Νυχτερινές συγγένειες | Βάσω Ζαφειροπούλου | Άνεμος magazine

Άνεμος Magazine 12/10/2018 0

Το ότι είμαι νυχτόβια είναι περίπου γνωστό. Στο διάστημα του εικοσιτετραώρου όταν ο φυσιολογικός άνθρωπος πάει για ύπνο, εγώ, ακμαία και με μάτι ζωντανό, αισθάνομαι σα μόλις να ξύπνησα, οπότε φυσικό είναι να ψάχνω για νυχτερινές δραστηριότητες. Μια απ’ αυτές ασφαλώς, είναι και η αναζήτηση στο φιλικότατό μας πλέον διαδίκτυο! Ό, τι να ‘χουμε εναντίον του, όσο και να το κακολογούμε για τα δυσάρεστά του, το google, το facebook, το youtube και τα σχετικά είναι πλέον μέρος της ζωής μας και δεν παύουν να μας κρατάνε καλή συντροφιά, και χρήσιμη, ασφαλώς.

Σε μερικά νυχτερινά παράξενα λοιπόν, που μου συμβαίνουν στον κόσμο του youtube θα αναφερθώ απόψε. Όταν θέλω να χαλαρώσω, καταφεύγω σε κάποιο βίντεο, κυρίως με τραγούδια άλλης εποχής ή πολύ σύγχρονης. Αν θεωρώ πως κάποιο αξίζει να το κοινοποιήσω, το κάνω. Θα μου πείτε: και τι μας το λες, κι εμείς τι άλλο κάνουμε; Ως εδώ καλά. Και χαίρομαι πολύ που έχω και τόσους….συμπατριώτες στο άθλημα!

Δεν ξέρω όμως, αν σας συμβαίνει και η συνέχεια. Δηλαδή να έχω δει τραγουδιστές με την ορχήστρα τους, να τραγουδάνε σε πλατείες με εκατοντάδες ανθρώπους, σε διάφορα μέρη του κόσμου, ο φακός να περιφέρεται και να καταγράφει μορφές σε στιγμές ενθουσιασμού και συγκίνησης, με ανοιχτά στόματα, κλειστά ή λιγωμένα μάτια, όλων των ηλικιών και φύλων, να αισθάνομαι όλα τα βαθιά συναισθήματα μέχρι δακρύων και στο τέλος να μη θέλω να ξεκολλήσω από κάποια πρόσωπα. Άγνωστα, γερασμένα, άγρια χαρακωμένα πολλές φορές, ανέκφραστα, καθόλου όμορφα άλλοτε, αλλά που μου «μιλάνε» τόσο έντονα, που δε θέλω να τα εγκαταλείψω. Άλλες φορές πάλι, κολλάω σε νεανικές, χαρούμενες, πονηρές και σπιρτόζικες φατσούλες, έξυπνες μες στην απολαυστική τους ευδαιμονία που με παρασύρουν στην δική τους συντροφιά -αλλά αυτό είναι παροδικό!

Η μεγάλη μου συγγένεια, λοιπόν, έχει να κάνει με ανθρώπους που μοιάζουν να πονάνε. Ενώ γύρω τους οι πάντες τραγουδάνε κι αφήνουν την ψυχή τους να ταξιδέψει, να αιωρείται σε μια στιγμή χαράς, αυτοί μοιάζουν σαν αγάλματα που σμιλεύτηκαν από τον γλύπτη με τη μορφή τους μαρμαρωμένη σε κάποια στιγμή στο παρελθόν. Δεν έχει σημασία αν είναι άντρας ή γυναίκα, Μεξικανός ή Ιταλίδα, άσπρος, μαύρος ή κίτρινος. Η μορφή αυτών των ανθρώπων μοιάζει. Έχει μείνει σε κάποια στιγμή. Είναι ακίνητη. Δεν την παρασύρει το πρόσκαιρο συναίσθημα, ούτε η αύρα της ομάδας. Η ζωή τούς έχει ξεπεράσει, αλλά εκείνοι, ζώντας, επιμένουν στη στιγμή τους. Δείχνουν δυνατοί και ψυχροί, πολλές φορές αυστηροί, αλλά το μάτι τους, τους προδίδει. Όταν ο φακός τύχει να πιάσει το βλέμμα τους, η πίκρα του σε περιχύνει και μέσα απ’ το τζάμι. Κι όταν όλοι γύρω τους χειροκροτούν, εκείνοι συνήθως, δείχνουν μαραμένοι!

Ακόμα και τώρα που μοιράζομαι αυτές τις λέξεις μαζί σας, έχω στο μυαλό μου μερικές από τις μορφές. Να μια νοικοκυρά, χοντρουλή, με τα χοντρά της μπράτσα ακουμπισμένα πάνω στο περβάζι, που παρακολουθεί ψηλά απ’ το παράθυρό της τα συμβαίνοντα κάτω στην πλατεία, απεριποίητη, μ’ ένα βλέμμα γλυκό, ευγενικό, αλλά αμέτοχο κι ένα στόμα γεμάτο πίκρα, με τις άκρες των χειλιών κατεβασμένες. Μια εικόνα που κραυγάζει: όλα καλά, αλλά εμένα σε τι με αγγίζει όλη τούτη η χαρά; Να, και μια νεαρή Μεξικάνα, όμορφη, όρθια, που κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά της το μικρό της γιο, παρακολουθεί σοβαρή το φασαριόζικο τραγούδι, πότε-πότε κάνει μια γκριμάτσα, σαν τικ, αγέλαστη, μελαγχολική, κι όταν οι άλλοι ξεσπάνε σε αλαλαγμούς, εκείνη σφίγγει πιο πολύ το μικρό και κατεβάζει το κεφάλι.

Πώς να μη σε αιχμαλωτίσει η θλίψη αυτής της ξανθιάς λεπτεπίλεπτης κοπέλας, που καθισμένη πλαγιαστά για να χωρέσει, έχει το βλέμμα της καρφωμένο πάνω στο θέαμα, ενώ με το ελεύθερο χέρι της αγκαλιάζει το μικρό παιδί της;

Είναι αληθινά αξιοπρόσεκτο πώς άνθρωποι που ακουμπούν σχεδόν την πλάτη τους ο ένας με τον άλλον, παρακολουθώντας το ίδιο θέαμα, έχουν τόσο διαφορετική έκφραση στο πρόσωπό τους.

Ευτυχώς όμως, που γρήγορα συνέρχομαι και με κερδίζουν οι γελαστοί και ζωντανοί θεατές που συμμετέχουν στο τραγούδι, τον ενθουσιασμό και την τρελή ατμόσφαιρα! Άντρες που τα δίνουν όλα, νεαρές που τραγουδάνε με την ελπίδα κάποια μέρα να κρατήσουν το μικρόφωνο και κείνες, ζευγάρια που λικνίζονται με νοσταλγία…

Μια παγκόσμια κοινωνία απλώνεται πραγματικά μπροστά στα νυσταγμένα μου μάτια, έστω και πίσω απ’ το γυαλί, με όλες τις αντιθέσεις της και τις κραυγαλέες διαφορές της, τόσο ανάγλυφα, που με κάνει να εισχωρώ βαθιά ανάμεσά τους και να νιώθω μία απ’ αυτούς τους άγνωστους της νύχτας! Μια συγγενής ψυχή!

Μια ψυχή που θα ’θελε να ακουμπήσει, να ταρακουνήσει, να μιλήσει παρηγορητικά στους πικραμένους, συμμετοχικά στους χαρούμενους και γλεντζέδες και συντροφικά στους νοσταλγούς! Είναι μια παρόρμηση της στιγμής που δημιουργεί έντονα συναισθήματα, αλλά και αληθινή τροφή για σκέψη: τελικά, οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης!!!

Κι έτσι, συχνά-πυκνά, όταν μέσα στη νύχτα θέλω διακαώς να επικοινωνήσω με κάποιους, καταφεύγω στους γνωστούς μου άγνωστους. Εγώ πια τους γνωρίζω πολύ καλά, εκείνοι όμως δε θα με γνωρίσουν ποτέ, ούτε από φωτογραφία! Ούτε θα μάθουν πόση χαρά ή λύπη μου προξένησαν ή μου προξενούν άθελά τους!!

Αυτά τα περίεργα, που λέτε, μου συμβαίνουν τις ώρες που βγαίνουν -γι’ άλλους- τα τρομακτικά φαντάσματα! Για μένα, οι άγνωστοι της νύχτας αποτελούν μια παρέα γνώριμη που κάθε τόσο μεγαλώνει κι απλώνεται απ’ τη μια άκρη της γης στην άλλη.

Η αλήθεια είναι βέβαια, πως ποτέ μου δεν αναρωτήθηκα, τι ηλικία να ’χουν τώρα, άραγε; Μα τι με νοιάζει; Δεν είναι ωραίο οι νέοι να παραμένουν εσαεί νέοι και οι γέροι να ισορροπούν ανάμεσα στις γλυκιές τους αναμνήσεις και τ’ άσπρα τους μαλλιά;

Η ψευδαίσθηση είναι το καλύτερο φάρμακο, ενίοτε για την ψυχή!

Eπικοινωνήστε με τη συγγραφέα:
https://www.facebook.com/vaso.zafir?ref=br_rs

• Σχετικοί σύνδεσμοι:
http://www.anemosekdotiki.gr/syggrafeis/pezografia/vaso-zafeiropoulou.html
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/koritsia.html
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/stasi.html

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *