«Μαζί-χώρια» Σταυρούλα Αλατσά

Άνεμος Magazine 02/01/2014 0

mazi xoria

Θα μου τηλεφωνήσεις. Θα μιλήσουμε για λίγο. Θα μου πεις ότι χαθήκαμε. Ότι έχουμε καιρό να τα πούμε. Με ένα τυπικό ναι και με ένα κούνημα του κεφαλιού θα συμφωνήσω. Θα σε ρωτήσω τι κάνεις, πως περνάς. Θα απαντήσεις με λεπτομέρειες τις οποίες δεν θα ακούσω γιατί ο νους μου θα έχει πετάξει μακριά, σε μέρες περασμένες, θα με επαναφέρεις με ένα σου γέλιο για μια αστεία ημέρα στη δουλειά.
Η φαντασία μου θα αρχίσει να σε επισκέπτεται. Πώς να είσαι τώρα; Τα μαλλιά σου ακουμπούν ακόμη στους καλοσχηματισμένους σου ώμους ή μήπως τα έχεις κόψει; Εξακολουθείς να μυρίζεις τριαντάφυλλο ή άλλαξες και το άρωμα σου; Δίπλα στον καναπέ έχεις ακόμη το κουτί με τα βιβλία που δεν θα διαβάσεις ποτέ, χωρίς όμως να το γνωρίζεις ακόμη; Στον πάγκο της κουζίνας σου, υπάρχει ακόμη εκείνη η ξύλινη φρουτιέρα που είχαμε αγοράσει μαζί από ένα μαγαζί στο Μοναστηράκι σε μια απογευματινή μας βόλτα στο κέντρο, τότε που μου είπες για πρώτη φορά ότι θέλεις να πας φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη;
Θα σε ρωτήσω τι κάνει η γάτα σου και με λύπη θα μου πεις ότι δεν ζει πια. Θα βιαστείς να συμπληρώσεις ότι το ξεπέρασες αλλά θα καταλάβω ότι λες ψέματα. Ο ήχος της φωνής σου θα σε προδώσει. Όταν λυπάσαι γίνεται πιο σιγανός. Πιο απαλός. Θα σου προτείνω να πάρεις άλλο και θα δικαιολογηθείς ότι  είναι ακόμη νωρίς.
Θα αναφερθείς σε μια κωμωδία που χάζευες το προηγούμενο βράδυ στην τηλεόραση και θα μου θυμίσεις το γέλιο σου που έτσι και αλλιώς δεν έχω καταφέρει να ξεχάσω.
Θα προσπαθήσω να γεμίσω τη σιωπή που δημιουργήθηκε, με τις δίχως νόημα προτάσεις μου που θα προσποιείσαι ότι ακούς.
Και κάπου εκεί θα πεις ψέματα ότι έχεις δουλειά και πρέπει να κλείσεις.
Και κάπου εκεί θα πω ψέματα ότι πρέπει να φύγω γιατί κάποιος με περιμένει. Και θα δώσουμε ραντεβού, να πάμε να πιούμε  καφέ. Έναν ζεστό καφέ που όμως γνωρίζουμε και οι δυο ότι δεν θα πιούμε ποτέ μαζί. Και θα ανταλλάξουμε ευχές που κατά βάθος δεν θα τις εννοούμε. Και θα συνεχίσουμε να δίνουμε υποσχέσεις ότι δεν θα ξανά χαθούμε, ότι δεν θα αφήσουμε να περάσει τόσος καιρός δίχως να μιλήσουμε. Υποσχέσεις που δεν θα τηρηθούν, θα μείνουν μετέωρες στον χρόνο. Και θα κλείσουμε το τηλέφωνο.
Και εκείνη την ημέρα δεν θα μπορώ να συγκεντρωθώ, θα σε σκέφτομαι. Θα κοιτάω την φωτογραφία σου που έχω κρυμμένη στο τελευταίο μου συρτάρι. Και εκείνη την ημέρα θα νομίζεις ότι με βλέπεις στο δρόμο, όμως δεν θα είμαι εγώ, απλά κάποιος που μου μοιάζει. Θα ακούς να φωνάζουν το όνομα σου και θα νομίζεις ότι είμαι εγώ που σε φωνάζω αλλά πάλι θα κάνεις λάθος.
Και εκείνο το βράδυ θα σε ονειρευτώ και οι οδυνηρές αναμνήσεις θα με κάνουν να ξυπνήσω. Και εκείνο το βράδυ δεν θα μπορείς να κοιμηθείς, θα με θυμάσαι και θα σε πιάνουν τα κλάματα.
Και θα ορκιστείς ότι δεν θα μου ξανατηλεφωνήσεις. Και θα ορκιστώ ότι δεν θα το ξανασηκώσω.  Μέχρι που ο ένας από τους δυο να μην αντέξει και να σπάσει την υπόσχεση. Και θα ξανακάνουμε αυτή  την δίχως ουσία συζήτηση. Και θα υποφέρουμε ο ένας μακριά από τον άλλον. Αλλά κανείς δεν θα έχει την δύναμη να το παραδεχτεί και έτσι θα συνεχίσουμε να προσποιούμαστε. Να υπάρχουμε. Να ζούμε μαζί αλλά χώρια.

• Επικοινωνήστε με τη συγγραφέα:
https://www.facebook.com/stavroula.alats?fref=ts

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *