Το Μάρλμπορο του Μαρτίου | Αλέκα Παυλίδη | Άνεμος magazine

Άνεμος Magazine 19/04/2019 0

«Ξέχασε όλα όσα σου είπα» μου
λέει. «Πως να το κάνω αυτό;» Σαν να την βλέπω μπροστά μου σε μονοκάμερο γύρισμα. Φοράει την κουκούλα του φούτερ της
και κατεβάζει τα μανίκια να μην κρυώνει. Μόλις έχει πιάσει ρυθμό στο τζόκινγκ
και κατηφορίζει το δρόμο για το γήπεδο. Αρχές Μαρτίου και κλείνει οκτώ μήνες
άκαπνη. Το τρέξιμο είναι αυτό που την κρατάει από το να το ξαναρχίσει με πάθος
και νοσταλγία. Περνάει το σπίτι του γερο Αντώνη που έρχεται κάθε δύο
σαββατοκύριακα και φροντίζει τα κήπια του. Στο τέλος του χωματόδρομου την
περιμένει ο εισπράκτορας. Αυτό το κωλόσκυλο χρόνια τώρα φυλάει την γωνία του
δρόμου  όπου δεν υπάρχει σπίτι καν.
Όποιος τύχει και περάσει, περπατώντας ή οδηγώντας δέχεται επίθεση ως αποτέλεσμα
της μη καταβολής ενός άγνωστου αντιτίμου στον φύλακα της γωνιάς.  Σιχτίρισε που ξεχάστηκε και δεν πήγε
από την άλλη πλευρά του τετραγώνου.

Έκοψε ταχύτητα και άρχισε το βάδην. Αργά και σταθερά με
αυτοπεποίθηση πλησίαζε την προστατευόμενη ζώνη αποφεύγοντας να κοιτάξει τον
ξαπλωμένο κοπρίτη στα μάτια. Έφτασε στο ύψος της μεριάς του αλλά εκείνος ούτε
κούνησε. «Τι
έγινε ψόφησε;» Απόρησε. Παρορμητικά εντελώς, γύρισε το βλέμμα της να τον δει.
Στην αρχή δεν κατάλαβε, της φάνηκε ότι το αριστερό πόδι του σκύλου ήταν πάνω σε
ένα πεταμένο μαύρο δερμάτινο μπουφάν. Στρίβοντας όμως είδε έναν άνθρωπο
ξαπλωμένο μπρούμυτα. Κοκάλωσε και κοίταξε προσεκτικά. Το πόδι του σκύλου ήταν
πάνω στην πλάτη του και από ότι μπορούσε να δει, ο τύπος φορούσε μαύρο τζιν,
πράσινο φούτερ και μπλε all star. Έκανε να πλησιάσει μα τα μάτια του
εισπράκτορα κοκκίνισαν ενώ φάνηκε ελαφρώς το δεξί σκυλόδοντο με την ηχητική
συνοδεία ενός γεμάτου φλέμα γρυλίσματος. Σύντομα έφτασε στα ρουθούνια της η
μυρωδιά από ψοφίμι. Την αναγνώρισε καθώς αρκετές φορές αναδυόταν από το δάσος
που βρισκόταν γύρω από την μεσογειακή γειτονιά, όταν ζώα όπως σκυλιά γατιά ή
αλεπούδες ψόφαγαν.

Δεν φαντάστηκε ποτέ πως κάπως
έτσι θα μύριζε και ένας πεθαμένος άνθρωπος, ένα πτώμα δηλαδή. Άρχισε να περπατά
πάλι παίρνοντας τον δρόμο του γυρισμού. Δεν έτρεξε, δεν φώναξε απλά βημάτισε
ήρεμα και αργά προς το σπίτι της. Μπήκε μέσα και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα.
Βρήκε το ροζ σιδερένιο κουτί που φύλαγε τα υλικά για τα γλυκά και το κατέβασε
από το ράφι. Κάτω από το φακελάκι με το μαχλέπι ήταν ένα Μάρλμπορο λάιτ το
οποίο πήρε και χτύπησε ρυθμικά από την πλευρά του φίλτρου στον πάγκο της
κουζίνας. Άναψε το γκαζάκι και ρούφηξε το τσιγάρο. Ζαλίστηκε ελαφρά μα συνέχισε
να καπνίζει.

«Καλησπέρα, υπάρχει ένα πτώμα
στην γωνία Αρτέμιδος και Απόλλωνος στο Κίτσι Κορωπίου, Αριάννα Χατζοπούλου
λέγομαι. Το είδα πριν πέντε λεπτά. Υπάρχει και ένας σκύλος που σαν να φυλάει το
πτώμα».

Δύο ώρες αργότερα τρεις μπάτσοι
συζητούν μαζί της στην εξώπορτα του σπιτιού της. Την παίρνουν με το υπηρεσιακό αμάξι
και πάνε στο σημείο που τους υπέδειξε. Δεν υπάρχει τίποτα. Κανένας δεν βρήκε
τίποτε ποτέ. Ούτε το πτώμα. Ούτε τον σκύλο. Μόνο η Αριάννα τους έβλεπε μαζί
κάθε απόγευμα του Μάρτη. Τον άντρα με τα μπλε all star να κάνει βόλτα με τον εισπράκτορα δίπλα
του. Κάθε Μάρτη.

• Επικοινωνήστε με τη δημιουργό:
https://www.facebook.com/aleka.pavludi.3?ref=br_rs

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *