Η Ωραία της νύχτας – Ελένης Γκίκα – (εκδ. Διάπλαση) | Η άποψη της Τζίνας Ψάρρη για το βιβλίο

Άνεμος Magazine 15/03/2018 0

%ce%b5%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b7-%ce%b3%ce%ba%ce%b9%ce%ba%ce%b1

Μια νέα κοπέλα 26 ετών, σκοτώνει την πρώην γυναίκα του συντρόφου της. Η γιαγιά της, πενήντα χρόνια πριν, επίσης στα 26 της, είχε κάψει τον άντρα της, στην ίδια παράφορη περιοχή, την γεμάτη αρχαία μονοπάτια. Βιβλίο βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία που είχε συνταράξει την κοινωνία του Κορωπίου αλλά και το πανελλήνιο, το περασμένο καλοκαίρι.

“Υπάρχει στη ζωή ‘ποτέ ξανά’; Όλα επαναλαμβάνονται: τα ξεχασμένα, τα πληγωμένα, τα εκπληρωμένα, λες και γυρίζεις δεμένος στον ίδιο τον σιδερένιο σου τον πάσαλο, καταδικασμένη να ξαναζείς εκείνο για το οποίο γεννήθηκες, μερικοί άνθρωποι ήρθαμε με το στίγμα, να σκοτώσεις θες δεν θες, σ’ αυτή τη ζωή”.

Η αφηγήτρια της ιστορίας, γυναίκα πια που ως παιδί περνούσε έξω από το σπίτι της φόνισσας για να πάει στο σχολείο, περιγράφει το χρονικό των δυο φόνων, σφηνωμένη ανάμεσα στην αντικειμενικότητα, την οργανική της σχέση με τους ήρωες της αλλά και τα εγκιβωτισμένα αποσπάσματα από εφημερίδες της εποχής.

“Ό,τι κι αν έγραφα, – παρότι ήταν πολύ σκοτεινό – ήταν πάντα λιγότερο σκοτεινό απ’ το αληθινό και να τώρα, πάνω που υποσχέθηκα στους συμμαθητές μου να γράψω για μας, και γράφω είναι η αλήθεια, να μιλήσω για του τόπου μας όλη αυτή την παραφορά, έρχεται για ακόμα μια φορά η πραγματικότητα και μου τη βγαίνει με κόκκινο”.

Η κεντήστρα του εξώφυλλου, η γιαγιά φόνισσα με τα μαύρα ρούχα και το κρυμμένο βλέμμα, σε αρπάζει πριν ακόμα ανοίξεις το βιβλίο, κάπως σαν να σε προετοιμάζει γι’ αυτό που θα αντιμετωπίσεις. Κι ύστερα, το σύνδρομο της φυλακισμένης που προτιμά το κελί από την έξω ζωή, σε συνταράζει. Απομόνωση και σιωπή.

Απανωτά ερωτήματα σε σπρώχνουν στο κυνήγι των απαντήσεων: ένα παιδί που δεν το αποδέχτηκαν, τρέχει πάντα κάπου να φτάσει; αν εκεί που σου χαμογελά η ζωή στα πάρει όλα πίσω, πως αντιδρά η ψυχή; Υπάρχουν άραγε τόποι που ευνοούν το κακό; το πεπρωμένο είναι λέξη με σημασία αρνητική; το μητρικό ένστικτο υπάρχει σε όλες τις γυναίκες ανεξαιρέτως;

Η Ελένη Γκίκα έχει γράψει το γοητευτικότερο κατά τη γνώμη μου βιβλίο της, σε 21 ημέρες όπως χαρακτηριστικά λέει, με πόνο που κόβει την ανάσα στην ίδια αλλά και στον αναγνώστη, με υπερβολική αγάπη για τον τόπο της παρά την παραβατικότητα και την υπερβολή του. Λέξεις τόσο όμορφα κεντημένες, να μην ξέρεις πού σταματά η αλήθεια, πού ξεκινά η μυθοπλασία, αν η φαντασία της συγγραφέως λειτούργησε κάπως σαν για να ανακουφίσει την σκληρή πραγματικότητα. Σε αναγκάζουν τούτες οι σελίδες να κατανοήσεις τον φόνο, να αναρωτηθείς αν υπάρχουν άραγε φορές που πρέπει να συγχωρείται. Κι αν ξέρουμε από την αρχή τον δολοφόνο και την τιμωρία του σ’ αυτό το μυθιστόρημα που είναι και δεν είναι αστυνομικό, διόλου δεν μειώνεται το έντονο άρωμα του νυχτολούλουδου που πλημμυρίζει τις σελίδες. Όταν διαβάσετε το βιβλίο θα καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ με αυτή μου την αναφορά. Η γραφή της, πάντα αλληγορική, πάντα με αναφορές σε αγαπημένους δημιουργούς – συγγραφείς ή σκηνοθέτες – ρέει πιο αβίαστα από ποτέ.

Μια φράση της Ελένης Γκίκα χαράχτηκε βαθειά μέσα μου. Καλύτερο επίλογο για τούτο το υπέροχο βιβλίο δεν θα μπορούσα να σκεφτώ: “Αν συμπεριφέρεσαι σαν πρόβατο, όλα θα τελειώσουν στο σφαγείο”.

Κι ακόμα μία, στον αντίποδα ίσως, αυτό ωστόσο αφήνεται δεξιοτεχνικά στην κρίση του αναγνώστη, μαζί με τα δεκάδες ερωτήματα που η συγγραφέας θέτει βάζοντας το νου σε εγρήγορση.

Το να ζεις μόνο, δεν είναι αρκετό, είπε η πεταλούδα. Πρέπει να έχεις λιακάδα, ελευθερία κι ένα μικρό λουλούδι”.

Αποκτήστε εύκολα το βιβλίο, εδώ:
https://www.diaplasibooks.gr/product-377.html

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *