Εκ βαθέων | Άννη Παπαθεοδώρου

Άνεμος Magazine 30/11/2020 0

Πιστεύω πως είμαι τυχερή. Είμαι υγιής, ζω σε ένα σπίτι ευάερο και ευήλιο, έχω σταθερό εισόδημα, έχω οικογένεια και φίλους αγαπημένους με τους οποίους μιλώ καθημερινά στο τηλέφωνο και δεν με φοβίζει ούτε με φόβιζε ποτέ η μοναξιά καθώς έχω τα βιβλία μου να μου κρατούν παρέα και αρκετά άλλα ενδιαφέροντα για να με απασχολούν. Δεν πλήττω με τον εαυτό μου ούτε βαριέμαι ποτέ. Είμαι απ’ αυτούς τους τυχερούς -στην δεδομένη στιγμή- ανθρώπους που δεν τους τρομάζει το κλείσιμο στο σπίτι ούτε η απομόνωση.
Κι όμως… Μέρα με την μέρα, διαβάζω πάνω μου σημάδια κατάθλιψης. Ένα μαύρο πέπλο έχει αρχίσει να καλύπτει τη ζωή μου και η καλή μου διάθεση έχει χαθεί. Νοιώθω ανήμπορη και θλιμμένη. Κι είναι πολλές οι φορές που με κυριεύει απελπισία.
Είμαι ένας άνθρωπος φύσει αισιόδοξος και δεν αντέχω να ζω για πολύ στην κατήφεια και στην μαυρίλα. Ποτέ δεν άντεχα. Κι όμως…
Είμαι γενικά ψύχραιμος άνθρωπος και δεν πανικοβάλλομαι εύκολα, ούτε φοβάμαι. Κι όμως…
Είμαι σχετικά προνομιούχα. Κι όμως…
Αν εγώ νοιώθω έτσι, δεν θέλω καν να σκεφτώ πως νοιώθει εκείνος που έχασε την δουλειά του και δεν έχει τρόπο να φέρει χρήματα στο σπίτι για την οικογένειά του, εκείνος που έχει παιδιά να θρέψει και περιμένει τα ψίχουλα του κράτους για να τα φέρει βόλτα, εκείνος που του χτυπάνε την πόρτα για το νοίκι και τους λογαριασμούς, εκείνος που έκλεισε την επιχείρησή του αλλά οι λογαριασμοί και τα δάνεια τρέχουν, εκείνος που κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του, εκείνος που ζει σε ένα υπόγειο δυαράκι με όλη του την οικογένεια στριμωγμένη και πεινασμένη, εκείνος που είναι μόνος και δεν έχει τρόπο να επικοινωνήσει με άλλους, εκείνος που είναι ηλικιωμένος ή άρρωστος και φοβάται, εκείνος που πρέπει να πάει σχολείο τα μικρά του παιδιά και ανησυχεί καθημερινά για την υγεία την δική τους και την δική του, εκείνος που πρέπει για να πάει στην δουλειά του να μπει στα λεωφορεία και να παίξει την ζωή του κόρωνα γράμματα, εκείνος που είναι νέος και βράζει το αίμα του και αυτό το βραστό αίμα πρέπει να το κρατάει κρύο μέσα σε τέσσερις τοίχους, εκείνος που αγωνιά για το μέλλον και δεν βλέπει φως από πουθενά.
Όλος αυτός ο φόβος, ο τρόμος πιο σωστά, όλη αυτή η απομόνωση, όλη αυτή η ανασφάλεια και η αγωνία, που το χειρότερο δεν φαίνεται να έχει κοντινή ημερομηνία λήξης, είναι το δράμα που ζούμε όλοι σήμερα. Ζωές στην αναμονή: Αυτό είναι που μας συμβαίνει. Ζωές όμως που δεν ξέρουμε καν αν θα καταφέρουμε να τις κρατήσουμε στο τέλος. Αν θα καταφέρουμε να τις ολοκληρώσουμε ή αν θα πεθάνουμε μόνοι χωρίς κανέναν δικό μας σε κάποια εντατική. Νιώθουμε όλοι λίγο-πολύ ετοιμοθάνατοι.
