Απόσπασμα από το βιβλίο της Σοφίας Παπαηλιάδου, «Το κύμα και η θάλασσα δεν χώρισαν ποτέ»

Άνεμος Magazine 04/05/2017 0

silence

Η σιωπή είναι για τους δειλούς

Βαρέθηκα ν’ ακούω για το μεγαλείο της σιωπής. Για εκείνη τη σιωπή που κραυγάζει, που λέει λέξεις και που κερδίζει κιόλας.
Μπούρδες! Ναι, ρε φίλε, μπούρδες! Η σιωπή είναι βολική. Μεταφράζεται κατά το συμφέρον και ομολογεί την απουσία. Δεν έχει μέσα της ούτε γενναιότητα ούτε μεγαλοσύνη. Δειλία έχει. Φόβο έχει. Ενοχές έχει. Αυτή είναι η σιωπή, κι όσο κι αν προσπαθήσεις να της φορέσεις πανοπλία και να την βαφτίσεις γενναίο πολεμιστή, θόρυβο μπορεί να κάνει, μόνο που θα είναι θόρυβος άδειου ντενεκέ.
%ce%b5%cf%87%ce%bf-%cf%84%ce%bf-%ce%ba%cf%85%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b8%ce%b1%ce%bb%ce%b1%cf%83%cf%83%ce%b1Γιατί έρχονται κάτι ώρες, φίλε μου, που δεν χωράει η σιωπή. Δεν χωράει το «είμαι εδώ και σε στηρίζω με τη σιωπή μου». Ή είσαι εδώ ή τράβα παρακάτω, γιατί εμποδίζεις την κυκλοφορία. Ή είσαι εδώ και μετριέσαι στους παρόντες ή κάνε μας τη χάρη και πάρε τη σκιά σου παραπέρα, γιατί κρύβεις τον ήλιο.
Ναι, οι λέξεις πονάνε. Οι λέξεις εκθέτουν, και με το που τις ξεστομίζεις, παίρνεις και την ευθύνη τους και πληρώνεις το τίμημά τους. Ευθύνη – ακούς;
Γιατί, αν αγαπάς, βγαίνεις και το φωνάζεις. Όχι στους περιττούς, όχι στους πολλούς, μα σ’ εκείνον που πρέπει να το ξέρει. Κι αν είσαι φίλος, στα δύσκολα δεν δηλώνεις σιωπηλό παρών, βροντοφωνάζεις την παρουσία σου. Κι αν θύμωσες, κι αν πληγώθηκες, κι αν προσβλήθηκες, πάρε την ευθύνη των λέξεων και ρίξ’ τες χύμα ν’ αναμετρηθούν με την αλήθεια. Στο τέλος, κάτι θα χαθεί, κάτι θα μείνει, δεν έχει σημασία, γιατί σίγουρα δεν θα έχει χαθεί η αξιοπρέπεια.
Ναι, εκείνη την ώρα, την ώρα που η ζωή σού στέλνει προσκλητήριο να παρασταθείς στους ανθρώπους σου, δεν έχεις δικαίωμα να σιωπήσεις. Δεν έχεις δικαίωμα να γραφτείς στο απουσιολόγιο. Γιατί η ώρα που θα επιλέξεις τη σιωπή είναι η ώρα που η ίδια η ζωή θα σε φτύσει, κι όχι για να μη σε ματιάσει. Γιατί η ώρα που θα επιλέξεις τη σιωπή είναι η ώρα που στο ταμπελάκι σου θα γραφτεί η τιμή σου, όχι η αξία σου. Και, ξέρεις, αυτά τα ρημάδια τα ταμπελάκια έχουν μια πολύ παράξενη ιδιότητα: γράφουν μόνο τις φτηνές τιμές, τις μεγάλες αξίες δεν τις χωράνε. Γιατί οι μεγάλης αξίας άνθρωποι δεν έχουν τιμή. Γιατί οι μεγάλης αξίας άνθρωποι δεν έχουν κόστος. Γιατί, ό,τι και να κάνεις, οι λέξεις κοστίζουν και τις πληρώνει όποιος έχει ψυχή. Οι λοιποί, στη σιωπή. Αόρατοι, άφωνοι, άχρωμοι κι ανάξιοι. Και σ’ αυτούς η σιωπή επιβάλλεται…

 

Leave A Response »


1 × 3 =