Ημέρες και νύχτες καλοκαιριού… | Γιάννης Φιλιππίδης | Άνεμος magazine

Άνεμος Magazine 07/08/2019 0

Δύσκολες οι νύχτες, χειρότερες οι μέρες. Άνθρωποι που δε πλαστήκαμε για τέτοιες κλιματικές ανακατατάξεις. Ο καθένας κάτω από μια μονάδα κλιματισμού. Συνεχώς, μέρα νύχτα κι έχουμε τη βεβαιότητα ότι το μηχάνημά μας δεν αποδίδει. Ξεμυτίζουμε όμως από τη μπαλκονόπορτα κι αντιλαμβανόμαστε την τροπική θερμοκρασία. Κλειδωνόμαστε πάλι μέσα. Ντους χλιαρά ξανά και ξανά ή συνειδητή σπάνια επισκεψιμότητα στη μπανιέρα. Από καθαρή, ειλικρινή εξάντληση.
Και κει μετά τις δέκα, μια βόλτα στη βεράντα -όσοι απολαμβάνουν ένα τέτοιο προνόμιο- οι πιο θαρραλέοι θα κατέβουν και στην πόλη. Για μια όαση έξω. Ή για να ποτίσουν στο μπαλκόνι τα φυτά. Ή μόνο το -θερμό από την ακτινοβολία της μέρας- τσιμέντο και τα πόδια τους. Και το μηχάνημα παραμένει αναμμένο μη ξεχνιόμαστε, αυθημερόν στα σκουπίδια οι προτροπές τη ΔΕΗ, δεν την απαυτώνεις κι αυτήν για λελογισμένη χρήση του ηλεκτρισμού. Εμείς θα συνεχίσουμε να λουζόμαστε, να μαγειρεύουμε για να φάμε, να πλένουμε τα ρούχα μας, να δροσιζόμαστε. Εκείνοι που νιώθουν τη σοβαρότητα της κατάστασης, ας εξοικονομήσουν…

Οι πόρτες των διαμερισμάτων αμπαρώνουν, τα παντζούρια κλείνουν σπίτι-σπίτι ερμητικά. Πριν από χρόνια, η Αθήνα άδεια, έμοιαζε με γιορτή. Τώρα δε μπορείς να κυκλοφορήσεις ανάμεσα σε μια πόλη με κατεβασμένα ρολά ή βιτρίνες, βιασμένες από την χρόνια αφισοκόλληση. Δεν αναζητάμε οάσεις, γιατί κατά βάθος, θέλουμε τις γειτονιές που γνωρίσαμε, ξανά πάλι πίσω· πράγμα ανέφικτο. Ασθμαίνουν οι άνθρωποι, λιγοστεύουν οι ανάσες. Προτιμάμε να μένουμε κλεισμένοι μέσα. Σβηστά τα περισσότερα φώτα. Σκοτάδι. Μια αναμενόμενη, αλλά και παράξενη μοναξιά.

Είμαι χρόνια πια σ’ αυτό το σπίτι, με τη γριά απέναντι γνωριστήκαμε πρόσφατα, στον πρώτο μεγάλο καύσωνα. Που κράτησε μέρες. Κάθε βράδυ ακούω το κανάλι που προτιμάει. Αποκοιμιέται κι αυτή, αποκοιμιέμαι κι εγώ με το ανακάτεμα των πρώιμων ασυνείδητων εικόνων. Χαλάρωση, άφεση μαζί με τα ίδια σποτ, τα ίδια τηλεοπτικά σήματα στην καρδιά της νύχτας. Τη λυπάμαι, τη συμπονάω δε της λέω τίποτα. Εννοεί ακόμα να μισανοίγει τις μπαλκονόπορτες μολονότι διατηρεί αναμμένο το κλιματιστικό της. Θέλει να ανανεώνεται ο αέρας, μου ‘χει πει σε τυχαίο χρόνο.

Στην πρώτη μας συνεύρεση στο σπίτι μου, φέρνει γλυκό βερίκοκο. Είναι αμήχανη αλλά χαρούμενη με την ύπαρξη κάποιας παρέας, της μόνης πιθανής παρέας. Είναι περιποιημένη και προσεγμένη, ένα αχνό άρωμα γιασεμί αναδίδεται ανάμεσά μας…

Τη δεύτερη φορά, την επισκέπτομαι εγώ. Μ’ ένα κιλό διαιτητικό παγωτό. Κάνει σα μικρό παιδί. Παρατηρώ τον περιβάλλοντα χώρο. Σα να ’χει σταματήσει η ζωή, τριάντα σαράντα χρόνια πριν…

Με κάνει να γυρίσω κι εγώ πίσω το ρολόι της μνήμης. Ως να ετοιμάσει τους καφέδες, ανοίγει ένα ραδιόφωνο αντίκα, που παίζει παλιά τραγούδια. Της εποχής της ή κι ακόμα πιο παλιά. Τι σταθμός είν’ αυτός, αναρωτιέμαι, αλλά την αφήνω να με ξεναγήσει σε χρόνια παλιά, σβησμένα από κάθε μνήμη, όχι όμως και την δική της. Είναι φλύαρη, αλλά το αποδέχομαι: δε συναντιέται συχνά με κόσμο για να ‘χει το δικαίωμα μιας καθημερινής συνομιλίας, μιας συναναστροφής. Κουβέντα που δε σταματά. «Να με συγχωρείς αγόρι μου» λέει, «μιλάω τόσο σπάνια με άνθρωπο. Ειδικά τούτη την εποχή». Νεύω ότι δε με κουράζει και συνεχίζει απτόητη.

Παλιά άλμπουμ δικά της ανοιγμένα με ξεναγούν στο παρελθόν της, ανατρέχουν στο νου μου παλιές δικές μου ιστορίες, αγάπες που δε στάθηκαν γιατί δε στηρίζονταν πουθενά, τρυφεροί έρωτες που πίστεψα κι ύστερα πρόδωσα.

Κι ακόμα μοσχοβολάει αχνά αυτό το διακριτικό άρωμα… είναι η ελαφριά κολόνια που αναδίδει παλιό γιασεμί…
—————
* Εμπνευσμένο από μια αγαπημένη μου ταινία, τις «Ήσυχες μέρες του Αυγούστου» του Παντελή Βούλγαρη.

• Επικοινωνήστε με τον συγγραφέα:
https://www.facebook.com/Yannis.Filippidis.anemosekdotiki
https://web.facebook.com/yannis.filippidis.profil1?_rdc=1&_rdr

• Σχετικοί σύνδεσμοι:
https://yannis-filippidis.blogspot.gr/
https://twitter.com/yanisfilippidis
https://vimeo.com/yannisfilippidis

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *