Ένα ταξίδι στο Μαρόκο, Λεμονιά Μουλά

Άνεμος Magazine 14/10/2017 0

%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%bf-%ce%bb%ce%b5%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%b1-1

Βρισκόμουν στα σύννεφα… κυριολεκτικά! Από κάτω πανύψηλοι όγκοι, επιβλητικοί και τόσο εντυπωσιακοί. Η αεροσυνοδός ανακοινώνει, ότι πετάμε πάνω από τα δύσβατα βουνά της Αλγερίας. Ένιωθα πραγματικά ευτυχισμένη. Ένιωθα ευλογημένη, που μπορώ να απολαύσω τη γοητεία ενός ταξιδιωτικού οδοιπορικού.

Σε λίγο προσγειωνόμασταν στο Μαρόκο, τη χώρα του Θεού, όπως λέει το όνομα της. Το αεροπλάνο επιτέλους ακουμπά στη γη, οι πόρτες του ανοίγουν και αμέσως, αναπνέω το σκονισμένο αέρα της Αφρικής. Θεέ μου, νιώθω τόση μαγεία!

Φτάνουμε στην Καζαμπλάνκα, το μεγαλύτερο λιμάνι της Αφρικής. Μια τεράστια πολιτεία. Απολαμβάνουμε τον καφέ μας στο διάσημο καφέ, που παραμένει πόλος έλξης πολλών επωνύμων! Έπειτα η βόλτα στην παλιά Μεντίνα, γεμάτη αρώματα Ανατολής.

Επόμενη ημέρα. Αναχώρηση για Μαρακές, τη κόκκινη πόλη, όπως ονομάζεται από το χρώμα των σπιτιών της. Το κόκκινο χρώμα μαλακώνει καλύτερα τη θερμότητα του ήλιου. Το ξενοδοχείο μας, βγαλμένο λες από τις Χίλιες Και Μία Νύχτες, ένα παλιό αραβικό παλάτι!!
Το βράδυ βόλτα στην Τζεμάα Ελ Φνά, την παραμυθένια πλατεία της Αφρικής! Ακροβάτες, παραμυθάδες, νερουλάδες (πολύτιμοι για την πόλη), γητευτές φιδιών, χορευτές, μουσικοί, μέντιουμ… όλα τα είχε η θρυλική πλατεία. Οι σειρές των πάγκων με κάθε λογής τρόφιμα, να γεμίζουν τον αέρα με μυρωδιές που προκαλούν σιελόρροια. Τα φίδια των γητευτών, να λικνίζονται υπό τους ήχους της μουσικής, γυναίκες με μπούργκες να κάνουν τατουάζ με χένα, άλλες ντυμένες χανούμισσες να χορεύουν το χορό της κοιλιάς, ακροβάτες να επιδίδονται σε παράτολμα σκετς και γιαγιάδες Μαροκινές να σε παρακαλούν να σου φανερώσουν το μέλλον σου.
%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%bf-%ce%bb%ce%b5%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%b1-2
Ένιωσα για μια στιγμή, να ίπταμαι πάνω από την πλατεία σαν να βρισκόμουν στο μαγικό χαλί του Αλαντίν και να προσπαθώ να παρακολουθήσω ταυτόχρονα όσα συναρπαστικά εξελισσόταν. Ήμουν σε άλλη διάσταση… όταν το χέρι της κόρης μου, με επανάφερε στην πραγματικότητα. Έφυγα από κει, όταν είχε μηδενίσει το κοντέρ του χρόνου.

Φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Ο ξεναγός, μας είπε πως από τις Μαρακές ξεκινούν οι εκτάσεις της Σαχάρας. Ένιωσα το θρόισμα από τους φοίνικες, να εισχωρεί στην ψυχή μου! Ένιωσα ελεύθερη και συνάμα ένα με αυτή τη γλυκιά υγρασία της Αφρικής, που σου ξυπνά τόσα πολλά συναισθήματα! Λες κι ο ίδιος ο Θεός να είχε ακούμπησει στον ώμο μου! Την άλλη μέρα σε μια όαση της Σαχάρας, τον συνάντησα στα μάτια ενός Βεδουίνου, μαύρα σαν αναμμένα κάρβουνα.

Μου πρόσφερε μια σούπα τους σε μια κούπα από κάποιο πέτρωμα του Άτλαντα από ένα αχνιστό τσουκάλι, πάνω σε μια αυτοσχέδια πυροστιά. Με γέμισε ευτυχία. Ένας βεδουίνος χωρίς κανένα υλικό αγαθό μέσα στην άμμο της ερήμου και σε τόσο αντίξοες συνθήκες διαβίωσης και όμως, ήταν ευτυχισμένος. Η ευτυχία διαγραφόταν τόσο έντονα στα μάτια του και μεταλαμπαδεύτηκε σαν φλόγα μέσα μου.

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα, ότι η ευτυχία είναι τόσο απλή υπόθεση, όσο κι η ίδια η ζωή! Όταν γύρισα, τοποθέτησα την κούπα σε μια βιτρινούλα στο σπίτι μου, μαζί με άλλα πολύτιμα πετρώματα, που αγόρασα από τον Άτλαντα. Κάθε φορά που ζορίζομαι συναισθηματικά, την κοιτάζω και πλημμυρίζω από εκείνην την ευτυχισμένη ματιά, που σαν θεϊκή ευλογία καταπραΰνει όλα μου τα πάθη.

Κλείνοντας το ταξίδι στο Μαρόκο, μου θυμίζει το αρχαίο ρητό «Άνδρες γαρ πόλις». Τη χώρα δε την χαρακτηρίζουν τα κτίρια της όσο λαμπρά και αν είναι, αλλά οι ίδιοι οι κάτοικοι με την κουλτούρα τους, τα ήθη τους και την μαγεία τους!

Επικοινωνήστε με τη συγγραφέα:
https://www.facebook.com/profile.php?id=100002545467171&ref=br_rs
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/kseni.html

Leave A Response »


× 8 = 56