«Ας μας γιατρέψεις, άνοιξή μου!», Γιάννης Φιλιππίδης

Άνεμος Magazine 04/04/2016 0

as_mas_giatrepisΩρίμασα κι ωριμάζω ολοένα περισσότερο. Κι από παιδί ακούω, τη διαπίστωση των κοντινών μου ανθρώπων, πως αν βάλω κάτι στο μυαλό μου, το κάνω ύλη, όνειρο, θέατρο, βιβλίο, πράξη, πως δε παραιτούμαι εύκολα ποτέ.

Ούτε και τώρα θα δηλώσω παραίτηση. Αλλά έχω να εξομολογηθώ πράγματα· συναισθήματα που γρατζουνάνε το θυμικό μας δυσάρεστα. Κάνουν τους δύσθυμους ανθρώπους ανεπίδεκτους, οξύθυμους, αχαρακτήριστους στις συμπεριφορές τους, τους υποβιβάζουν, εξωτερικεύοντας ζωώδη τους ένστικτα. Το εισπράττω και μ’ αρρωσταίνει. Κάποτε, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι διατηρούσαν την ψυχραιμία τους και τη φιλία τους μαζί σου και μαζί μου, συγκρατούσαν τα κομμάτια του κακού τους εαυτού για τις σιωπηλές τους στιγμές, τώρα εκρήγνυνται σαν τις βόμβες στη Συρία ή όπου αλλού συντρέχουν συρράξεις πόλεμου, που υποβιβάζουν την ανθρώπινη φυλή, υπακούοντας μονάχα στις βουλές των ισχυρών «μεγάλων» δυνάμεων, που αδυνατούν ταυτόχρονα να μιλήσουν για την εμπλοκή ή τις πολιτικές παρεμβάσεις τους, καταφεύγοντας είτε σε συλλήβδην ψέματα, είτε μιλούν για μια τρομοκρατία, την ίδια στιγμή, που ηγέτες, οι οποίοι κινούν τα νήματα του δυτικού κόσμου, θα ‘πρεπε να ντρέπονται κάθε στιγμή που βάζουν την υπογραφή τους, μια ανάσα πριν γίνει στάχτη και φωτιά, άλλη μια χώρα, άλλη μια κοσμική γωνιά ενός ταλαιπωρημένου –από τους ίδιους κυρίως– πλανήτη.

Δύσκολοι στάθηκαν και στέκονται για όλους μας όλοι οι τελευταίοι αρκετοί χειμώνες που προηγήθηκαν: περικοπές, οφειλές για την ίδια μας την ύπαρξη, κατεστραμμένοι άνθρωποι, που ‘χαν ολοζώντανες κι όμορφες ζωές μέχρι πρότινος. Και γιατί; Επειδή δε βγαίνουν οι αριθμοί στις Γερμανικές τράπεζες που μαζεύουν το χρυσάφι απ’ όλη την Ευρώπη –και γιατί άραγε; σκέφτονται στ’ αλήθεια να καταργήσουν πρώτοι το ευρωπαϊκό νόμισμα, που μόνο δεινά μας έχει επιφέρει; – ή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που αυτοί που το ‘φεραν στην πατρίδα μας, θα ‘πρεπε να ‘χαν από χρόνια κρεμαστεί για παραδειγματισμό, όσων τους διαδέχτηκαν και θα τους διαδεχτούν στην πλατεία που κατ’ ευφημισμό πια αποκαλούμε Συντάγματος;

Από την πιο αξιόπιστη κι ανεξάρτητη σελίδα του wikileaks, διαρρέουν συνομιλίες που αναφέρονται στο λαό μας, λες και μιλούν για έντεκα εκατομμύρια ζώα κι όχι ανθρώπινες ψυχές κι η κυρία Λαγκάρντ το παίζει τρελή, μιλώντας για υποκλοπές; Φτάσαμε να ζήσουμε στην εποχή που ένας Έλληνας πρωθυπουργός –στον οποίο πολλοί από μας βασίσαμε τις τελευταίες ελπίδες μας– προβαίνει σε φανερές επιστολές-διαβήματα για το ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ μιας ΝΕΑΣ συνωμοσίας που αφορά το μέλλον μας και το ενδεχόμενο της πρόκλησης ενός νέου πιστωτικού γεγονότος, προκειμένου να υπογράψουμε κάθε καινούργια οικονομική σκλαβιά. Πού;

Πού ακριβώς; Σε μια πατρίδα, που μας χρεώνει με τεκμαρτό εισόδημα, ενόσω ζούμε με δανεικά και καμιά καθαρή επιχείρηση δε μπορεί να πάρει πακέτα ΕΣΠΑ ή οποιαδήποτε χρηματοδότηση, γιατί πρέπει να κάνει του κόσμου τις μούφες και τις μαλαγανιές, οι εργάτες διαμαρτύρονται, οι ελεύθεροι επαγγελματίες εξεγείρονται, οι δικηγόροι παραλύουν με τις απεργίες τους το δικαστικό σώμα, κι όλοι· μα όλοι έχουν δίκιο;

Κι αφήσαμε μονάχο του έναν Αλέξη, που αναγκάστηκε να προδώσει τις ίδιες του τις ιδέες και τους υποστηρικτές του, μιας και δεν υπήρχε άλλη οδός από το γκρεμό και το χάος;

Ντρέπομαι σαν Έλληνας. Ντρέπομαι που ζω σε μια «ενωμένη» Ευρώπη με κλειστά σύνορα, που αποκαλεί τους ακροδεξιούς, «διαμαρτυρόμενους πολίτες» βλέποντάς τους να πετάνε γουρουνοκεφαλές έξω από τα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων, προκειμένου να οξύνουν την κατάσταση σε μια χώρα, όπου όλοι δουλεύουμε σαν τρελοί κι όλοι χρωστάμε σαν εγκληματίες πόλεμου;

Γιατί προκλήθηκε αλήθεια ο πόλεμος στη Συρία, με τον ίδιο τρόπο που μπαρουτιάζει χρόνια τώρα η Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, ολόκληρη η βόρεια Αφρική; Όποιοι συνέδραμαν προσφέροντας κερδοσκοπικά όπλα και στη συνέχεια προέβησαν σε «προληπτικούς» βομβαρδισμούς αμάχων, εκριζώνοντας εκατομμύρια ανθρώπους από την πατρίδα τους, είναι οι μόνοι υπόλογοι για τα αποτελέσματα.

Και δε κατάλαβα, γιατί η φιλόξενη –από το πνεύμα των ανθρώπων της και μόνο– Ελλάδα, πρέπει να συντηρήσει, εν μέσω οικονομικής δικής της ασφυξίας, δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες πόλεμου, επειδή τα θαλάσσια σύνορά της δεν μπορούν να έχουν ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα;

Κάτι φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνω, στην εποχή όπου το βασίλειο των ψυχοφαρμάκων τύπου ζανάξ, αποκοιμίζει μυαλά και συνειδήσεις για μια μονάχα νύχτα. Και το επόμενο πρωινό ξυπνάμε άπαντες στην ίδια θλιβερότητα, στην ίδια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία ζούγκλας; Αυτό είναι το ιδανικό πρότζεκτ αλήθεια για το δυτικό κόσμο;

Μουχλιασμένα λάχανα και σάπια κοτόπουλα από ανεξάρτητες μη κυβερνητικές οργανώσεις, που φιλοδοξούν μια γενναία επιδότηση από την «ενωμένη Ευρώπη»;

Αδυνατώ να δω ειδήσεις, τουλάχιστον στην ιδιωτική τηλεόραση το τελευταίο – μεγάλο- χρονικό διάστημα, με νιώθεις; είναι τόσο πειραγμένες οι μονταζιέρες, που αποκλείουν καθετί θετικό και αναδεικνύουν σε τρομολαγνικά ρεπορτάζ, οτιδήποτε αφορά τα δύσκολα.

Μα στ’ αλήθεια, μπορείς και μπορώ να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι; Κι ύστερα φτάνουμε να μιλάμε για τις άδειες πανελλαδικής εμβέλειας; Και πως στ’ αλήθεια κύριοι του καναλιού που μάζεψε όλες και όλους τους ξέμπαρκους κι έχει ένα γράμμα για λογότυπο, έχετε το αίσθημα ότι αξίζετε να κάνετε ό,τι κι οι προγενέστεροι από σας; Να δηλώνετε οικονομικά βιώσιμοι και στην πραγματικότητα να πληρώνουμε μέσα από τα θαλασσοδάνειά σας, εμείς, οι φτωχότεροι, τα προγράμματά σας, που όχι μόνο δε σηκώνουν σημαία για το μέλλον μέσα από τη «μιλημένη» τους επικαιρότητα, αλλά καθημερινά ξεστοκάρουν εκατοντάδες μπουκάλια ιαλουρανικού οξέος με ρόδι για μια νεότητα που δε θα ‘ρθει ποτέ στο ραντεβού σας, στην περίπτωση που θα τ’ αποκτήσετε κι άλλοτε πάλι πουλούν σε τιμές «προσφοράς» ό,τι μπάζο από γυαλί ηλίου περισσεύει στην ευρωπαϊκή αγορά σ’ ένα τηλεοπτικό κοινό, που ‘χει ξεκουτιάνει από τις λαλακίες σας, εικοσιπέντε χρόνια τώρα και δεν έχει την παιδεία, να πατήσει ένα κουμπί, να σας εγκαταλείψει στη λήθη του παρελθόντος χρόνου, που δεν κατέστρεψε μονάχα τα ήθη και τις οικονομίες μας, αλλά και το ίδιο μας το μέλλον;

Αλλάξτε λίγο γραμμή. Χρόνια τώρα, ζείτε μ’ έναν υπολογιστή στα γόνατα ή το γραφείο ή το κινητό σας για την προσωπική σας επικοινωνία. Διασυνδεθείτε με φορείς ενημέρωσης, που δε πουλάνε κρέμες ημέρας, ούτε χάπια νυκτός. Ξυπνήστε φίλες και φίλοι.

Είναι η πρώτη άνοιξη, που με βρίσκει αληθινά καταθλιμμένο. Γιατί; Από πού να πρωταρχίσω; Από το πακέτο εφημερίδα+3cd + ένα βιβλίο; Εσείς νομίζετε ότι αυτά τα προϊόντα είναι ευτελή. Ρωτήσατε-μάθατε ποτέ από κανέναν γνωστό σας πόσο είναι το κόστος παραγωγής ενός βιβλίου; Ή θαρρείτε ότι με μουσικές συλλογές των προηγούμενων χρόνων θα πορευθείτε για πάντα; Η δισκογραφία στην Ελλάδα είναι κλινικά νεκρή, γιατί δε μπορούν πια να πληρωθούν οι μουσικοί, να μπουν στο στούντιο, να παράξουν ένα τραγούδι ή έναν δίσκο με πλήρη ορχήστρα, με τον ίδιο τρόπο ΑΦΗΝΕΤΕ ν’ αργοπεθαίνει το ελληνικό βιβλίο ή το ελληνικό θέατρο. Το βιβλίο ξέρετε, χρειάζεται εκδοτικό οίκο: να το εκδώσει, να το διανείμει παντού, να φορολογηθεί ακόμα και για τα απούλητα αντίτυπά του –μιας κι όλα τρέχουν με τιμολόγιο- στο τέλος κάθε έτους, να επιμεληθεί σωστά, αφού θα ‘χει πρώτα περάσει το πληρωμένο –δίκαια- στάδιο της βιβλιοκριτικής, να επιμεληθεί γραφιστικά, να διανεμηθεί με κόστη καύσιμων και εργατωρών, των ανθρώπων που το παλεύουν ακόμα, ώστε να μη διαβάζετε σε λίγα χρόνια, ό,τι θα εκδίδουν μονάχα οι πολυεθνικές επιχειρήσεις στα ελληνικά ή –ακόμα χειρότερα- απευθείας στα αγγλικά ή στα γερμανικά;

Ζω χρόνια τώρα την οικονομική δυσπραγία, φίλων ακριβών αναγνωστών/στριών, που είδαν τις δικές τους ζωές να θρυμματίζονται μπροστά στους δείκτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Αν με ρωτήσετε σα Γιάννη ανυποψίαστο πριν από χρόνια ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ θα απαντούσα ότι είμαι υπερβολικά ευαίσθητος να δεχτώ τόση δυστυχία από ανθρώπους καρδιάς, που πια κυκλοφορούν σα φαντάσματα του εαυτού τους και καταλήγω να χαρίζω τα βιβλία μου, όχι πια να τα πουλάω.

Παίρνω αποφάσεις σ’ έναν εκδοτικό οίκο, που αποφάσισε πέντε χρόνια και κάτι μήνες πριν να επιμείνει, εκδίδοντας νέους και πιο καταξιωμένους Έλληνες συγγραφείς, να μη τυπώνει τα βιβλία του στα Σκόπια, την Τουρκία, τα Τίρανα ή τη Μαλαισία.

Μια αγαπημένη φίλη-συγγραφέας του ανέμου, μου δίνει στα δύσκολά μου κάθε φορά ένα φιλί, η ίδια έχει περάσει τον τελευταίο καιρό μια συνολική ανατροπή στη ζωή της, αλλά όταν τη συναντώ τα μάτια της λάμπουν, εκπέμπουν ζεστασιά. Με συμβουλεύει να ‘χω θετική σκέψη –αυτήν την έχω έτσι κι αλλιώς-κι ενέργεια, να κάνω καινούργια όνειρα.

Για πόσον καιρό ακόμα δε ξέρω. Και τα ανθεκτικότερα ελαστικά, κάποτε κλατάρουν ξέρετε.

Το Δεκέμβρη, εξέδωσα ένα βιβλίο για την επικαιρότητα της ζωής μας, αφήνοντας ένα μυθιστόρημα ροής στη μέση. Το «Κωδικός ελευθερία» απελευθέρωσε φόβους, αλληλεγγύη, ελπίδες. Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου, που με την άδολη αγάπη τους, βοήθησαν εμένα και τον Άνεμο. Δεν ξέρω ακόμα αν αυτό αρκεί. Βλέπω ακόμα φίλους/ες μου να προτιμούν να ξοδεύουν το βαλάντιό τους σε ντελίβερι, κωλάδικα, ρουχάδικα, τσιπουράδικα, θεωρώντας την συγγραφική κι εκδοτική μας ύπαρξη, ως δεδομένη.

Πιστέψτε με ειλικρινά: δεν είναι…

Επικοινωνήστε με τον συγγραφέα:
https://www.facebook.com/Yannis.Filippidis.anemosekdotiki/?fref=ts

Σχετικοί σύνδεσμοι:
http://www.anemosekdotiki.gr/syggrafeis/pezografia/giannis-filippidis.html
http://yannis-filippidis.blogspot.gr/

Leave A Response »


− 6 = 3