Οι «αθώοι» Γερμανοί (Στη μνήμη των αθώων θυμάτων της γερμανικής θηριωδίας) | Μιχάλης Κατσιμπάρδης | ΆνεμοςMagazine

Άνεμος Magazine 30/01/2018 0

%ce%b1%ce%b8%cf%89%ce%bf%ce%b9-%ce%b3%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%b9
Ήταν ένας προαναγγελθείς πόλεμος. Κανείς, απ’ όσους σκέφτονταν λογικά, δεν ήταν δυνατόν να μη δει ότι η Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919 όχι μόνο δεν έλυσε όλα τα ζητήματα, αλλ’ αντίθετα πρόσθεσε μια σειρά από άλλα, ίσως πιο σοβαρά από τα πρώτα. Η Γερμανία, η μεγάλη ηττημένη, ταπεινώθηκε οικτρά. Δικαίως, αυτή προκάλεσε τον Μεγάλο Πόλεμο. Ωστόσο, στο διπλωματικό πεδίο ο μεγάλος ηττημένος δεν εξουθενώνεται, γιατί είναι ζήτημα χρόνου να γυρέψει εκδίκηση.

Το μεσοπόλεμο διάστημα ήταν προετοιμασία για τη ρεβάνς. Επ’ ουδενί δεν ήταν ειρήνη. Όλοι εθελοτυφλούσαν ή σφύριζαν αδιάφορα βλέποντας τους «πληγωμένους» Γερμανούς να στηρίζουν -δειλά στην αρχή, με ενθουσιασμό στη συνέχεια- εκείνον τον εμμονικό αλλά χαρισματικό στον λόγο δεκανέα του Α’ Π.Π., ο οποίος με την εθνικιστική του υστερία οδήγησε τον γερμανικό λαό στη βεβαιότητα ότι, ως περιούσιος λαός που είναι, του ανήκουν δικαιωματικά τα ηνία της Ευρώπης.

Για τους Γερμανούς του μεσοπολέμου σημασία δεν είχε το μέσο αλλά ο σκοπός. Κανείς τους δεν νοιαζόταν για τις καθημερινές συλλήψεις των αντιφρονούντων, για τους βασανισμούς πολιτών, για τις μαζικές εκτελέσεις, για τον εκτοπισμούς των γειτόνων τους Εβραίων Γερμανών. Τους έφτανε η υπόσχεση ότι θα κέρδιζαν απ’ όλα αυτά. Τα άλλα ήταν ασήμαντες παράπλευρες απώλειες…

Είναι σχεδόν βέβαιο πως αν ο Χίτλερ δεν προκαλούσε τον Β’ Π.Π. θα αξιολογείτο από τους περισσότερους ιστορικούς με θετικό πρόσημο στον ιστορικό καμβά. Τα εγκλήματά του θα ήταν ζητήματα εσωτερικής διευθέτησης της προσωπικής εξουσίας.

Η προσήλωση των Γερμανών στο πρόσωπό του δεν ήταν «τυφλή». Οι Γερμανοί δεν αποφασίζουν με συναίσθημα ή τυχαία. Σκέφτονται, υπολογίζουν και δρουν με βάση το ιδιοτελές συμφέρον τους. Έτσι λειτούργησε η συντριπτική πλειονότητα του γερμανικού λαού τότε (έτσι και λειτουργεί και σήμερα). Συνειδητά πίστεψαν και ακολούθησαν τον φύρερ τους. Έχοντας όχι μόνο την προσδοκία αλλά και τη βεβαιότητα της τελικής νίκης. Και μόνο όταν πλήρωνε η κάθε γερμανική οικογένεια φόρους αίματος, μόνο όταν η πλάστιγγα του πολέμου έγειρε δραματικά σε βάρος τους, ορισμένοι αποστασιοποιήθηκαν κι αποκήρυξαν τον Χίτλερ. Όταν πια δεν τους ήταν χρήσιμος. Και σ’ αυτόν τότε έριξαν με μεγάλη ευκολία το ανάθεμα για τις κτηνωδίες.

Αυτός τους παρέσυρε, τους ξεγέλασε, τους πρόδωσε. Εκείνοι εξαπατήθηκαν, εκβιάστηκαν, εξαναγκάστηκαν. Δεν έβλεπαν τους άντρες με τα πέτσινα παλτά που έσερναν στα κρατητήρια σκεπτόμενους πολίτες, δεν πήραν χαμπάρι ότι δίπλα τους λειτουργούσαν κολαστήρια «εργασίας» ή εξόντωσης αθώων (μη εμπόλεμων ανθρώπων), δεν μύρισαν την αποκρουστική μυρωδιά της καμένης ανθρώπινης σάρκας που εξαϋλωνόταν στους φούρνους των στρατοπέδων.

Οι Γερμανοί ήταν «αθώοι». Εκείνος μονάχα έφταιγε…

(Στη μνήμη του πατέρα μου, που υπέμενε –αμίλητος– σ’ όλη του τη ζωή την ανοιχτή πληγή των ναζιστικών στρατοπέδων…).

• Επικοινωνήστε με τον συγγραφέα:
https://www.facebook.com/mickatsi?hc_ref=ARQcdQa_SQ8H9Ngt_b4yyk7BiYvaGuArsl6LSXfm4YjsQ8husgecRMq5zXsNfVtrO_c&fref=nf

* Ο πίνακας που κοσμεί τη δημοσίευση είναι του Βαγγέλη Ρήνα (2002)

Leave A Response »


7 − = 4