«Ποτέ δεν φτάνει το αρκετό» της Λαμπρίνας Α. Μαραγκού, κριτική βιβλίου από τη Νάγια Κωστοπούλου

Άνεμος Magazine 03/08/2016 0

maragou

Η άποψή μου για το βιβλίο «Ποτέ δεν φτάνει το αρκετό», της Λαμπρίνας Α. Μαραγκού.
Η απόσταση ανάμεσα στο τίποτε και στο ελάχιστο είναι κατά πολύ μεγαλύτερη απ΄ότι ανάμεσα στο ελάχιστο και το πολύ.
Σελ. 127

Όταν ακούς αέρα είναι η Γαλήνη που βρικολάκιασε.
Σελ.106

Ένας διάλογος ανάμεσα στην καρδιά και στο νου.
Στο θέλω και στο αντέχω.
Στο μπορώ και στο δύναμαι.
Στο τίποτε και στο ελάχιστο.
Στο ελάχιστο και στο πολύ.
Όλη μου η ζωή είχε συγκεντρωθεί στον ήχο που θα έκανε το καράβι καθώς θα πλεύριζε στο λιμάνι, ίσιο με τον τόνο της φωνής σου.
Σελ. 28.

Ο παλμός του έργου πάλλεται στο ρυθμό ενός αξιοπρεπούς παράπονου.
Ένα παράπονο για το χρόνο.
Ένα παράπονο για το ανέφικτο
Ένα παράπονο για το αληθές
Ένα παράπονο για το όνειρο.
Ένα παράπονο για τον έρωτα.
Τον άνδρα έρωτα. Την γυναίκα έρωτα.
Ναι έτσι καθορίζει η συγγραφέα τον έρωτα προσδιορίζοντάς τον και ορίζοντάς τον με την γενετική φύση.
Δυαδική και διεισδυτική η ματιά της συγγραφέως με εκπληκτική λογοτεχνική και άριστα ψυχογραφική προσέγγιση, μας παρασύρει στο χρονικό μιας επίπονης σχέσης.

ΕΚΕΙΝΗ
Επίτευγμα μέγα, να διαθλώμαι, να σκορπίζομαι μόνον για κείνον, που αόρατος θεατής με παρακολουθούσε εκ του ασφαλούς, με τα χέρια μισοχωμένα στις τσέπες του παντελονιού. Πάντα στεγνός, έτσι το είχε επιλέξει.
Σελ.25

ΕΚΕΙΝΟΣ
Στην ηλικία μου ήταν αταίριαστο τόσο πάθος, ερωτοχτυπημένος έφηβος με αραιωμένα μαλλιά… Απόδιωξα κάθε σκέψη και αναστολή. Σε μας τι προοπτική να υπάρχει άραγε;
Σελ. 59

Η μελέτη του έργου της οφείλει ιδιαίτερη προσοχή.

«ΠΟΤΕ δεν φτάνει το αρκετό».
Το λογοτεχνικό της έργο από τον τίτλο ακόμη σε κάνει να σκεφτείς πως αυτές οι πέντε λέξεις έχουν ένταση και έναν ιδιόμορφο χρονικό προσδιορισμό.
Ναι κι είναι απόλυτα συνεπές το έργο που ακολουθεί διότι αποδεικνύεται ότι όντως τρέχει σε δύο χρόνους ανάμεσα σε δύο τόπους, απέναντι σε δύο ανθρώπους που οδοιπορούν σε δύο αντίρροπες διαστάσεις.
Κι αυτό επειδή ίσως η εκπληκτική μαεστρία της πολύτροπης γραφίδας της εύκολα σε ξεγελά.
Εκπληκτικά έξυπνο εύρημα η γλυκιά νοσταλγική ατμόσφαιρα των πρώτων σελίδων της, σχεδόν να φαντάζει ως παραμύθι. Ένα σουρεαλιστικό παραμύθι που γρήγορα θέτει ερωτήματα, στον σωστό χρόνο ζητώντας άμεσα την ενηλικίωσή σου.

ΕΧΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ ΑΡΚΕΤΟ HR«ΠΟΤΕ δεν φτάνει το αρκετό»
Εδώ πρόκειται για ένα ψυχογράφημα. Ένα δύσκολο εγχείρημα, που χρειάζεται να χειριστείς με χειρουργική ακρίβεια τα λεκτικά διαθέσιμα εργαλεία σου. Να ορίζεις μέτρο και ρυθμό συνεχώς.
Οι ψυχογενείς μεταβάσεις οι ψυχοπαθολογικές αντιδράσεις οφείλουν να απεικονίζονται ξεκάθαρα, εύστοχα και, άκρως ρεαλιστικά ώστε να τις εισπράξει και ο αναγνώστης. Σελίδα την σελίδα, να διακρίνει τους εναλλασσόμενους συμπεριφορικούς φθόγγους και να διακρίνει τις μικρές κλιμακώσεις – εντάσεις μέχρι την κορύφωση.
Και η δημιουργός το επιτυγχάνει.

Θεωρώ ότι η σπουδαιότητα της έγκειται ότι χρωματίζει με παντεποπική ματιά την πρωτοπρόσωπη αφήγηση, κάτι που σπάνια το συναντάς. Αυτό δηλώνει ότι η Λαμπρίνα Μαραγκού, είναι άριστος γνώστης και σαφώς και εξαίρετος χρήστης της ελληνικής γλώσσας.

Σαν παραμύθι ή αρχή.
Θέλει ελευθερία, όνειρο, φαντασία, ελπίδα για να ζήσει.
Αυτά θέλεις κάποια στιγμή κάποτε να τα ξαναβρείς. Να τα ξανανιώσεις. Να τα ξαναγευτείς. Μα είσαι ενήλικας.
Ναι μεγάλωσες. Αποφάσισε τι είσαι, ποιος θέλεις να είσαι.
Όχι για τους άλλους. Για σένα μόνον.
Σε μας έγκειται αν επιλέξουμε να ζήσουμε την αλήθεια μας. Σε μας έγκειται να γκρεμίσουμε τις συμβάσεις που στήσαμε βήμα βήμα. Το φαίνεσθαι είναι εντελώς διάφορο μέγεθος από το είμαι.
Αυτό το «εγωιστικό είμαι» που πολλές φορές κρατά επιδέξια το φονικό όργανο που στρέφεται επιτυχώς αλάνθαστα, στον κτήτορά του. Αυτές τις κραυγές, τις σιωπές, τα εντός μας φονικά εργαλεία, διαπραγματεύεται η συγγραφέας.

Κι η μοίρα;
Όχι. Όχι, δεν είναι της μοίρας η ζωή σου. Δεν είναι παράγωγο στον έρωτα κανένα πεπρωμένο. Κι αυτό το πικρόγλυκο μήνυμα – τέλος, πόσο κουράγιο θέλει. Αποφάσισε.

Η Λαμπρίνα ως άριστος γεωγράφος και γεωμέτρης πετυχαίνει άριστα τις μεταβάσεις στην ψυχογραφία των ηρώων της χωρίς να προϊδεάζει, τον αναγνώστη. Τον δρομολογεί όμως, μέσω των ηρώων της, χαράζοντας του επίσης μέσα του φιλοσοφικά ερωτήματα με εκπληκτική μαεστρία, σφυρηλατώντας παράλληλα και την δική του ψυχή, από την πρώτη ως την τελευταία της λέξη της ιστορίας.

Ναι το συναίσθημα είναι διάχυτο. Το νιώθεις, το προαισθάνεσαι, το ονειρεύεσαι. Το βλέπεις, το ακούς, το οσφρίζεσαι, το αγκαλιάζεις. Μεγαλώνεις σελίδα την σελίδα. Κεφάλαιο το κεφάλαιο.
Επίπεδο το επίπεδο. Μοιρασμένο ισότιμα σχεδόν, ανάμεσα στο αντιλαμβάνομαι και στο αισθάνομαι.

Κεφάλαια αριθμημένα 17. Παρόν Χρόνος.
Κεφάλαια 14 αριθμημένα αλλιώς. Εκείνα τα ανέβηκα με την καρδιά μου. Αδιάκριτος Χρόνος κι, ίσως ο μόνος ζωντανός.

Μ’ αυτό το βιβλίο ο αναγνώστης, διανύει ένα χρονικό μιας ανεπανάληπτης, αμφίσημης αναζήτησης, συνοδευόμενο από συναισθηματικούς ανέμους, μοναχικές δεήσεις και ρεαλιστικές εντάσεις.

Λαμπρίνα σ’ ευχαριστώ.

ΝΑΓΙΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΛΕΣΧΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Eπικοινωνήστε με τη συγγραφέα:
https://www.facebook.com/profile.php?id=100011379642142&fref=ts
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/pote_den_ftanei.html

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *