναι ανεύθυνοι, ανεγκέφαλοι και αδιάφοροι για το κοινωνικό σύνολο και μας βάζουν σε κίνδυνο.
Δεν σκεφτήκαμε ούτε μια στιγμή, πως αυτούς που κατηγορούμε, όπως πριν ήταν οι γονείς μας, τώρα είναι τα παιδιά μας. Ναι. Τα παιδιά μας τα ίδια. Είναι αυτά που κατηγορούμε για ανευθυνότητα. Και στον κόπο δεν μπαίνουμε, να έρθουμε στην θέση τους. Αλλά και αν ακόμα αυτά πράγματι είναι ανεύθυνα, τότε η ευθύνη είναι όλη δική μας. Φυσικά εννοείται πως δεν είναι το δικό μου το παιδί που ευθύνεται για την κατάσταση, είναι το παιδί του άλλου, όλων των άλλων, αλλά πάντως όχι το δικό μου.
Συναναστρέφομαι πολλούς νέους και ξέρω από πρώτο χέρι, πόσο πανικόβλητοι ήταν όλοι τους στην αρχή. Πόσο φοβόντουσαν για τους γονείς και τους παππούδες τους. Πόσο πρόσεχαν και πόσο φυλάγονταν. Ο τρόμος που έσπειραν στις ψυχές τους ήταν τόσος, που ήταν όλοι τους πανικόβλητοι. Κάποιοι από αυτούς μετακόμισαν σε σπίτια φίλων τους -νέων επίσης- προκειμένου να μην έρχονται σε επαφή με  τους γονείς τους για να τους προστατεύσουν.
Έπειτα άρχισαν οι αντικρουόμενες απόψεις. Ναι στην μάσκα. Όχι στην μάσκα. Και οι νέοι κινδυνεύουν. Οι νέοι δεν κινδυνεύουν. Τα παιδιά είναι ωρολογιακές βόμβες. Τα παιδιά δεν μεταδίδουν τον ιό.
Έπειτα πανηγυρίσαμε γιατί κερδίσαμε την μάχη, γιατί είμαστε μια ασφαλής χώρα. Κι έπειτα άρχισε η άρση των μέτρων. Κι έπειτα αφού είμαστε τόσο καλοί και ασφαλείς, καλούμε τους τουρίστες να μας επισκεφτούν. Με αποστάσεις βέβαια, που όμως δεν ισχύουν ούτε για τα αεροπλάνα, ούτε για τα Μέσα Μεταφοράς που είναι και κλειστοί χώροι. Ήρθε και το καλοκαίρι, που κατά κάποιους δεν ευνοεί τόσο την μετάδοση του ιού και ήρθε κι έδεσε το γλυκό.
Τόσες αντικρουόμενες απόψεις και τόσο αντιφατικά μηνύματα. Ναι ο κορωνοϊός σκοτώνει, αλλά η χώρα ανοίγει.
Ποιο είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό γνώρισμα των νιάτων; Η έλλειψη φόβου, αυτό είναι. Το πάθος για ζωή, η διαρκής αναζήτηση, η όρεξη για περιπέτεια, η ατέλειωτη ενέργεια, η ζωντάνια, τα όνειρα, η αισιοδοξία, το κέφι, το γέλιο, ο χορός, η μουσική, ο έρωτας. Αυτά είναι τα νιάτα και αλίμονο αν δεν ήταν έτσι.
Κι εμείς τώρα τι προσπαθούμε; Να φυλακίσουμε τη ζωή. Να την κλείσουμε -έστω και για λίγο- σε ένα κλουβί. Δεν γίνεται. Δεν μπορούμε. Και εγώ ομολογώ πως χαίρομαι γι’ αυτό.
Πως θα ζήσει ο νέος μακριά από τον κόσμο; Πως θα ζήσει μακριά από τους άλλους νέους ανθρώπους, από τους φίλους του, από τον έρωτα; Πως ένας λαός που έχει μάθει στην αγκαλιά και στο φιλί, στην παρέα με φίλους και στο γέλιο, θα ζήσει κλεισμένος στο καβούκι του μη πλησιάζοντας τους άλλους; Πως ένας λαός που το ηλιόλουστο κλίμα της χώρας του τον κάνει πρόσχαρο, κεφάτο και ανοιχτόκαρδο και η θάλασσα που τον περιβάλλει τον κάνει ανοιχτόμυαλο και με πλατιούς ορίζοντες μπορεί να δημιουργήσει γύρω του φράγμα σε απόσταση 2 μέτρων;  Πως ένας λαός που, ωστόσο, η ανεργία και η φτώχεια και όλα τα προβλήματα της τελευταίας δεκαετίας τον έχουν οδηγήσει στην κατάθλιψη και τις αυτοκτονίες, θα πειστεί σ΄ αυτά που του λένε αυτοί που τον οδήγησαν εδώ; Πως ένας γονιός που δεν διώχνει τα παιδιά του από το σπίτι στα 18 τους χρόνια  -όπως άλλοι λαοί-  αλλά τα κανακεύει και τα φροντίζει σε όλη του τη ζωή, θα στερηθεί την επαφή τους, το χαμόγελό τους και την αγκαλιά τους;
