Διαβάζουμε ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Καταφύγιο στη βροχή», του Κώστα Σιμενού

Άνεμος Magazine 08/10/2017 0

katafigio

Kάθισε πρόχειρα στην άκρη της μπανιέρας για λίγη ώρα, μέχρι που ένιωσε να λύνονται όλα μέσα της και να ξεθολώνει το κουρασμένο μυαλό της. Μάζεψε στην τσάντα της ό,τι είχε σκορπίσει και βγήκε. Στο δωμάτιο του γραφείου, περπάτησε μέχρι το θαμπό από την υγρασία παράθυρο, αποφεύγοντας ν’ αποσπάσει την προσοχή του Ανταίου από το κομπιούτερ.
Έτσι νόμιζε, αλλά η διακριτική ματιά του την ακολουθούσε, ενώ έδειχνε αφοσιωμένος στα πλήκτρα του. Την άφησε να έρθει αντιμέτωπη με τον προηγούμενο εαυτό της και να τον νικήσει, αν μπορούσε. Δεν είχε νόημα η δική του στήριξη. Θα κράταγε λίγο, όσο κι ο χρόνος της παρουσίας της εκεί. Ίσως και λιγότερο, μέχρι την επόμενη κατάπτωση του ηθικού της. Ήξερε ότι, αν κάποιον τον σπρώξεις ν’ ανέβει κάπου και δεν κρατηθεί, θα κουτρουβαλιαστεί πάλι πίσω ανεξέλεγκτα και σε μεγαλύτερο βάθος, γεμίζοντας τραύματα κι ίσως δεν ξανασηκωθεί ποτέ, σε αντίθεση με τον μύθο του Σίσυφου. Αλλά δε φαινόταν να έχει τραύματα εκείνη την ώρα. Φαινόταν να έχει γαληνέψει. Δεν ήθελε να σκεφτεί πώς έγινε αυτό…
Η Τέρρα άφησε το βλέμμα της να πάει μακριά στον χρόνο, πέρα από το νυχτερινό τοπίο του δρόμου. Όλα απέκτησαν χρώματα μέσα στο μαύρο φόντο και τα είδε καθαρά. Μέχρι που κατέληξε ότι η σωτηρία της περνάει από τη φυλακή. Ότι μόνο έτσι θα μπορούσε ν’ απαλλαγεί από τον Νέστορα. Να αρχίσει να προσαρμόζεται με την ιδέα και τις συνθήκες, που είχε δει σε ταινίες και ντοκιμαντέρ. Το σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκε, ώσπου τρομοκρατήθηκε κι ανατρίχιασε. Δε γινόταν να εξοικειωθεί με την εικόνα του κελιού, όσο κυνική και ψύχραιμη κι αν προσπαθούσε να γίνει. Μήπως ο φόβος είναι ασπίδα τελικά; αναρωτήθηκε κι έφυγε… Πέταξε απ’ αυτήν τη σκέψη, για να προσγειωθεί στην πραγματικότητα που ανακάλυψε και δεν ήθελε να ξοδέψει θλιβερά κι ανώφελα. Σ’ αυτήν που ήταν τώρα, με τον Ανταίο εκεί κοντά της ή μήπως πίσω της; Ξαφνικά ένιωσε τα χέρια του στους ώμους της και την ανάσα του σχεδόν στο αυτί της.
«Τι σ’ απασχολεί;» τον άκουσε να τη ρωτάει ψιθυριστά.
Ένιωσε τόσο όμορφα, μα τόσο όμορφα και χαμογέλασε. Κάποιος τη ρώτησε τι την απασχολεί. Ενδιαφέρθηκε για το τι την απασχολεί. Δεν είναι υπέροχο, Τέρρα; είπε στον εαυτό της.
«Ότι μπορεί να πάψεις να με ανέχεσαι», παραπονέθηκε μελαγχολικά.
«Αποφεύγεις την απάντηση. Θέλω την αλήθεια», συνέχισε απαλά εκείνος.
«Ποτέ δε συνήθισα την αλήθεια. Τι ωφελεί η αλήθεια;» μονολόγησε, βουτώντας μέσα της.

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%b9%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b2%cf%81%ce%bf%cf%87%ce%b7

 

 

 

 

 

 

 

 

Διαβάστε τις πρώτες 20 σελίδες του βιβλίου εδώ:
http://www.anemosekdotiki.gr/pdf/katafigio/mobile/index.html

Βρείτε τον συγγραφέα στο Facebook:
https://www.facebook.com/kostas.simenos

Περισσότερα για το βιβλίο εδώ:
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/katafigio.html

 

 

 

Leave A Response »


+ 7 = 12