Χαμάμ γυναικών | Τζίνα Ψάρρη | Άνεμος magazine

Άνεμος Magazine 16/04/2018 0

%cf%87%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bc-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%cf%89%ce%bd
Περιφέρομαι ημίγυμνη, βήχω και φτερνίζομαι, δυσφορώ από την ζέστη και τον ατμό. Τυλίγομαι όσο καλύτερα μπορώ με την μοσχομυριστή πετσέτα, σκοντάφτω -αδύνατον να περπατήσω σαν άνθρωπος μ’ αυτές τις πλαστικές αηδίες που μου έδωσαν να φορέσω στα πόδια- και πέφτω δεκάδες φορές ώσπου να βρω επιτέλους μια γούρνα να κουρνιάσω. Το σιχαίνομαι αυτό το περιβάλλον, το κορμί μου σπαρταράει προσπαθώντας να μειώσει στο ελάχιστο την επαφή με την κάθε επιφάνεια εδώ μέσα.
Το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη περιλαμβάνει και αυτή την μοναδική εμπειρία! Μια μοναχική τουρίστρια σαν εμένα, που ακολουθεί ένα γκρουπ άγνωστων μεσήλικων ως την Βασιλεύουσα, θα πρέπει να δείχνει τουλάχιστον αποφασισμένη να δοκιμάσει με τόλμη όλες τις ηδονές που προσφέρει η Ανατολή. Αν και έχω κοκκινίσει σαν παραγινωμένο γουλί, αν φιλότιμα προσπαθώ να μυηθώ στις χάρες του τόπου που με φιλοξενεί, με σεβασμό απόλυτο στη βάσανο αυτού του άθλιου για τα γούστα μου εξαγνισμού και χαλάρωσης, αποφασίζω να το ονομάσω όλο αυτό περιπέτεια.
Παρατηρώ τις γυναίκες γύρω μου, νωχελικά χωμένες στις δικές τους γούρνες. Κάποιες το διασκεδάζουν πραγματικά, υπογραμμίζοντας με την στάση τους πως δεν βρίσκονται εδώ παρά μόνο για να σπάσουν πλάκα. Άλλες, με μάτια κλειστά και αργές κινήσεις, ρίχνουν με νάζι νερό στο κεφάλι τους με το τάσι, απολαμβάνοντας το κάθε δευτερόλεπτο. Χαμογελώ και για λίγο ξεχνώ την ταλαιπωρία μου. Η κοινωνική τάξη στην οποία ανήκει η κάθε γυναίκα, είναι γραμμένη στη γύμνια της, στην απαλή επιδερμίδα, την τέλεια αποτρίχωση, το απεριποίητο πεντικιούρ ή τις σκασμένες φτέρνες. «Η γύμνια στην υπηρεσία της Κοινωνιολογίας», σκέφτομαι κι ένα ηχηρό γέλιο βγαίνει από τον λαιμό μου για να κάνει λες δεκάδες μάτια να καρφωθούν επάνω μου με μομφή αδιαμφισβήτητη: τους χάλασα την ησυχία και έχουν δίκιο.
Τα μάτια μου καρφώνονται αγενώς στην μοναδική κοπέλα που περιφέρεται σαν τρελαμένη νυχτοπεταλούδα, που δεν αποζητά την ηρεμία. Αδρά χαρακτηριστικά, μυώδες κορμί και κατάμαυρο μπικίνι. Πρέπει να είναι γύρω στα είκοσι πέντε και την ίδια περίπου ηλικία θα πρέπει να έχει και το ξεχειλωμένο μαγιό της. Περπατάει προς το μέρος μου κάνοντας απελπισμένη προσπάθεια να δείχνει νωχελικά φιλήδονη. Με αυτόν τον σωματότυπο, πράγμα αδύνατον.
«Πρώτη φορά στην Πόλη μας;» μου χαμογελούν τα σπαστά αγγλικά της. Η βαριά προφορά της ζωγραφίζει τούρκικη καταγωγή.
«Πρώτη, ναι» απαντούν τα δικά μου λιγοστά τουρκικά. Ας είναι καλά η γιαγιά μου.
Αποδείχτηκε λάθος η επίδειξη γνώσεων που επιχείρησα. Ένας χείμαρρος ακατάληπτων ήχων, μου επιτίθεται με σφοδρότητα. Το χαμόγελο έχει σκληρύνει, τα μάτια μισόκλεισαν, οι κινήσεις της υπαγορεύουν την οικειότητα που δεν έχουμε. Δεν ξέρω πως να αντιδράσω. Μένω ακίνητη σαν να έχω μόλις πάθει μερική παραλυσία. Ίσως και να έχω πάθει στ’ αλήθεια, από την αφόρητα αποχαυνωτική ζέστη. Φοβάμαι πως τελικά κάτι άλλο είπα, πολύ μακριά από το «πρώτη, ναι» που υπέθετα, κάτι που την εκνεύρισε πολύ.
«Θα έπρεπε να έχετε διαβάσει καλύτερα τις προθέσεις της, ακόμα και μέσα σε όλον αυτό τον ατμό είναι πασίδηλες. Η φωνή της -τι τραγουδιστά ελληνικά!- έρχεται από την διπλανή γούρνα. Μια γυναίκα συνομήλική μου απολάμβανε στιγμές χαλάρωσης έως ότου την διέκοψα εγώ και τα λάθη μου. Νιώθω σαν να είμαι έξω από το σώμα μου, σαν να παρακολουθώ μια αρχαία ιλαροτραγωδία στην οποία δεν έχω τον παραμικρό ρόλο. Βρίσκομαι στην καρδιά της Πόλης, αποκλείεται να ακούω τη μητρική μου γλώσσα. Η άγνωστη γυναίκα κατανοεί την σαστιμάρα και παίρνει τον ρόλο του από μηχανής θεού μου.
«Ελληνίδα είμαι, ας γεννήθηκα στην Ανατολή. Έρχομαι συχνά στο χαμάμ, την ξέρω καλά την Φατίμα».
«Γιατί την θύμωσα; τι είπα λάθος;»
«Μα δεν θύμωσε γιαβρούμ! Ερωτική εξομολόγηση σου έκανε και σε προσκάλεσε να περάσεις το βράδυ μαζί της».
«Εγώ; που έχω τα διπλά της χρόνια και θα μπορούσα να είμαι μάνα της;»
«Όμορφη πολύ είσαι τζάνεμ, όμορφη και τρυφερή. Ακριβώς ό,τι χρειάζονται οι νύχτες της Φατίμα».
Σε πρώτο επίπεδο, ένιωσα ντροπή. Δεν είχα ποτέ ξανά τέτοια προσέγγιση από γυναίκα. Σε δεύτερο επίπεδο ωστόσο, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, κολακεύτηκα. Μετά από πολλά χρόνια ένα ανθρώπινο ον μου εκδήλωνε ερωτικό θαυμασμό. Σ’ εμένα, την άχρωμη, συνεσταλμένη έως και απόμακρη ζωντοχήρα, ετών πενήντα δύο. Είχα παραιτηθεί από τη ζωή, οι κοσμικότητες με όσα αυτές περικλείουν, δεν μ’ ενδιέφεραν πια. Όπως δεν με αφορούσε πλέον και η εξωτερική μου περιποίηση. Την ψυχή μου φρόντιζα, την γαλήνη και την ισορροπία μου. Και να τώρα, πάνω που είπα ν’ απομακρυνθώ λίγο απ’ την ανιαρή καθημερινότητά μου και να γνωρίσω τον τόπο που μεγάλωσε η γιαγιά μου, με φλέρταρε μια γυναίκα. Προς στιγμήν, σκέφτηκα μια Πολίτισσα γειτόνισσα της οποίας την παρέα απολάμβανα σχεδόν καθημερινά. Το καλαμπούρι δεν της έλειπε ποτέ, η χαρά της ζωής ήταν η κυρα Γίτσα. Σε μια από τις ιστορίες της, τις διανθισμένες με χαριτωμένες υπερβολές, μου διηγιόταν τις περιπέτειες του ξαδέλφου της που στα πενήντα πέντε του αποφάσισε να αλλάξει ερωτικές συνήθειες.
«Δεν γίνεσαι ομοφυλόφιλος μετά τα πενήντα τζιγέρι μου», έλεγε, «μερακλής γίνεσαι».
Μήπως είχε έρθει η ώρα να γίνω μερακλού λοιπόν, αφού με τους άντρες προκοπή δεν είδα; Γέλασα μόνη μου. Δεν υπήρχε λόγος να μοιραστώ με την γλυκιά Πολίτισσα το αστείο μου, ήταν πολύ προσωπικό.
Δέχτηκα με ανακούφιση την πρότασή της να απομακρύνει από μένα την Φατίμα. Δεν ξέρω τι της είπε, παρακολούθησα όμως το πλατύ χαμόγελο της θαυμάστριάς μου να σκίζεται σαν πολυκαιρισμένο ρυζόχαρτο. Έφυγα από το χαμάμ με άλλη διάθεση. Ένα χλιμίντρισμα εντός μου ειδοποιούσε για ανατροπές. Περπάτησα στα στενά της Πόλης που μύριζαν μπαχάρι και κανελογαρίφαλα, αποφασισμένη ν’ αρπάξω από τα μαλλιά το μερίδιο της ευτυχίας που μου αναλογούσε. Κι ύστερα, μπήκα στο πρώτο κατάστημα που τράβηξε την προσοχή μου κι αγόρασα ένα ολοκόκκινο δερμάτινο παλτό.

• Επικοινωνήστε με τη συγγραφέα:
ttps://www.facebook.com/profile.php?id=100010950121205&hc_ref=ARTdI6pbEhjJRtu6xmerZ_O75wWiSdnDQTLejyoAM9i_p13wJLyhEqjP-4Aq2vKWd5Y&fref=nf

• Σχετικοί σύνδεσμοι:
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/kores.html
http://www.anemosekdotiki.gr/syggrafeis/pezografia/tzina-psarri.html

Leave A Response »


× 4 = 24