Ποιο είναι το όφελος από όλον αυτόν τον φόβο; Η προστασία της ζωής και της υγείας μας; Η ζωή μας έχει μπει στην αναμονή και η υγεία μας είναι πια αμφίβολη, η ψυχική σίγουρα αλλά και όχι μόνο αυτή.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; σκέφτομαι. Μάλλον γιατί πιστεύω πως δεν είμαι η μόνη που νοιώθω έτσι. Μάλλον γιατί θέλω να μοιραστώ τις σκέψεις μου με τους συμπάσχοντες μαζί μου. Και μάλλον κυρίως γιατί θέλω να βρω έναν τρόπο να αντιμετωπίσω αυτήν την τεράστια δυσκολία και θλίψη που με έχουν κυριεύσει.
Δεν είναι μόνο η αγωνία για την αρρώστια, είναι η αγωνία για το αύριο. Όταν όλα αυτά τελειώσουν, δεν ξέρω καν τι μορφή θα έχει πια η ζωή μας. Δεν ξέρω τι κατάλοιπα θα μας έχει αφήσει όλο αυτό. Δεν ξέρω πόσο φοβισμένοι και μαθημένοι στην απομόνωση θα ξυπνήσουμε την επόμενη μέρα, πόσο αδιάφοροι για τους άλλους και πόσο πιο πολύ ατομιστές και ξεκομμένοι από την κοινωνία. Νομίζω πως αυτό είναι κυρίως που θέλω να μοιραστώ. Την αγωνία μου για την ζωή, όπως αυτή θα διαμορφωθεί μετά. Και το μετά φαίνεται ήδη από το τώρα. Φαίνεται από τον τρόπο που είμαστε διχασμένοι. Φαίνεται από το πόσο κατηγορούμε αυτούς που δεν είναι σαν και μας. Αυτούς που αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο. Φαίνεται από τον τρόπο που κουνάμε το δάχτυλο στους νέους, από τον τρόπο που μαλώνουμε τους πιο «απρόσεχτους», από τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους διπλανούς μας. Φαίνεται από τους καβγάδες που στήνουμε όταν κάποιος μας πλησιάσει παραπάνω, από τον τρόπο που αλλάζουμε πεζοδρόμιο όταν κάποιος έρχεται επικίνδυνα κοντά. Φαίνεται από τον τρόπο που κρίνουμε τους πάντες. Από την κατανόηση που έχουμε χάσει, από την σύμπνοια, την αλληλεγγύη, το νοιάξιμο για τον διπλανό που έχει χαθεί. Φαίνεται από τον τρόπο που έχουμε επικεντρωθεί στον εαυτό μας. Αυτά είναι που, εμένα τουλάχιστον, με τρομάζουν περισσότερο.
Δεν έχω λύση σ΄ αυτό που συμβαίνει τώρα. Έχω μόνο μία πρόταση: Να ξαναγίνουμε άνθρωποι με καρδιά και ψυχή, με ενδιαφέρον και για τον διπλανό που υποφέρει, που δεν είναι τυχερός, που δεν είναι «προνομιούχος», που δεν τα βγάζει πέρα, που δεν αντέχει την μοναξιά και την απομόνωση. Να φερθούμε -το λιγότερο- με κατανόηση και καλοσύνη. Μην ξεσπάμε τον φόβο μας στον διπλανό. Εκείνος έχει άλλους φόβους και ίσως να είναι χειρότεροι από τους δικούς μας και ίσως να μην είναι απλά φόβοι αλλά μια σκληρή πραγματικότητα που αντιμετωπίζει.
Μέχρι η ζωή να ξαναπάρει μπροστά, ας μην γινόμαστε σκληροί κριτές των πάντων και κυρίως ας κρατήσουμε την ανθρωπιά μας έτσι ώστε να την έχουμε και μετά. Μόνο αυτό!

• Επικοινωνήστε με την συγγραφέα:
https://www.facebook.com/anapandorou

• Σχετικοί σύνδεσμοι:
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/eutopia.html
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/floga.html
https://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/eutopia3.html
http://www.anemosekdotiki.gr/syggrafeis/pezografia/anni-papatheodorou.html

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *