«Προσόψεις μοναξιάς», Κώστας Βασιλάκος

Άνεμος Magazine 09/12/2014 0

prosopsis_monaksias

Καίει το καλντερίμι
τα ξυπόλυτα βήματα
που ανασαίνουν βαριά τις εικόνες.
Η φουφού του καστανά παγωμένη
εκεί στη διασταύρωση των ονείρων.
Και το καροτσάκι της ανακύκλωσης
σέρνει την πραμάτεια
και την ανημπόρια του.
Οι τοίχοι κρέμονται από την εγκατάλειψη,
ίδιο ικρίωμα με άψυχα λουκέτα
και προσόψεις μοναξιάς.
Παρέκει απλωμένοι ανθοί
αδημονούν να ευωδιάσουν
στα στεγανά της παλίρροιας.
Και η ελπίδα που βλασταίνει
τους ορίζοντες, για ν’ απλωθούν
ως εκεί που δεν έχει άλλο βλέμμα,
τυλιγμένη στο έλος
βουλιάζει σε αδιέξοδες όχθες.
Μάρμαρα πεσμένα κατάχαμα,
και άλλα ολόρθα
μοιρολογούν διαχρονικά
τους αιώνες που πέρασαν και δεν άγγιξαν
τη ψυχή και το πνεύμα τους.
Εμείς αόρατοι περιπατητές της ιστορίας.
Τα δένδρα σαπίζουν στο βωμό της ύλης
και τα πουλιά τρυπώνουν σε ερημωμένα
δώματα, ενός ουρανού
που χάνει το φως και το στερέωμα.
Στην αθέατη πλευρά της πόλης
οι σκιές κρύβουν τα πόδια
να μην φαίνονται, σα να μην υπάρχουν,
και τα χέρια κομμένα,
μετράνε στα σοκάκια
τα κεφάλια των δικών τους,
μα λείπουν, άλλα στους λυγμούς των κυμάτων
και άλλα γονατιστά να ικετεύουν έλεος.
Πόσο ανήσυχα τρέχουν οι μέρες
και μετρούν ώρες και χρόνια.
Οι στιγμές αρνούνται να ζήσουν.
Αναποφάσιστες ζωές.
Θα σκάψουν το μέλλον
να φυτέψουν ήλιους ή θα γεράσουν αόρατες;

Από την ποιητική συλλογή «Ανάμεσα σε δυο στιγμές»

• Επικοινωνήστε με τον ποιητή:
https://www.facebook.com/kostas.vassilakos?fref=ts
http://www.anemosekdotiki.gr/poihsh/skepseis-thrausmata.html
https://www.facebook.com/SkepseisThrausmataKostasBasilakosAnemosEkdotike?fref=ts

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *