Δέκα ζωές σε μια – Τατιάνα Αβέρωφ (εκδ. Μεταίχμιο) | Η άποψη της Τζίνας Ψάρρη για το βιβλίο

Άνεμος Magazine 01/11/2018 0

Ένα σακί από εικόνες ανασύρει η συγγραφέας, που τις πλέκει όλες μαζί τραβώντας από τη μνήμη της γεγονότα και στιγμές. Συγκεντρωμένη, να θυμηθεί, να επινοήσει αλήθειες, να ανασύρει ήχους, απόγνωση, ήττες και νίκες να δηλώσει ευθαρσώς πως σπούδασε ψυχολογία για να τα βγάλει πέρα με τον δυνατό πατέρα, αυτόν που λάβαρό του είχε την Τέχνη του Εφικτού. Αυτό που ολοκάθαρα επιχειρεί η Τατιάνα Αβέρωφ είναι δοσμένο σε μια της φράση: “ Τον άνθρωπο πίσω από τον θεό ήθελα ν’ ανακαλύψω, αυτόν που ήταν κάποτε σαν εμένα, ευάλωτος, ασχημάτιστος – ένα μικρό παιδί”.

Αρχής γενομένης από την γέννηση του πατέρα της Ευάγγελου Αβέρωφ στα Τρίκαλα το 1908, μας περιγράφει ιδιαίτερα γλαφυρά, ένα παιδί με μπόλικο χρόνο να παρατηρεί τις αλλόκοτες συνήθειες των μεγάλων. Από εύπορη οικογένεια, με γαλλίδα γκουβερνάντα, πατέρα αριστοκράτη τσιφλικά που αγωνίστηκε να εμφυσήσει στα παιδιά του την αγάπη του για την γη και μητέρα θεοφοβούμενη και υπομονετική σε όλες τις απιστίες του συζύγου της, με μόνη της ευτυχία τα τρία παιδιά της. Με έντονη αδυναμία στην “μανούλα” εμφανίζεται ο Αβέρωφ, και αρκετά απομακρυσμένος από τον αδελφό και την αδελφή του.

Κι ύστερα, η ατίθαση εφηβεία του, η φυματίωση που τον απομόνωσε σε σανατόριο της Ελβετίας για δύο χρόνια, οι σπουδές, η αλληλογραφία του με τον βαρώνο Τοσίτσα, ο διορισμός του ως Νομάρχη Κερκύρας, ο πόλεμος, τα στρατόπεδα και η παράνομη οργάνωση στην Ιταλία. Η βουλευτική ενασχόληση μετά το τέλος του πολέμου και ο μεγάλος του έρωτας με το ‘Ντινάκι’ του. Στον γάμο τους ουσιαστικά σταματά η αφήγηση της συγγραφέως, με μικρούς ενδιάμεσους εγκιβωτισμούς μεταγενέστερων γεγονότων.

Με πίστη στην Ιστορία, χωρίς ωστόσο να παίρνει πολιτική θέση, η συγγραφέας δεν διστάζει να θίξει τα κακώς κείμενα της οικογένειάς της με ενάργεια, αυτά τα ‘εν οίκω’ δηλαδή, που δεν δημοσιοποιούνται εύκολα. Μια οικογενειακή σάγκα, με απιστίες, θλίψη και απώλειες, διαφωνίες αλλά και άγριες διαμάχες, χρωματισμένα από το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο των ετών που διατρέχει, εμπλουτισμένη ωστόσο από την φαντασία της Τατιάνας Αβέρωφ με πρόσωπα που εκείνη δημιούργησε ή ονομάτισε.

Παραστατικά, με υποβόσκουσα πάντα νοσταλγία, περιγράφονται τα αργόσυρτα παιδικά χρόνια του Ευάγγελου (που τότε ήταν Λόλης) Αβέρωφ στον θεσσαλικό κάμπο. Γραφή τρυφερή, λυρική όσο πρέπει χωρίς οπερετικές εξάρσεις, απλή μα ποιητική ταυτόχρονα. Αυτές οι σελίδες της παιδικής ηλικίας του ήρωα, με τράβηξαν το περισσότερο, μου μίλησαν καθαρότερα.

«Παράξενο καλοκαίρι. Σαν ξεχειλωμένο. Ο χρόνος τράβαγε και τράβαγε και δεν έλεγε να ξεκολλήσει απ’ το ατέλειωτο μετέωρο βήμα του, ύστερα άγγιζε τα όριά του και γινόταν ξαφνικά μη χρόνος, μια στασιμότητα αστραπή. Το ίδιο κι ο κάμπος, ξεχειλωμένος κι αυτός, άχνιζε πυρωμένος, ντυμένος στην ξεραΐλα που αφανίζει τα χρώματα και τα κάνει όλα κιτρινιάρικα και θαμπά. Το ίδιο και τα ζώα, κοντανάσαιναν ακίνητα σε κάποιον ίσκιο με την γλώσσα έξω, τα δέντρα υπέμεναν όρθια με τα φύλλα ζαρωμένα, το χώμα ξέσκεπο ως τα ριζόβουνα, μια απουσία ζωής, γιατί ό,τι ζούσε κάπου κρυβόταν».

Είδα τον Ευάγγελο Αβέρωφ σαν έναν λογοτεχνικό ήρωα, όχι σαν πολιτικό πρόσωπο με πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ιστορία του τόπου μας. Με τον ίδιο τρόπο σχηματίστηκε και η άποψή μου για ένα βιβλίο που διάβασα με ενδιαφέρον, αυστηρά λογοτεχνικά. Η δε προσπάθεια της Τατιάνας Αβέρωφ να είναι δίκαιος κριτής, μου φάνηκε πραγματικά ειλικρινής. Θεωρώ λοιπόν πως η συγγραφέας πέτυχε τον στόχο της, ακριβώς όπως η ίδια τον περιγράφει:

‘Ήξερα από την αρχή πως ήθελα να γράψω ένα βιβλίο που να μην είναι ούτε ακριβώς βιογραφία, ούτε ακριβώς μυθιστόρημα, ούτε ακριβώς προσωπική μαρτυρία ή αναμνήσεις μιας κόρης, αλλά κάπου ανάμεσα και όλα αυτά μαζί. Ήθελα να μιλήσω για την ανθρώπινη διάσταση, τις αδυναμίες, τα πάθη, τις μικρότητες, που συνυπάρχουν με το μέγεθος του ανθρώπου και του έργου του’.

Μάθετε περισσότερα, αποκτήστε εύκολα το βιβλίο, εδώ:
https://www.metaixmio.gr/el/products

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *