Αγαμέμνων» του Αισχύλου από τον Θεατρικό Οργανισμό «Αιχμή» • συνέντευξη της Φωτεινής Φιλοσόφου στον Γιάννη Φιλιππίδη

Άνεμος Magazine 14/06/2013 0

agamemnon

Με τη Φωτεινή Φιλοσόφου, συνδεόμαστε χρόνια πια, όχι μονάχα μέσα από το θέατρο που κάνει εκείνη ή τα δικά μου βιβλία. Αυτή κι ο σύντροφος της Γιάννης Νικολαΐδης, είναι ιδανικοί σαν πραγματικοί άνθρωποι, διατηρώντας ακόμα και στην καθημερινή τους συναναστροφή, όλη αυτή τη γλυκιά αχλύ του θεατρικού ονείρου, που ξεφεύγει απ’ τα μεγάλα αρχαία θέατρα και αφήνει το άγγιγμά της, ακόμα και σε μια φιλική επαφή ή συνάντηση. Μια τέτοια γλυκιά συνεύρεση, είχαμε λίγες μέρες πριν με τη Φωτεινή στο φιλόξενο σπίτι τους. Εκεί μας δόθηκε η ευκαιρία, να κουβεντιάσουμε περισσότερα για την παράσταση που ανεβάζει ο Θεατρικός Οργανισμός «Αιχμή».

Τι ωθεί έναν Θεατρικό Οργανισμό σαν την «ΑΙΧΜΗ», μια πρωταγωνίστρια σα τη Φωτεινή Φιλοσόφου κι έναν σημαντικό σκηνοθέτη και ηθοποιό, τον Γιάννη τον Νικολαΐδη στο να παραμένετε ταγμένοι απέναντι στο αρχαίο δράμα;
Η πίστη στην ποιότητα, οι μεγάλες διαστάσεις που χαρακτηρίζουν το αρχαίο δράμα που αρκεί  ένας στίχος του για να μελετάς σε βάθος την απεραντοσύνη του ανθρωπινού νου και να ανακαλύπτεις ταυτόχρονα ότι αυτός ο θησαυρός της αναζήτησης, δεν έχει τέλος. Και κάτι άλλο πιο πρακτικό, είναι η απαίτηση και η ετοιμότητα όλων των εκφραστικών μέσων του καλλιτέχνη για να κάνει πρωταθλητισμό, που αποτελεί την προϋπόθεση για να υπηρετήσεις αυτό το είδος. Άρα, οι καλλιτέχνες που υπηρετούν αυτό το είδος, θα πρέπει να είναι αφιερωμένοι ιεραπόστολοι, αλλά ταυτόχρονα και κολασμένοι, μανιακοί με την έρευνα, την αναζήτηση του άπιαστου ονείρου της υψηλής ποίησης, που αποτελεί την απάντηση για την ανθρωπινή ύπαρξη.

Φέτος ανεβάζετε τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου σε μετάφραση του Κώστα Πολιτόπουλου. Γιατί φέτος; Τι λέει στο θεατή ένα τέτοιο έργο, που αποτελεί το πρώτο έργο της «Ορέστειας» (458 π.Χ.). Ποιοι είναι οι κοινοί του τόποι σε σχέση με το δικό μας παρόν;
Αυτά τα έργα είναι αιωνία και δίνουν απαντήσεις ή νύξεις καλύτερα… για τα μεγάλα ερωτήματα που απασχολούν τον άνθρωπο, κυρίως ως προς την ύπαρξη του. Δεν πολιτικολογούν ούτε ασχολούνται με την ευτελή καθημερινή συμπεριφορά που κατατρώει τον άνθρωπο και τον αφήνει προσκολλημένο στην ταπεινή καθημερινότητα που του επιβάλλουν. Όμως μπορεί να κάνουν ουσιαστική πολιτική με την έννοια της στάσης ζωής και διαμορφώνουν τον άνθρωπο έτσι που να κοιτάζει κατάματα τα Προπύλαια της Ακρόπολης και να τον οδηγούν στα μεγάλα μονοπάτια της σκέψης και του ονείρου. Όπως κατάλαβες, είναι πέραν των ορίων της ευτελούς πολιτικολογίας που στην καλύτερη περίπτωση διαμορφώνει συνδικαλιστική άποψη. Αυτά δυστυχώς…

Διακρίνω χρόνια τώρα, μια ξεχωριστή σχέση ανάμεσα σε σας –τους πρώτους λεγόμενους ρόλους– με τους ηθοποιούς, που αποτελούν το σύνολο του θιάσου. Αφενός βλέπω ότι είναι επιλεγμένοι με αυστηρά κριτήρια, από την άλλη όμως, η σχέση σας με κάποιους απ’ αυτούς διατηρείται στο χρόνο κι όχι μόνο σε επίπεδο συνεργασίας, αλλά και σε ισχυρούς δεσμούς φιλίας. Πως τα καταφέρνετε να ισορροπείτε τόσο πετυχημένα σα συνεργάτες κι άνθρωποι σ’ έναν πολυσήμαντο χώρο σαν αυτόν του θεάτρου, που ακροβατεί ανάμεσα στο συναίσθημα, την καλογερική αφιέρωση, αλλά συχνά και την υπέρμετρη ματαιοδοξία;
Το ζητούμενο είναι να κερδίζουμε φίλους, συνεργάτες και εν τέλει συνομιλητές σ ένα βαθύ διάλογο επάνω στα έργα και τη φιλοσοφία τους, με τους θεατές μας. Γιατί με τους συναδέλφους είναι αυτονόητο να επικοινωνούν με τη δική μας ιδεολογία επάνω στο θέατρο, γι’ αυτό και η πρόβα μας είναι σχολείο.

Ταξιδεύετε ασταμάτητα κάθε χρόνο με πλήθος παραστάσεων σε Αθήνα, αλλά και στην περιφέρεια.  Πως αφουγκράζεστε το κοινό σαν ηθοποιοί; Διαφοροποιείται η συμπεριφορά του στο πέρασμα του χρόνου;
Αυτοί που θέλουν να δουν, να ακούσουν και να επικοινωνήσουν προσέρχονται αγνοί και αμόλυντοι από τις Σειρήνες της μόδας που εκ των προτέρων θα πούνε ναι… και μπράβο, στο «Μοντέρνο», κι ας μην το καταλάβουν. Απλώς πρέπει να συμβαδίζουν με τη μόδα. Και μ’ αυτούς που την επιβάλλουν για να είναι…. in. Πίστεψέ με υπάρχει ελπίδα, αρκεί και οι καλλιτέχνες να μην ξεχνάνε τα όνειρα τους μόλις σταματήσει ο πακτωλός… των κρατικών επιχορηγήσεων. Αρκεί να στέκονται στα πόδια τους και όχι στα πήλινα δεκανίκια, που τους εξασφαλίσαν αυτοί που τους επιβάλλουν το in.

• Σχετικοί σύνδεσμοι:

Αρχική


https://www.facebook.com/fotini.filosofou?fref=ts

Leave A Response »

Αποδείξτε ότι είστε άνθρωπος και όχι bot *