Εεε τι να κάνουμε; Αφού πρέπει… λέει το σλόγκαν της διαφήμισης. Πρέπει αλλά δεν μπορούμε λέω εγώ. Κι αν εμείς οι μεγαλύτεροι μπορούμε -που δεν μπορούμε ούτε εμείς- οι νέοι μας σίγουρα δεν μπορούν. Γιατί αυτό που προσπαθούμε είναι ενάντια στην ζωή την ίδια. Είναι ενάντια στην φύση την ίδια. Είναι παρά-φύση. Και είναι νόμος της φύσης: σε κάθε δράση υπάρχει αντίδραση. Στα ακραία μέτρα προφύλαξης η αντίδραση είναι αυτή που τώρα εισπράττουμε. Και κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι μέτρια αντίδραση, δεν είναι καν ακραία.
Ας μην κάνουμε πάλι αυτό που μας είναι τόσο γνώριμο πάντα. Ας μην κουνάμε το δάχτυλο στους νέους μας. Ας σκύψουμε πάνω τους, πάνω στα προβλήματά τους, τις ανησυχίες τους. Ας αφουγκραστούμε τα όνειρα και τις ελπίδες τους που τα έχουμε πληγώσει θανάσιμα. Όλα αυτά τα νέα παιδιά, μεγάλωσαν και μεγαλώνουν σ΄ έναν κόσμο τόσο εχθρικό και τόσο γεμάτο με ανασφάλεια και αβεβαιότητα για το μέλλον, σ΄ έναν κόσμο που τίποτα δεν είναι σταθερό και σίγουρο, που όλα είναι ρευστά, αβέβαια και διακρίνονται μαύρα, σ΄ έναν κόσμο απομόνωσης όπου η  εικονική πραγματικότητα είναι το μόνο που παρηγορεί, σ΄ έναν κόσμο ανεργίας και φτώχειας, σ΄ έναν κόσμο που ο πόλεμος είναι καθημερινή εικόνα αλλά και απειλή, σ΄ έναν κόσμο προσφύγων και μεταναστών, ρατσισμού και βίας, σ΄ έναν κόσμο δίχως προοπτικές, που τα όνειρα και οι ελπίδες έχουν πεθάνει, σ΄ έναν κόσμο που η παιδεία έχει χάσει τον προορισμό της και το μόνο που τα μαθαίνουμε είναι πως να καταναλώνουν περισσότερα και πως να αναζητούν το χρήμα και όχι τις αξίες. Κι όμως αυτά τα παιδιά αντιστέκονται. Κάποιες φορές μας βάζουν τα γυαλιά. Κάποιες άλλες φορές κάνουν αυτό για το οποίο είναι προορισμένα: το ρίχνουν έξω, διασκεδάζουν και γλεντούν, χορεύουν και τραγουδούν, ξεπερνάνε τον φόβο που εμείς τους ποτίζουμε πίνοντας ποτά στην παραλία, δίνοντας έτσι διέξοδο στην ανασφάλεια και στην απογοήτευσή τους. Γιατί αυτό είναι τα νιάτα. Γιατί αν δεν ήταν αυτό, τότε τα ζάναξ δεν θα μας έφταναν, ούτε τα ψυχιατρεία, ούτε οι τάφοι από τις αυτοκτονίες.
Όπως δείξαμε σεβασμό στους παππούδες και στις γιαγιάδες, τώρα ας δείξουμε σεβασμό και στα νιάτα. Ας πάψουμε να τους κουνάμε το δάχτυλο και ας σκύψουμε στα προβλήματά τους. Αντί να προσπαθούμε να τα φυλακίσουμε, ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο γι’ αυτά. Ας τα αγκαλιάσουμε, ας τα χαϊδέψουμε και ας τους φερθούμε στοργικά. Ας αφήσουμε τα νιάτα να ζήσουν και ας μάθουμε από αυτά!!!

• Επικοινωνήστε με την συγγραφέα:
https://www.facebook.com/anapandorou

• Σχετικοί σύνδεσμοι:
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/eutopia.html
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/floga.html
https://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/eutopia3.html
http://www.anemosekdotiki.gr/syggrafeis/pezografia/anni-papatheodorou.html

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *