Φυλακισμένες των Ignacio del Moral & Verónica Fernández στο Vault | κριτική της παράστασης από τον Γιάννη Φιλιππίδη

Άνεμος Magazine 10/12/2017 0

%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%b1%ce%ba%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b5%cf%83-3

Όσοι με γνωρίζετε καλύτερα, γνωρίζετε επίσης ότι σπούδασα θέατρο και εργάστηκα πάνω σ’ αυτό το αντικείμενο για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια.
Κλείνω τα 47 μου χρόνια σε λίγους μήνες κι έχω δει τόσες θεατρικές παραστάσεις, όσες κάποιος άλλος θα ‘θελε δυο ζωές για να παρακολουθήσει.

Πριν λίγες μέρες, μέσα από το Άνεμοςmagazine, σας πρότεινα μια θεατρική παράσταση, που κίνησε περισσότερο από πολλές άλλες το ενδιαφέρον μου, όχι μόνο να την αναδείξω μέσα από μια δημοσίευση, αλλά θέλησα να αφιερώσω προσωπικό μου χρόνο για να την παρακολουθήσω.

Δεν γνώριζα τις δράσεις του Vault Theatre Plus, οι μέρες μου κυλάνε χρόνια τώρα, ζώντας αφιερωμένος στη συγγραφή βιβλίων, στη διαχείριση και την ανάδειξη χειρογράφων, στην επικοινωνία των βιβλίων του Ανέμου και στην αρχισυνταξία του περιοδικού μας, που ‘χει σα μότο του, τη φράση «Η ποιότητα στη ζωή είναι δικαίωμα», μια φράση δική μου, που θα ‘θελα πολλές σελίδες κειμένου για να σας αναλύσω.

Αλλά χτες βράδυ –επιτέλους– βρέθηκα εκεί που ήθελα, για να διαπιστώσω αν αξίζει να υπακούω στο ένστικτό μου, παρ’ όλη την κούραση μιας ημέρας γραφείου, που τέλειωσε μισή ώρα πριν από την έναρξη της παράστασης.

Οι Φυλακισμένες, των Ignacio del Moral & Verónica Fernández σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά, με περίμεναν στη σκηνή. Τις αντίκρισα μπαίνοντας, υπό τον ήχο μιας υποβλητικής μουσικής κι οι ηρωίδες, έτριβαν ήδη το θεατρικό σανίδι με πειθαναγκαστική μανία. Το θέατρο γέμισε, η θέση μου στην πρώτη σειρά ήταν προνομιακή, το κοινό γέμισε όλα τα καθίσματα πίσω μου, οι Φυλακισμένες υπό επιτήρηση, τρίβανε το πάτωμα, λες και κάποιοι τις επέβαλλαν να το γδάρουν.

Δεν βρισκόμουν πια στο κέντρο της Αθήνας, αλλά στην Ισπανία, τον χειμώνα του 1950, μετά τον δικό τους εμφύλιο πόλεμο. Γυναικείες Φυλακές, μέσα σε ένα Μοναστήρι, έξω από μία επαρχιακή πόλη της Ισπανικής ενδοχώρας. Η Δικτατορία του Φράνκο σε απόλυτη εξουσία με την συνεργασία της Εκκλησίας με τους φασίστες, αλίμονο, αλλά η εκκλησία κι ο φασισμός σε πολλές χώρες, λειτούργησαν σα κρίκοι, άρρηκτα συνδεδεμένοι ο ένας μέσα στον άλλον…

Καθολικισμός. Κρύο, πείνα, αρρώστιες, απομόνωση, βία, κακοποίηση, θάνατος.
Γυναίκες καταδικασμένες για πολιτικούς λόγους, όπως η κουμουνίστρια και η αναρχική, κι άλλες για κλοπές, πορνεία, μοιχεία, παράνομες εκτρώσεις, φόνους, κάποια που σκότωσε τον άντρα της, άλλη που έπνιξε το μωρό της με σαλεμένα τα λογικά της.

Άκουσα κι ενσυναισθάνθηκα τις ανάγκες, τις στιγμιαίες τιποτένιες χαρές, τα ένστικτα, το διακαή τους πόθο να βρουν λυτρωμό, βιώνοντας την ιδέα ότι η επερχόμενη επίσκεψη του Επισκόπου θα απελευθέρωνε δίνοντας χάρη σε μια απ’ αυτές.
Το θεατρικό κοινό, κράταγε από τις πρώτες στιγμές την ανάσα του, εμφανώς συγκλονισμένο!

Γεμάτες απελπισία, αλλά και ζωή ή μάλλον ονειρευόμενες το μέλλον τους, η καθεμιά με το δικό της απόλυτα προσωπικό τρόπο, αν θα στέκονταν τυχερές να τους απονεμηθεί η πολυπόθητη χάρη του Επισκόπου. Γυναίκες, που εξακολουθούσαν να χαίρονται, να γελάνε, να προσεύχονται, να ελπίζουν, αλλά και να ραδιουργούν, να θυμώνουν, να βιώνουν την εγκατάλειψη τους από το καθεστώς, μ’ έκαναν πολλές στιγμές να νιώσω, όπως και κείνες: θαμμένος στα τείχη ενός αμαρτωλού μοναστηριακού καθεστώτος, τείχη, έξω από τα οποία δε θα μπορούσε ν’ ακουστεί καμιά τους φωνή για βοήθεια, καμιά αλήθεια τους, καμιά τους έκκληση.

Παραστεκόμενες η μια στην άλλη και μοιρασμένες τον ίδιο χώρο της μοναστηριακής φυλακής, στην πείνα, την τρέλα ή την αρρώστια, συνέχιζαν να ελπίζουν στο θαύμα, που αλίμονο, θα συνέβαινε μόνο σε μια απ’ όλες.

Κι όσο οι μέρες περνούσαν θεατρικά, τόσο κορυφωνόταν η ένταση για έλεος. Όσο η ελπίδα τους για τη χάρη μεγάλωνε, τόσο γιγαντώνονταν ο πόνος και η απελπισία τους.

Χορός αρχαίας τραγωδίας με όλες τις ηρωίδες του, πρωταγωνίστριες στην ίδια παράσταση, στο ίδιο έργο. Καθημερινά τους βάσανα; Οι μοναχές, ο γιατρός, ο δάσκαλος, διεφθαρμένοι βαθιά από το δικτατορικό καθεστώς.

Αν αντέξατε να διαβάσετε το κείμενο ως εδώ, θα βγάλετε λανθασμένο συμπέρασμα. Το να μιλάς για ένα τόσο σημαντικό θεατρικό έργο κι ένα τόσο ΜΟΝΑΔΙΚΟ ανέβασμα, είναι σα ν’ ακούς Μπετόβεν από τρανζιστοράκι του πεντάευρου.

Η παράσταση αυτή, αξίζει ν’ ανέβει και να ξανανέβει για δεύτερη, τρίτη, πέμπτη ή δέκατη χρονιά. Αλλά ως τις 23/01, Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, θα παίζεται στο Vault. ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ, μια παράσταση που θα θυμάστε για πάντα.

Αυτό το μικρό σημείωμα, αφιερώνεται σε όλες και όλους τους συντελεστές της παράστασης. Για τη φλόγα τους, να φέρουν στην πατρίδα μας ένα τέτοιο θεατρικό έργο, που χρειάζεται γερά κότσια, βαθιά σκηνοθετική και υποκριτική διείσδυση.

Φύγαμε ξεκούραστοι, ενθουσιασμένοι, χαρούμενοι που υπάρχουν σκηνές και άνθρωποι, που σέβονται την τέχνη του θεάτρου σε τέτοιο βαθμό, μιας κι έτσι το νεοτεριστικής αυτής άποψης θέατρο, μπορεί όχι μόνο να ξεχωρίσει ανάμεσα στις εκατοντάδες μικροπαραστάσεις που ανεβαίνουν κάθε χρόνο στην πρωτεύουσα, αλλά επιπλέον να κάνει τους θεατές, ν’ αγαπήσουν το θέατρο, που δεν υπακούει σε παλιακά στερεότυπα και φτηνές θεατρικές συμβάσεις.

Περιττό πιστεύω πως είναι ν’ αναφέρω, ότι θεωρώ πως είδα μια από τις 10 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ παραστάσεις στα 30 χρόνια, που ζω μόνιμα στην Αθήνα.

• Mάθετε περισσότερα για την παράσταση, εδώ:

“Φυλακισμένες” των Ignacio del Moral & Verónica Fernández σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά | Πολυχώρος VAULT ως τις 26/01

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *