Η διαστροφή του επαγγέλματος | Μιχάλης Κατσιμπάρδης | ‘ΑνεμοςMagazine

Άνεμος Magazine 05/01/2018 0

%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%83

Ήταν δεν ήταν σαραντάρα. Περιποιημένη, τυλιγμένη με ένα χοντρό μακρύ κασκόλ, κολάν και μαύρες μπότες. Από το πρόσωπο καταλάβαινες την καλή της καταγωγή. Δεν χρειάζεται να μιλήσει κάποιος, το πρόσωπό του αποτυπώνει -ακόμα και σιωπηλό- την ευγένεια της ψυχής. Φαινόταν χαμένη. Μόλις είχε παρκάρει το αυτοκίνητό της, μάλλον πρόχειρα, γιατί απείχε περίπου μισό μέτρο από το πεζοδρόμιο.
Περπατούσα αφηρημένος, ως συνήθως, όταν μου απηύθυνε τον λόγο.
«Καλημέρα», κι ας ήταν τρεις το απόγευμα.
«Καλημέρα!»
«Παρακαλώ μήπως γνωρίζετε πού βρίσκεται η οδός Δωδεκανήσου; Μου είπαν ότι βρίσκεται κάπου εδώ κοντά».
Αν σε ρωτήσει κάποιος, ειδικά με ευγενικό ύφος, πασχίζεις να τον βοηθήσεις ακόμα κι αν δεν είσαι πολύ σίγουρος για την απάντηση.
«Εννοείτε την οδό Δωδεκανήσου, εδώ στην Αγία Παρασκευή;»
Τον ήξερα τον δρόμο, αν εννοούσε αυτόν και γι’ αυτό ήμουνα πρόθυμος να τη βοηθήσω χωρίς καθυστέρηση.
«Ναι, εδώ στην Αγία Παρασκευή. Τον ξέρετε;»
«Ασφαλώς, σας το είπα. Θα πάρετε και το αυτοκίνητο μαζί σας;»
«Όχι, αν είναι σχετικά κοντά».
«Το “κοντά” εξαρτάται. Είναι σίγουρα πάνω από 500 μέτρα».
«Μάλλον τότε θα προτιμήσω το περπάτημα», με διαβεβαίωσε χαμογελαστή. «Είστε ο τέταρτος που ρωτώ κι ευτυχώς την ξέρετε», μου είπε με το χαμόγελο της αβρότητας παγωμένο στο πρόσωπό της.
«Τότε ακούστε με προσεκτικά. Θα περάσετε απέναντι στην οδό Δερβενακίων» και της έδειχνα τον απέναντι δρόμο με το χέρι τεντωμένο σας στρατηλάτης. «Στην πρώτη διχάλα θα πάρετε τον αριστερό δρόμο, την οδό Υακίνθου. Θα προχωρήσετε διασχίζοντας κάθετα μερικούς δρόμους μέχρι που θα φτάσετε στο τέρμα της οδού. Με παρακολουθείτε;»
«Ασφαλώς και σας παρακολουθώ», μου απάντησε με το χαμόγελο τόσο σταθερό που άρχισε να με βάζει σε σκέψεις για την ειλικρίνειά της.
«Ο κάθετος δρόμος που θα σας διακόψει την πορεία λέγεται Κύθνου. Θα τον πάρετε προς τ’ αριστερά. Ή μάλλον καλύτερα προς τα δεξιά και αμέσως μετά από 20 μέτρα θα στρίψετε αριστερά, νομίζω ο δρόμος αυτός είναι η Αργυροκάστρου. Θα τον ακολουθήσετε κι αφού συναντήσετε δυο τρεις κάθετους δρόμους θα φτάσετε στην Πάρου. Όλα καλά μέχρι εδώ;»
«Ναι, βεβαίως».
«Ωραία! Την Πάρου θα την ακολουθήσετε προς τ’ αριστερά. Νομίζω ότι ο πρώτος, ίσως όμως ο δεύτερος δρόμος στα δεξιά σας είναι η Δωδεκανήσου. Φτάσατε! Το καταλάβετε;»
«Νομίζω πως ναι!», μου είπε ενώ το χαμόγελο είχε αρχίσει να σβήνει από το πρόσωπό της.
«Αφού λοιπόν το καταλάβατε, σας ακούω, για πείτε μου!» της είπα χωρίς καθυστέρηση. Σταύρωσα τα χέρια στο στήθος και περίμενα.
Πήρε σε λίγα δευτερόλεπτα τα περισσότερα χρώματα της ίριδας. Κατάπιε έναν κόμπο, κατέβασε το βλέμμα στην άσφαλτο κι άρχισε να βασανίζει τη μνήμη της. Το άγχος την είχε κυριεύσει ολόκληρη. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε.
«Μου είπατε να περάσω απέναντι, σωστά; Στη συνέχεια ν’ ακολουθήσω τον αριστερό δρόμο, δε θυμάμαι καλά τ’ όνομά του…»
Στεκόμουν απέναντί της με ύφος εξεταστή, την έβλεπα ν’ αγωνιά και αστραπιαία ξύπνησα από το διαστροφικό συνήθειο της δουλειάς μου. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι εξέταζα την άγνωστη κοπέλα λες κι έδινε εξετάσεις. Την έβλεπα με την αγωνία αποτυπωμένη πάνω της να προσπαθεί να μη με απογοητεύσει, σα να κυνηγά έναν καλό βαθμό στην προφορική εξέταση. Έγινε μαθήτρια κι εγώ ο δάσκαλός της. Εκεί καταμεσής του δρόμου.
Μου έγινε μάθημα από τότε. Έπαψα να ρωτώ τους ανθρώπους αν εμπέδωσαν την πληροφορία που τους δίνω και όταν μιλώ φροντίζω το δάχτυλό μου να μην είναι ποτέ υψωμένο σα να διδάσκει.
Μη γελάτε. Κι σε σας όλο και κάποια διαστροφή του επαγγέλματός σας θα διαφεύγει στις κοινωνικές σας επαφές…

• Επικοινωνήστε με τον συγγραφέα:
https://www.facebook.com/mickatsi?ref=br_rs

Leave A Response »


+ 4 = 6