Διαλέγω φως | Γιάννης Μανίκας | ΆνεμοςMagazine

Άνεμος Magazine 15/01/2018 0

%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%84%cf%85%cf%80%ce%bf-2
Η πόρτα του δωματίου ήταν μονίμως κλειστή. Κι εκείνη, της κολάσεως, πάντοτε ανοιχτή. Μπήκα μέσα δίχως να χτυπήσω, έτσι, απροειδοποίητα. Δεν έχασε ούτε στιγμή την ψυχραιμία του αφού, είχε χάσει ήδη την ψυχή του κι αυτό ήταν αρκετό, τουλάχιστον γι’ απόψε. Πάνω στο τραπέζι, ένα παρατημένο πιάτο με στρείδια που δεν πρόκειται να ανοίξουν ποτέ, μου προμήνυε ότι η συνύπαρξη μαζί του θα είναι εξοντωτική. Οι κομμένες σελίδες του τετραδίου ήταν μπλεγμένες μεταξύ τους, άλλες μύριζαν άνοιξη κι άλλες, έφτυναν στο πρόσωπό του την απουσία τής ψυχής του. Κι εκείνος να στέκεται από πάνω τους, επίμονα, σαν το μεσημέρι του καλοκαιριού που δεν λέει με τίποτα να σβήσει.

Του είπα, ότι ο ήλιος έξω λάμπει και ότι είναι δωρεάν για όλους μας, ανεξαρτήτως. Τα μάτια του μου ανταπάντησαν ότι προτιμούσαν το ψεύτικο, το λεκιασμένο φως της λάμπας. Το φως που πληρώνεται για να τονίζει τα μόρια της σκόνης πάνω στα τραπέζια και όχι τα χαμόγελα στις φωτογραφίες. Τότε ήταν που τα κατάλαβα όλα… Ήθελε κάτι ακόμη να μου πει εναγωνίως, αλλά δεν μπορούσε, σημάδι εξάρτησης. Κάθισα στην καρέκλα, ακριβώς απέναντί του. Η σιωπή σήκωσε τα μανίκια, παραμέρισε την αδυναμία που του έχω κι έστρεψε το μαχαίρι της ειλικρίνειας προς το μέρος του. Είναι διασκεδαστικό όταν τον βλέπω να προσποιείται πως είναι ακόμη ζωντανός, πως ανήκει στους αληθινά ζωντανούς.

Ευτυχώς που διπλασίασες τα κέρδη σου και σήμερα. Πόσο σου κόστισε αυτό; Α ναι, τίποτα, μονάχα μισή ζωή και μία μέρα. Ψίχουλα.

Δεν ήρθα εδώ σαν φίλος, μόνο σαν μία υπενθύμιση, ότι πάντα υπάρχει ζωή που μας περιμένει στην επόμενη απόφασή μας. . . Το παιχνίδι που παίζεις, σου έμαθε να ζητάς τα πολλά. Η ζωή όμως, σου μαθαίνει να διεκδικείς τα πάντα. Και η διαφορά μεταξύ τους, δεν έγκειται στην ποσότητα. Έγκειται στο ότι στην πρώτη περίπτωση συνηθίζεις να ζητιανεύεις, ενώ στην δεύτερη, μαθαίνεις να στέκεσαι όρθιος στα πόδια σου.

Ευλογία, το μολύβι άρχισε να λιώνει. Κάτι φλέγεται στα χέρια, την καρδιά του. Κάτι καινούργιο γεννιέται. Ποια θα ήταν η πρώτη ερώτηση που θα έκανες στον εαυτό σου, εάν ξυπνούσες αληθινά;

Έκλεισα πίσω μου την πόρτα, με ξυράφι που γλιστράει γλυκά στον νου, κόβοντας διαγώνια τον εφησυχασμό, που μολύνει κι εμένα. Η τελευταία εικόνα που αντίκρισα, ήταν εκείνος, την ώρα που έπαιρνε στα χέρια του το βάζο με το μαραμένο λουλούδι και το άφηνε να πέσει κάτω στο πάτωμα, αθώα, σαν ατύχημα να φανεί. Ελπίζω αυτό, να σημαίνει κάτι. Ελπίζω να τον ξαναδώ καινούργιο, όπως παλιά.

• Επικοινωνήστε με τον δημιουργό:
https://www.facebook.com/john.manikas?ref=br_rs

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *