Το τραύμα τής γέννησης | Γιάννης Μάνικας | Άνεμος magazine

Άνεμος Magazine 15/05/2018 0

%cf%84%ce%bf-%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%85%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82
Γέννηση λες και αμέσως το μυαλό συμπληρώνει με τρόπο αυθαίρετο “ζωή-θάνατος”. Λες κι εσύ δήλωσες ποτέ ότι θες να μιλήσεις γι’ αυτά τα δύο. Ας μείνουμε στη γέννηση μόνο καλύτερα, απόψε τουλάχιστον, που έχουμε ανάγκη κάτι φύσει αισιόδοξο.

Η ύψιστη χαρά. Η υλοποίηση του θαύματος της φύσης. Ένα θαύμα, το οποίο επαναλαμβάνεται με τρομερή συχνότητα και όπως είναι γνωστό, η σιγουριά της επανεμφάνισης μεταλλάσσει ακόμη και τα θαύματα, το ανεξήγητο δηλαδή, σε κάτι δεδομένο, πεζό. Φταίει η φύση που αφήνει να συμβεί κάτι τέτοιο. Φταίει η επιστήμη που διευκολύνει τόσο πολύ τη διαδικασία. Μαλακίες. Ο άνθρωπος φταίει, ξεκάθαρα πράγματα.

Θα πρωτοτυπήσω ως προς τον ορισμό του όντος αυτού. Άνθρωπος ονομάζεται το αχόρταγο πλάσμα που διψάει για το μετά (το οποίο δεν ξέρει καν αν θα έρθει), πετώντας στα σκουπίδια το τώρα, το μοναδικό δηλαδή πράγμα που έχει. Και ακόμη χειρότερα, το τσαλακώνει επιδεικτικά.

Πίνει ένα ποτήρι νερό και αντί να λάμπει για την αναζωογόνηση που του προσφέρει, βρίζει για τη θερμοκρασία του. Και το νερό, ένα είδος γέννησης είναι κι αυτό, ένα μέσο. Έχει μπρος στα πόδια του το ανεξάντλητο, την ευλογία του γαλάζιου ουρανού και ασχολείται με τους γκρίζους τοίχους. Αναρωτιέται γιατί είναι παρατημένοι και μαύροι και μαυρίζει και η δική του ψυχή. Ποτέ όμως δεν βρήκε χρόνο να θαυμάσει την ομορφιά. Κι ούτε πρόκειται. Αυτά είναι πράγματα για τους χασομέρηδες. Σύμφωνα πάντα με τους παραγωγικούς… σκλάβους.

Ο άνθρωπος τα τελευταία χρόνια είναι συνυφασμένος με τη βιασύνη, τη προσπέραση. Την έχουμε στο αίμα μας. Προσπερνάς το μπροστινό σου που πάει αργά γιατί απολαμβάνει τη διαδρομή την ώρα που εσύ βιάζεσαι να προλάβεις τη δουλειά, τη γιορτή, τα μαγαζιά ανοιχτά, το τίποτα. Περνάς στο αντίθετο ρεύμα και σε λιώνει το φορτηγό. Τόσο απλά, τόσο κυνικά. Γιατί έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα. Και αυτή η εικόνα είναι όλη σου η ζωή. Παραδέξου το, να λυτρωθείς τουλάχιστον. Μπας και τα βρεις με τον εαυτό σου.

Η γέννηση λοιπόν, δεν αποτελεί τραύμα για το δημιούργημα και τους παρατηρητές του επειδή είναι αλυσοδεμένη με τις δυσκολίες τής ζωής και το θάνατο που έπονται μοιραία. Δεν είναι τραύμα. Γίνεται τραύμα γιατί τη πληγώνει η αδιαφορία μας.

Eπικοινωνήστε με τον δημιουργό:
https://www.facebook.com/john.manikas

Leave A Response »


9 + = 12