Το νερό | Γιάννης Μανίκας | ΆνεμοςMagazine

Άνεμος Magazine 30/01/2018 0

%cf%84%ce%bf-%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%bf
Γεννιέται στον ουρανό και γονιμοποιείται στο χώμα. Είναι παντού, τριγύρω μας, αλλά και μέσα στο ίδιο το κορμί, κεντημένη, μέσα στα κίτρινα φώτα του δρόμου, που τα διαιρεί κάθετα, μέσα στην πυρωμένη άσφαλτο του καλοκαιριού. Είναι εμείς, και δεν υπάρχει τρόπος να της ξεφύγει κανείς. Ήταν μία εσωτερική του σκέψη όλο αυτό, ένας τρόπος να την απενοχοποιήσει για τις λάσπες που δημιουργούσε και που τώρα, κοσμούσαν τα ολοκαίνουργια παπούτσια του.

Συνήθιζε να λέει ότι σιχαίνεται την βροχή, γιατί θολώνει το γαλάζιο και δεν μπορεί ν’ ατενίσει τον ουρανό, να ξεχαστεί. Κι ας ξέρουμε εμείς, ότι εκείνος ουδέποτε τον έχει κοιτάξει. Ναι, είχε ανάγκη από ένα ψέμα, ένα δικό του, ολόδικό του ψέμα, να κρυφτεί. Ναι, εκείνη τού έκλεβε τη δυνατότητα να φορτώσει με όνειρα τα μάτια του κι εκείνα με την σειρά τους, να τσουλήσουν στις λεωφόρους τ’ ουρανού. Την ίδια ώρα όμως, του έδινε μία άλλη, μονάκριβη ευκαιρία, να κατεβάσει το κεφάλι και να κοιτάξει εντός του.

Δεν μπορούσε να καταλάβει. Φαίνεται πως το νερό τελικά, δεν μπορεί να εισχωρήσει στα στεγανά του θυμού. Ίσως να φταίνε και οι μουντές βρομόφατσες των γύρω του, που τον κάνουν τόσο επιθετικό. Ίσως να… Όχι! Ο έρωτας, το νερό και η φιλία θέλουν πράξεις, είναι πράξεις. Όχι αφορμές και ούτε τις χρειάζονται. Από πείσμα, εκείνη γινόταν όλο και πιο έντονη. Και τα μάτια του να γίνονται όλο και πιο επικίνδυνα, ξεχνώντας πόσες φορές η άτιμη τού έδωσε το δικαίωμα να κλάψει, χωρίς να τον παίρνει ποτέ κανείς χαμπάρι. Ξεχνώντας πόσες φορές ξέπλυνε το αίμα, που δεν μπόρεσε ποτέ εκείνος να καθαρίσει, ούτε μία φορά, από το πεζοδρόμιο.

Κι όλα αυτά, επειδή στάθηκε η αιτία να ακυρωθεί ένα επαγγελματικό ραντεβού. Κι όμως, η ματαίωση αυτή, ήταν το μεγαλύτερο δώρο που του έκανε ποτέ κανείς. Του έδωσε την ευκαιρία να ξεφύγει από τα στενά του όρια, να πάει λίγο παρακάτω, να διεκδικήσει τα πάντα, να ορίσει τα πάντα, μέσα σε ένα άχρονο παρόν. Με λίγα λόγια, τον ελευθέρωσε. Και η λάσπη, εκτός από τα παπούτσια του, λέρωσε και τα πρέπει που του, όριζαν την μέρα. Του έκλεισε ένα δρόμο για να του ανοίξει μία χαραμάδα προς το άπειρο τον επιλογών. Δεν το έβλεπε.

Θέλησε να του μάθει ν’ αντιστρέφει τις δυσκολίες, να τις μετατρέπει σε σκάλες για να σκαρφαλώσει ως το ταβάνι, να το τρυπήσει, να μυρίσει ουρανός.

Θέλησε να του μάθει ν’ αγαπάει τις δυσκολίες, αλλά εκείνος ποτέ του δεν έδωσε σημασία. Αχάριστος; Όχι. Απλά μια αφυδατωμένη ψυχή.

• Επικοινωνήστε με τον δημιουργό:
https://www.facebook.com/john.manikas?ref=br_rs

Leave A Response »


8 + 5 =